അവന്റെ കൂടെ വന്നിരുന്ന പെൺകുട്ടിക്ക് ഇരുനിറമായിരുന്നു. കാണാൻ നല്ല ആകാരവടിവുള്ള ശരീരം .
34 സൈസ് ഉള്ള നിറഞ്ഞ മുലകളും, നടക്കുമ്പോൾ ഇളകുന്ന നല്ല ഉരുണ്ട ചന്തികളുമുള്ള മാദക രൂപം. ഒരു റോസ് നിറത്തിലുള്ള ബ്ലൗസും ചാരനിറത്തിലുള്ള സാരിയുമായിരുന്നു അവളുടെ വേഷം. അവൾ തോളിൽ സാരിത്തലപ്പ് മുറുക്കി കുത്തിയിരുന്നു.
അവർ രണ്ടുപേരും ദേവന് മുന്നിലെത്തി ബഹുമാനത്തോടെ തലകുനിച്ചു.
“വേദു… ഇത് ഇടുമ്പൻ, ഇത് മല്ലിക. സഹോദരങ്ങളാണ്,… “
ദേവൻ അവരെ വേദുവിന് പരിചയപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്തു.
“വയനാട്ടിലെ ആദിവാസി മേഖലയിൽ നിന്നുള്ളവരാ. ഇവിടെ ഈ എസ്റ്റേറ്റും ബംഗ്ലാവുമൊക്കെ നോക്കി നടത്തുന്നത് ഇവരാണ്….”
ദേവൻ പറഞ്ഞു..ഇടുമ്പന് ഒരു 25 വയസ്സുണ്ടാകും… മല്ലികയ്ക്ക് 23-ഉം.
അവർ പൂർണ്ണ വിനയത്തോടെ അവരുടെ യജമാനന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു.
“അയ്യാ രാവിലെ ബരും എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്….. നമ്മൾ എല്ലാം ഭക്ഷണം എല്ലാം ഉണ്ടാക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്..,”
മല്ലിക തന്റെ മലബാർ ആദിവാസി ഭാഷാശൈലിയിൽ ദേവനോട് പറഞ്ഞു.
“വഴിയിൽ ഒന്നു നിർത്തി ചായ കുടിച്ചു മല്ലികേ…..പിന്നെ വഴിയില് ചെറിയ ബ്ലോക്കും…അതുകൊണ്ടാ വൈകിയത്. മുറിയൊക്കെ വൃത്തിയാക്കിയിട്ടില്ലേ?”
ദേവൻ ചോദിച്ചു.
“ഓ… എല്ലാം വൃത്തിയാക്കി ഇട്ടിട്ടുണ്ടപ്പാ. ഉച്ചയ്ക്കുള്ള ഊണും റെഡിയാണ്. തോട്ടത്തിലെ മീൻ പിടിച്ചു കറി വെച്ചിട്ടുണ്ട്,”
ഇടുമ്പൻ തന്റെ കനത്ത ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“ഹാ അതേതായാലും നന്നായി…
പിന്നെ മല്ലികെ…നീ അങ്ങ് കൊഴുത്തല്ലോടി..
കഴിഞ്ഞ തവണ വന്നപ്പോ കണ്ട പോലൊന്നും അല്ലല്ലോ…ടാ ഇടുമ്പാ…നിന്റെ പെങ്ങൾക്ക് എന്ത് തിന്നാൻ കൊടുത്തിട്ടാടാ ഇങ്ങനെ കൊഴുത്തത്.. “
ദേവന്റെ വാക്കുകളിൽ ചില ഇരട്ട അർഥം കലർന്ന ശൈലി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ സഹോദരി സഹോദരൻ ആണെന്ന് പറഞ്ഞതിനാൽ തന്നെ വേധുവിന് അത് കേട്ടപ്പോ എന്തോ പോലെ തോന്നി.
പക്ഷെ എതിരെ നിൽക്കുന്ന ഇടുമ്പനും മല്ലികയും നാണത്തോടെ അയാളെ നോക്കി നിന്നു.
അവർ ആദിവാസികൾ ആയതിനാൽ ഇതൊന്നും മനസ്സിലായിക്കാനില്ല എന്ന് വേദു കരുതി.
” ഈ ബാഗുകളൊക്കെ എടുത്ത് മുകളിലത്തെ റൂമിലേക്ക് വെക്ക് നിങ്ങൾ ,”
ദേവൻ കാറിന്റെ ഡിക്കി തുറന്നു കൊടുത്തു.
ഇടുമ്പൻ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു കാറിലെ വലിയ ബാഗുകൾ വളരെ ലളിതമായി ഇരു കൈകളിലും എടുത്തുയർത്തി.
. വേദു ദേവന്റെ കൈകോർത്തു പിടിച്ച്, ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിന്റെ അകത്തേക്ക് കാൽവെച്ചു…
കാപ്പിപ്പൂക്കളുടെ കടുപ്പമേറിയ സുഗന്ധവും ഏലക്കാടുകളിൽ നിന്ന് ഒഴുകിയെത്തുന്ന തണുത്ത കാറ്റും അവിടെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ തളംകെട്ടി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്ക് പിന്നാലെ, ദേവന്റെ പെട്ടികളും സാധനങ്ങളും ഇരു കൈകളിലുമായി കോരിയെടുത്ത് ആദിവാസി ചെറുപ്പക്കാരനായ ഇടുമ്പനും, തോളിൽ സാരിത്തലപ്പ് മുറുക്കിക്കുത്തി അല്പം മാറിയുള്ള അകലത്തിൽ അവന്റെ സഹോദരി മല്ലികയും നടന്നു.
പഴയ തടിയുടെ കോണിപ്പടികൾ ചവിട്ടി, അവർ ബംഗ്ലാവിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിലെ പ്രധാന കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. കൂറ്റൻ മരത്തടികൾ കൊണ്ട് തീർത്ത വാതിലുകൾ തുറന്നപ്പോൾ വേദുവിന്റെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ട് വിടർന്നു.
വിശാലമായ ആ മുറിയിൽ രാജകീയമായ ഒരു കട്ടിലും, പഴക്കമേറിയ കൊത്തുപണികളുള്ള അലമാരകളും, മുറിയുടെ ഒരു വശത്തായി നിലത്തു നിന്നും മേൽക്കൂര വരെ നീളുന്ന കൂറ്റൻ ചില്ലുജനലുകളും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മുറിക്കുള്ളിലെ പ്രകൃതിദത്തമായ തണുപ്പ് അന്തരീക്ഷത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക മനോഹാരിത നൽകി.
ഇടുമ്പൻ തോളിലിരുന്ന വലിയ ബാഗുകൾ വളരെ ലളിതമായി നിലത്തേക്ക് എടുത്തുവെച്ചു. അവൻ ബഹുമാനത്തോടെ തലകുനിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന മല്ലിക മുൻപോട്ടു വന്ന് തന്റെ നാടൻ ശൈലിയിൽ പറഞ്ഞു:
“സാറേ… ഊണ് എല്ലാം റെഡിയാക്കീറ്റുണ്ട്… എപ്പോ വേണേലും എടുത്തു വെക്കാം. നിങ്ങള് വന്ന് ഡ്രസ്സൊക്കെ മാറി തണുപ്പൊന്നു മാറ്റിയിട്ട്