“എടാ കഴുവേറി മൈരേ, ഇതിൽ ഏറ്റവും ഗുണം ഉണ്ടായത് നിനക്കല്ലേ!” ജോമോൻ പറഞ്ഞതും കണ്ണൻ അവന്റെ വായ പൊത്തി.
“ഡോണ്ട് പ്രൊഡ്യൂസ് ടൂ
മച്ച്. ഞാൻ ഗിയർ ഊരി വായിൽ കുത്തിക്കേറ്റും.”
ജോമോൻ അവന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി. “എന്തോന്ന്, എന്തോന്ന്?”
“കൂടുതൽ ഉണ്ടാക്കല്ലേ മൈരേ എന്ന്.”
“എടാ, അടികൂടാതെ കാര്യം പറയെടാ,” ജോസഫ് ചോദിച്ചു. “കണ്ണാ, എന്തോ കാര്യമായി നടന്നിട്ടുണ്ടല്ലോ?”
“ഒന്നുമില്ല പപ്പാ, ആ കഥയൊക്കെ തിരിച്ച് പോകുമ്പോ പറയാം,” ജോമോൻ പറഞ്ഞു. “ഇപ്പോ പെണ്ണിന്റെ വീട്ടുകാരെ വിളിച്ച് വഴി ചോദിക്ക്. അവർ പറഞ്ഞ കവല എത്തി. ഇവിടെ ആരോ ഉണ്ടാകുമെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്?”
ജോസഫ് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. “ആ, ശരിയാണല്ലോ. കണ്ടോ, ഞാൻ കേറിയതുകൊണ്ട് പെട്ടെന്ന് എത്തി. നിക്ക്, ഞാൻ ആ തന്ന നമ്പറിൽ വിളിക്കട്ടെ. നീ ഒന്ന് ഒതുക്കിയേടാ.”
ജോസഫ് പുറത്തിറങ്ങി ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്ന നേരം കണ്ണൻ വീണ്ടും വാട്ട്സാപ്പ് നോക്കി. ജോമോനും ആകാംക്ഷയോടെ എത്തിനോക്കി. രണ്ട് ചിത്രങ്ങൾ കൂടി വന്നുകിടപ്പുണ്ട്.
അത് തുറക്കുന്നതിന് മുമ്പേ ജോസഫ് വണ്ടിയിൽ കേറി.
“എടാ, ദോ ആ വണ്ടിയുടെ പുറകെ വിട്ടോ. അവൻ കുറെ നേരമായി വന്ന് നിക്കുവാന്ന്. നിന്റെയൊക്കെ കഥ കാരണം ലേറ്റായി.”
“ഹോ എന്റെ അപ്പാ, ഈ പരാതി ഒന്ന് നിർത്ത്. എത്തിയല്ലോ, പതിനൊന്ന് മണിക്ക് ഇനിയും പതിനഞ്ച് മിനിറ്റുണ്ട്. എന്ത് നോക്കുവാ മൈരേ, എടുക്ക് അങ്ങോട്ട്,” ജോമോൻ അല്പം കടുപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു.
കണ്ണൻ വീർപ്പുമുട്ടി മൊബൈൽ മാറ്റിവെച്ചു. ആ ചിത്രങ്ങൾ ഉടനെ നോക്കണമെന്നുണ്ട്. ഇനി ആ വീട്ടിൽ കേറിയാ എപ്പഴാ നോക്കാൻ പറ്റുന്നതെന്ന് അറിയില്ല.
ആകെ തൈര് സീൻ. അവൻ വണ്ടി എടുത്തു.
വഴി തിരിയുന്നിടത്ത് ഇൻഡിക്കേറ്റർ ഇട്ടുകൊണ്ട് കണ്ണൻ പറഞ്ഞു, “രണ്ടും കൂടി തല്ലുകൂടാതെ. ജോസഫ് ബ്രോ,
പ്ലീസ്, സംയമനം പാലിക്കൂ. നമ്മൾ സ്ഥലത്തെത്തി.
