വൈകുന്നേരം കണ്ണനെയും കുഞ്ഞിയെയും ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്തു, രുദ്ര് ബില്ലെല്ലാം സെറ്റിൽ ചെയ്ത് എല്ലാവരെയും കാറിൽ കയറ്റി, സീത ദേവടത്തേക്ക് കിച്ചയെ വിളിച്ചെങ്കിലും അവൾ വരുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു,
അവൾ സ്കൂട്ടിക്കടുത്തു ചെന്ന് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ എന്തോ സ്റ്റാർട്ടിങ് ട്രബിൾ, അതുകണ്ട ഭൈരവ് അവളുടെ അടുത്തെത്തി സ്കൂട്ടി കിക്ക്സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു
“കിച്ച ദേവടത്തേക്ക് വരുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞതെന്താ…? “
അവൻ ചോദിച്ചു
“അവിടെന്താ വല്ലോം പുഴുങ്ങി വച്ചിരിക്കുന്നോ…?? അത്യാവശ്യപ്പെട്ടു അങ്ങോട്ട് എഴുന്നള്ളാൻ…”
അവൾ കലിപ്പോടെ അവനോട് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് വണ്ടിയിൽ കയറി
“താനെന്തിനാ ദേഷ്യപ്പെടുന്നേ…”
“അതേ… അധികം ലോഹ്യമൊന്നുമേണ്ട… കുറച്ചു നേരമായി ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു എന്നെ കാണുമ്പോ ഇയ്യാക്ക് ഒരു ഇളക്കം… ആദ്യമേ പറഞ്ഞേക്കാം എനിക്ക് താൽപ്പര്യമില്ല…”
ഭൈരവ് ഒന്ന് ചമ്മിയെങ്കിലും അവൻ മുഖഭാവം നേരെയാക്കി
“പിന്നേ… എളകാൻ പറ്റിയ ആള്… ഒന്ന് പോടീ… എനിക്ക് വേറെയാരേം കിട്ടില്ലല്ലോ…”
“ദേ… എടി പോടീന്ന് താൻ വീട്ടിപ്പോയി വിളിച്ചാ മതി പറഞ്ഞേക്കാം…”
“വിളിച്ചാ എന്തുചെയ്യൂടി, നീ പോടീ…”
അവൻ അവളെ ചൊടിപ്പിച്ചു
“ദേ… തനിക്ക് എന്നേക്കാൾ ആരോഗ്യമുണ്ടെന്നെന്നും ഞാൻ നോക്കില്ല… ഒറ്റ ചവിട്ട് വച്ചുതന്നാലുണ്ടല്ലോ…”
അവൾ കാലുയർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു
“നീ നിന്റെ മറ്റവനെ ചവിട്ടിയാ മതി…”
എന്തോ പറയാൻ വന്നത് രുദ്ര് അവരടുത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട് അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഭൈരവിനെ കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി ഹെൽമെറ്റ് വച്ച് വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തു… ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ അവൻ നോക്കി നിന്നു,
അവളെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഭൈരവിനെ റിവ്യൂ മിററിലൂടെ അവൾ നോക്കി ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി അവളുടെ ചുണ്ടിലും വിരിഞ്ഞു.
“എന്താടാ… ഇത് വല്ലോം നടക്കോ…?”
രുദ്ര് ചോദിച്ചു
“നടക്കാതെ പിന്നേ… നീ നോക്കിക്കോ ആ ഉണ്ണിയാർച്ചയെ ഞാൻതന്നെ കെട്ടും…”
“നടക്കട്ടെ… വാ…”
രുദ്ര് ഭൈരവിന്റെ തോളിൽ കയ്യിട്ട് കാറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു…