നളിനി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു
“മോന് ബുദ്ധിമുട്ടില്ലെങ്കി ഉണ്ണിയേക്കൂടെ കൊണ്ട്പോ… അവളവിടെ റെഡിയായി നിൽപ്പുണ്ട്…”
നളിനി പറഞ്ഞു
“വേണ്ട… വേണ്ട… അവൾക്കീ വെലകൂടിയ കാറിലൊന്നും കയറി വലിയ പരിചയമൊന്നുമില്ല… മാത്രോല്ല അവളേം കൂട്ടി പോയാൽ നാട്ടുകാര് ഓരോന്ന് പറഞ്ഞുണ്ടാക്കും, അതോണ്ട് അവള് ബസ്സിൽ പോകും, അല്ലെങ്കിൽ ഞാനവളെ കൊണ്ട് വിട്ടോളാം…”
ശില്പ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു
നളിനി അവളെയൊന്ന് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി
“എന്തിനാ നീ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നെ… മോൻ പോകാൻ നിൽക്കല്ലേ അവൻ വിട്ടോളും…”
നളിനി അതും പറഞ്ഞു വൃന്ദയുടെ അരികിലേക്ക് പോയി അവളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കുറച്ചു പണം വൃന്ദയുടെ കയ്യിൽ വച്ചുകൊടുത്തിട്ട് അവളെ കൈ പിടിച്ച് രുദ്രിനടുത്തേക്ക് നടന്നു
“ഉണ്ണി… നീ മോനോടൊപ്പം ആശുപത്രിയിൽ പൊയ്ക്കോ… വെറുതെ ഇതെല്ലാം തൂക്കി ബസ്സിൽ കയറിയിറങ്ങേണ്ട…”
നളിനി വൃന്ദയോട് പറഞ്ഞു
വൃന്ദ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു
ശില്പ അവളെ ദേഷ്യത്തോടെ കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി,
“എന്നാപ്പിന്നെ സമയം കളയണ്ട ഇറങ്ങിക്കോ… കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങളങ്ങെത്താം…”
നളിനി അവരോട് പറഞ്ഞു
രുദ്ര് മുന്നോട്ട് നടന്നു പിറകെ വൃന്ദയും, രുദ്രിന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ബാഗ് വൃന്ദ വാങ്ങി കയ്യിൽ പിടിച്ചു
വൃന്ദ പിറകിലാണ് കയറിയത് രുദ്ര് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല
അവർ കാറിൽ കയറി പോകുന്നത് ദേഷ്യത്തോടെ ശില്പ നോക്കി നിന്നു,
‘ഇല്ലടി… നിന്നെ സന്തോഷിക്കാൻ ഞാൻ വിടില്ല…’
ശില്പ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞിട്ട് പല്ല് ഞെരിച്ചു.
••❀••
ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തുംവരെ രണ്ടുപേരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല… വൃന്ദ സീറ്റിൽ ഉറങ്ങുന്ന മാതിരി കണ്ണടച്ചു ചാരിക്കിടന്നു…
ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി രുദ്ര് മുന്നിൽ നടന്നു കവറും ബാഗുമായി വൃന്ദ പിന്നാലെയും നടന്നു,
രുദ്ര് അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് കവറും ബാഗും വാങ്ങാൻ നോക്കിയെങ്കിലും വൃന്ദ സമ്മതിച്ചില്ല
അവർ റൂമിലേക്ക് വരുമ്പോൾ കണ്ണനടുത്തായി വിശ്വനാഥനും മാധവനും ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അവർ കണ്ണനോടെന്തോ ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, കിച്ച അല്പം മാറി മേശയിൽ ചാരി നിൽക്കുന്നു
“ആഹ്… എത്തിയോ…?”
വിശ്വനാഥൻ പുഞ്ചിരിയോടെ വൃന്ദയോട് ചോദിച്ചു
അവൾ ബഹുമാനത്തോടെ കിച്ചക്കരികിലേക്ക് മാറി നിന്നു
“ഞങ്ങൾ മോളെവിടെയെന്ന് കണ്ണനോട് ചോദിക്കുകയായിരുന്നു…”
കണ്ണനെ തലോടിക്കൊണ്ട് മാധവൻ പറഞ്ഞു
“എത്ര നന്ദി പറഞ്ഞാലും തീരാത്ത വലിയ കാര്യമാണ് കണ്ണൻ ചെയ്തത്… കണ്ണൻ ഇല്ലാതിരുന്നേൽ ഞങ്ങടെ കുഞ്ഞി…”
മാധവൻ കണ്ണ് നിറച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു
“പോടോ… ഇവൻ എന്റെ അനന്തിരവൻ അല്ലേ… അപ്പൊ മിടുക്കാനല്ലാത്തിരിക്കോ…? അല്ലേ കണ്ണാ…”
വിശ്വൻ ചോദിച്ചു
കണ്ണൻ അതിനു ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു
കുറച്ചു നേരം കൂടി അവരവിടെയിരുന്നു പിന്നീട് കുഞ്ഞിയുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി
കുഞ്ഞിയുടെ മുറിയിൽ എല്ലാവരും ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു
“എന്ത് നല്ല കുട്ടിയാ ഉണ്ണിമോള്…”
സീതാലക്ഷ്മി ആത്മഗതം പറഞ്ഞു
“അതെന്താ…??”
ഭൈരവ് മൊബൈലിൽ തോണ്ടിയിരിക്കുന്ന രുദ്രിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു
“അവളുടെ കണ്ണനോടുള്ള കെയറിങ്ങും സ്നേഹവും ഒക്കെ ശ്രദ്ധിച്ചോ… ഇന്നലെത്തന്നെ ആ കുട്ടി ഒരുപോള കണ്ണടക്കാതെയാ കണ്ണന് കൂട്ടിരുന്നേ… മാത്രോല്ല എന്ത് അടക്കോം ഒതുക്കോം… കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുമൊണ്ട്… ശിൽപയുടെ എൻഗേജ്മെന്റിന് അവിടുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാരും അവളെത്തന്നെയാ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നേ… രണ്ട് മൂന്നുപേര് നാത്തൂനോട് അവളെപ്പറ്റി തിരക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു, വിവാഹലോചനക്കാകും…”
സീതലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു
അതുകേട്ട് രുദ്ര് ചെറുതായോന്ന് ഞെട്ടി
അത് കണ്ട് ഭൈരവ് ആക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചു കാണിച്ചു
സംസാരം പോരോഗമിക്കവേ കുഞ്ഞി രുദ്രിനെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു
“എന്താ കുഞ്ഞി…??”
രുദ്ര് വാത്സല്യത്തോടെ ചോദിച്ചു
“ഏട്ടാ എനിക്കൊരു പടം വരച്ചുതരാവോ…??”
“ഏട്ടന്റെ കുഞ്ഞിക്ക് എത്ര പടം വേണേലും ഏട്ടൻ വരച്ചു തരാലോ… എന്താ വരക്കേണ്ടത്…??!”
അതിന് മറുപടിയായി കയ്യാട്ടി അവനെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു പിന്നീട് ചെവിയിലെന്തോ പറഞ്ഞു, രുദ്ര് മുഖമുയർത്തി പുഞ്ചിരിയോടെ കുഞ്ഞിയെ നോക്കി തള്ളവിരൽ ഉയർത്തി കാണിച്ചു.