“മൂന്നാമത്തെ ആളാന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ. ആദ്യത്തെ ആൾ ചോദിച്ചത് കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ജോലി വിടുമോ എന്നാ. രണ്ടാമത്തെ ആൾ അയാളുടെ അമ്മയെ നോക്കിയിട്ടാ ഓരോ ഉത്തരവും പറഞ്ഞത്. അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് വലിയ പ്രതീക്ഷയൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു.”
“എന്നിട്ട്?”
“എന്നിട്ട് ബിരിയാണി സ്വിഗ്ഗിയിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരാൾ വന്നു.”
അവൻ ചിരിച്ചു. ബാംഗ്ലൂരിൽ എവിടെയാ താമസം, ഏത് റൂട്ടിലാ യാത്ര, ഞായറാഴ്ച എന്താ പരിപാടി. വർത്തമാനം അങ്ങനെ നീണ്ടു. അവൾ കോറമംഗലയിലെ ഒരു ദോശക്കടയെപ്പറ്റി പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, കേട്ടുനിന്ന അവൻ ശീലം കൊണ്ട് സിഗരറ്റ് അവളുടെ നേരെ നീട്ടി. കണ്ണന്റെ കൂടെ നിൽക്കുമ്പോൾ ചെയ്യുന്നതുപോലെ.
അവൾ വർത്തമാനം നിർത്താതെ തന്നെ അത് വാങ്ങി. രണ്ട് വിരലിനിടയിൽ വെച്ച് ഒരു നീണ്ട പുക എടുത്തു. തല ചരിച്ച്, ജനലിന് പുറത്തേക്ക്, മൂക്കിലൂടെ പതുക്കെ വിട്ടു. ചാരം തട്ടി. തിരികെ നീട്ടി.
“…അവിടത്തെ നെയ്റോസ്റ്റാ ബെസ്റ്റ്, പിന്നെ…”
അവൾ നിർത്തി. നീട്ടിയ കൈ അങ്ങനെത്തന്നെ നിന്നു. രണ്ടുപേരും ആ സിഗരറ്റിലേക്ക് നോക്കി.
“…ഷിറ്റ്.”
ജോമോൻ അത് വാങ്ങിയില്ല. “ഒന്നൂടെ കാണിച്ചേ. ആ പുക വിട്ട സ്റ്റൈൽ.”
“ജോ, പ്ലീസ്.” അവൾ മറ്റേ കൈ കൊണ്ട് മുഖം പൊത്തി. ചിരിയാണോ കരച്ചിലാണോ എന്ന് അറിയാത്ത ഒരു ശബ്ദം. “ഞാൻ എന്ത് മണ്ടിയാ.
ഓട്ടോമാറ്റിക്കായിട്ട് വാങ്ങിപ്പോയതാ. ഹോസ്റ്റലിൽ നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് വല്ലപ്പോഴും…”
“വല്ലപ്പോഴും വലിക്കുന്നവർ ഇങ്ങനെ വലിക്കില്ല. ഇത് പ്രോ ലെവലാ.”
“താഴെ പറഞ്ഞാ ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലും. എന്റെ അപ്പൻ വിചാരിക്കുന്നത്…”
“നീ ഒരു നല്ല കുട്ടിയാണെന്ന്. അറിയാം. അപ്പന്മാർ അങ്ങനെ വിചാരിച്ചോട്ടെ.” അവൻ സിഗരറ്റ് വാങ്ങി. “അപ്പോ സ്മെൽ കിട്ടിയത് നഴ്സിന്റെ മൂക്ക് കൊണ്ടല്ല.”
“അല്ല.” അവൾ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ അവനെ നോക്കി. “കള്ളന് കള്ളനെ അറിയാം.”
രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചു. ഇത്തവണ വായ പൊത്താൻ രണ്ടാളും മറന്നു. താഴെ ഹാളിൽ നിന്ന് ആരോ “കേട്ടോ, ചിരി കേട്ടോ” എന്ന് പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ പിന്നെയും ചിരിച്ചു.
“ഇപ്പോ നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കും ഓരോ രഹസ്യം അറിയാം,” ജോമോൻ പറഞ്ഞു. “ഡീൽ?”
“ഡീൽ.” അവൾ സിഗരറ്റ് ഒന്നുകൂടി വാങ്ങി. ഇത്തവണ ഒളിക്കാതെ.
പത്ത് മിനിറ്റ് മുമ്പ് വരെ അവർ രണ്ട് വീട്ടുകാർ പരിചയപ്പെടുത്തിയ രണ്ട് അപരിചിതരായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഒരേ കുറ്റത്തിൽ പങ്കാളികളായ രണ്ടുപേർ. അവന് അവളോട് തോന്നിയ ഇഷ്ടത്തിന് അതോടെ ഒരു രൂപം വന്നു.
ഭംഗി കണ്ടുള്ള ഇഷ്ടമല്ല. ഇവളുടെ മുമ്പിൽ അഭിനയിക്കണ്ട എന്ന ആശ്വാസം.
ഇന്നലെ രാത്രി മുഖമില്ലാത്ത ഒരു പെണ്ണ് അവന്റെ മനസ്സിൽ കേറിയിരുന്നതാണ്. ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക്
മുമ്പ് മുഖമുള്ള ഒരാൾ അവളെ ഇറക്കിവിട്ടിരിക്കുന്നു. അവന് ഉള്ളിൽ ചിരി വന്നു.
സിഗരറ്റ് തീർന്നപ്പോൾ അവൾ കുറ്റി വാങ്ങി ഒരു ടിഷ്യുവിൽ പൊതിഞ്ഞ് മേശവലിപ്പിൽ ഇട്ടു. റൂം ഫ്രഷ്നർ രണ്ട് വട്ടം അടിച്ചു. ഒരു ചന്ദനത്തിരി കത്തിച്ച് മാതാവിന്റെ പടത്തിന് മുമ്പിൽ കുത്തി. “സോറി മാതാവേ,” എന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അപ്പോ താഴെ പോയി എന്ത് പറയും?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“എനിക്ക് ഓക്കെയാ. സത്യം പറഞ്ഞാ ഓക്കെയെക്കാൾ കുറച്ചൂടെ.”
“എനിക്കും ഓക്കെ.” അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി. “പക്ഷേ ഒരു കാര്യം. നമ്മൾ രണ്ടും ബാംഗ്ലൂരല്ലേ. ഇടയ്ക്ക് കാണാം, സംസാരിക്കാം. സെറ്റായില്ലെന്ന് തോന്നിയാ മര്യാദയ്ക്ക് പറയാം. അതുവരെ വീട്ടുകാർ ഡേറ്റ് നോക്കിക്കോട്ടെ.”
“ഫെയർ.”
വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ “ഒരു മിനിറ്റ്” എന്ന് പറഞ്ഞ് മേശപ്പുറത്തെ ഒരു ചെറിയ ഡപ്പി തുറന്ന് രണ്ട് ഏലക്ക എടുത്തു. ഒന്ന് അവന്റെ കയ്യിൽ വെച്ചു, ഒന്ന് സ്വന്തം വായിലിട്ടു.
“ചവച്ചോ. നിന്റെ അമ്മയുടെ മൂക്കും ഷാർപ്പാന്ന് തോന്നുന്നു.”
ബാൽക്കണിയിലെ വർത്തമാനം കഴിഞ്ഞ് ജോമോനും റീനുവും താഴേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്ത് നല്ല തെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. റീനുവിന്റെ കൊഞ്ചലുള്ള സംസാരവും തമാശകളും ജോമോന് നന്നായി പിടിച്ചിരുന്നു.