ദാ, പെണ്ണിന്റെ വീടായി. ഇനി നിന്റെ സ്വന്തം പെണ്ണിനെ കാണാനുള്ള ടൈമാണ്.”
ജോമോൻ ഷർട്ടൊക്കെ ഒന്ന് ഒതുക്കിയിട്ടു. പകുതി ഓടിട്ടതും പകുതി വാർത്തതുമായ ഒരു വീടിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് കാർ കയറിനിന്നു. പുറകെ ജോമോന്റെ അമ്മയുടെ വണ്ടിയും വന്നുനിന്നു.
പെണ്ണിന്റെ വീട്ടുകാർ എല്ലാവരും വരാന്തയിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എല്ലാവരും അകത്ത് കയറിയിരുന്നു. സൽക്കാരവും വിശേഷം പറച്ചിലുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് വീട്ടുകാർ തമ്മിൽ കാര്യമായ സംസാരം തുടങ്ങി. പെണ്ണിന്റെ അപ്പൻ പറഞ്ഞു, “അത് പിന്നെ, മോള് ബാംഗ്ലൂരീന്ന് രാവിലെ എത്തിയതേയുള്ളൂ.
ആശുപത്രിയിൽ ഡ്യൂട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരോടൊക്കെ പെണ്ണുകാണലാണ്, ഒഴിവ് വേണം എന്ന് പറഞ്ഞാ ആര് കേൾക്കാനാ, അല്ലേ. അവളെ ഒരുക്കുവാ, ലേശം കാത്തിരിക്കണം കേട്ടോ മോനേ.”
എല്ലാവരും ചിരിച്ചു. ജോമോനും ഒരു ചമ്മിയ ചിരി ചിരിച്ചു.
ഉടനെ പെണ്ണിന്റെ ഒരു അമ്മാവൻ ചോദിച്ചു, “അല്ല, മോനും ബാംഗ്ലൂരല്ലേ? എന്നാ എത്തിയത്? അവിടെ ഇൻഫോസിസിലാണോ? എന്റെ പെമ്പ്രന്നോത്തിയുടെ വകയിലെ ഒരു കൊച്ച് അവിടെയുണ്ട്, ഒരു സിനി. അറിയാവോ മോന്?”
കണ്ണന് ചിരി വന്നു. അധികം മുഷിപ്പിക്കണ്ട എന്ന് കരുതി അവൻ തന്നെ മറുപടി പറഞ്ഞു. “അത് പിന്നെ അമ്മാവാ, ബാംഗ്ലൂർ എന്ന് പറഞ്ഞാ ഇൻഫോസിസും ടിസിഎസും മാത്രമല്ല.
അവിടെ വേറെ നൂറ് കമ്പനിയുണ്ട്. ഇവൻ ഒരു സ്റ്റാർട്ടപ്പിലാ, പേര് കേട്ടാ അറിയാൻ വഴിയില്ല. പിന്നെ ഇൻഫോസിസിൽ തന്നെ ഒരു ലക്ഷം ജോലിക്കാരുണ്ട്.
അതിൽ ഒരു സിനിയെ അറിയാമോ എന്ന് ചോദിച്ചാ കഷ്ടപ്പെട്ട് പോകും കേട്ടോ.”
എല്ലാവരും ചിരിച്ചു. അല്പം ദേഷ്യം വന്ന അമ്മാവൻ തിരിച്ച് ഗോളടിക്കാൻ
നോക്കി. “അത് കൊള്ളാം! പേര് പോലും കേട്ടാ അറിയാത്ത കമ്പനിയിലാണോ ജോലി? എന്നതാ അളിയോ, ചെറുക്കന്റെ ജോലിയൊക്കെ അന്വേഷിച്ചില്ലായിരുന്നോ?”
സീൻ വഷളാകുന്നത് മണത്ത പെണ്ണിന്റെ ഒരു കസിൻ ചെറുക്കൻ ഇടയ്ക്ക് കേറി. “എന്റെ പൊന്ന് പേപ്പാ, എന്നാ അറിഞ്ഞിട്ടാ നിങ്ങൾ ഈ പറയുന്നെ?