ദിവ്യ എഴുന്നേറ്റ് ജനലിനു സമീപം ചെന്നു. പുറത്തെ കൂരിരുട്ടിലേക്ക് അവള് ലക്ഷ്യമില്ലാതെ നോക്കി. തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ട്. ചീവീടുകളുടെ നിര്ത്താതെയുള്ള കരച്ചില്. തൊട്ടടുത്തുള്ള മരത്തില് നിന്നാണെന്ന് തോന്നുന്നു; ഒരു കൂമന്റെ മൂളല് അവളുടെ കാതിലെത്തി. അവള്ക്ക് ഇരുട്ട് ഭയം നല്കിയില്ല. തന്റെ ജീവിതം അവതാളത്തില് ആക്കിയേക്കാവുന്ന ആ മെമ്മറി കാര്ഡ് മാത്രം ആയിരുന്നു അവളുടെ മനസിനെ ഭരിച്ചിരുന്ന ചിന്ത. വീണ്ടും അവള് കട്ടിലില് ചെന്നുകിടന്നു. വേറെ ഏതെങ്കിലും സമയത്തായിരുന്നു എങ്കില് അവള് പാന്റീസ് ഊരി സ്വയം ഭോഗം ചെയ്തേനെ.
പക്ഷെ ഇന്ന് അവള്ക്ക് മനസമാധാനത്തോടെ സുഖിക്കാന് പറ്റാത്ത അവസ്ഥ ആയിരുന്നു. യോനി നനഞ്ഞിരുന്നു എങ്കിലും ദിവ്യയുടെ മനസ് വാസുവിന്റെ മുറിയില് ആയിരുന്നു. താന് ചെല്ലുമ്പോള് അവന് ഉണര്ന്നു കിടക്കുകയാണെങ്കില് എന്ത് ചെയ്യും എന്നാലോചിച്ചിട്ട് അവള്ക്കൊരു എത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല.
എന്തായാലും വരുന്നിടത്ത് വച്ചു കാണാം എന്നവള് കണക്കുകൂട്ടി. അര്ദ്ധരാത്രി ആകാന് കാത്തുകൊണ്ട് അവള് കിടന്നു. മൊബൈലില് അലാറം വച്ചുകൊണ്ടാണ് അവള് കിടന്നത്. അറിയാതെ ചെറിയ ഒരു മയക്കത്തിലേക്ക് വീണ ദിവ്യ അലാറം കേട്ടു ഞെട്ടി ഉണര്ന്നു. അവള് അലാറം ഓഫ് ചെയ്തിട്ട് നോക്കി. സമയം പന്ത്രണ്ടര. അവളുടെ ഉള്ളില് പെരുമ്പറ മുഴങ്ങാന് തുടങ്ങി. അവള് എഴുന്നേറ്റു. രാത്രി അഴിച്ചിട്ടിരുന്ന ബ്ലൌസും പാവാടയും വീണ്ടും ഇടണോ എന്ന് ഒരുനിമിഷം ദിവ്യ ആലോചിച്ചു. പിന്നെ വേണ്ട എന്ന് മനസ്സില് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പരവേശം മാറ്റാന് കുറെ വെള്ളം എടുത്തു കുടിച്ച ശേഷം അവള് മുറിക്കു പുറത്തിറങ്ങി. അവളുടെ കൈയില് ചെറിയ ഒരു പെന് ടോര്ച്ചും ഉണ്ടായിരുന്നു. മെല്ലെ വാസുവിന്റെ മുറിയിലേക്ക് അവളുടെ കാലുകള് ചലിച്ചു….
നല്ല ധൈര്യമുള്ള പെണ്ണായിരുന്നു ദിവ്യ; അല്ലെങ്കില് വാസുവിനെപ്പോലെയുള്ള ഒരു മുരട്ടുകാളയുടെ മുറിയിലേക്ക് തനിച്ചു പോകാന് ധൈര്യപ്പെടുമായിരുന്നില്ലല്ലോ? ശങ്കരനും രുക്മിണിയും ഉറങ്ങുന്ന മുറിയും ആരും ഉപയോഗിക്കാതെ കിടക്കുന്ന മറ്റൊരു മുറിയും കഴിഞ്ഞ് അടുക്കളയോട് ചേര്ന്നുള്ള ഒരു ചായ്പ്പ് ആയിരുന്നു വാസുവിന്റെ വാസസ്ഥലം.
ശങ്കരന് നല്ല മുറി നല്കാന് കൂട്ടാക്കാതെ അവനു കിടക്കാന് വേണ്ടി വീട്ടിലെ പഴയ സാധനങ്ങള് കൂട്ടിയിട്ടിരുന്ന മുറി വൃത്തിയാക്കി നല്കുകയായിരുന്നു. അതിനു വാതിലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വീടിന്റെ തറ നിരപ്പില് നിന്നും അല്പം താഴെയാണ് ആ ചായ്പ്പിന്റെ സ്ഥാനം. ഏതാണ്ട് പന്ത്രണ്ടു പതിമൂന്ന് വയസുവരെ അവന് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന മുറിയാണ് ഇപ്പോള് ഉപയോഗമില്ലാതെ അതിഥികള് ആരെങ്കിലും വന്നാല് അവര്ക്ക് നല്കാനായി ഇട്ടിരിക്കുന്നത്. ആ മുറിയില് നിന്നും ചായ്പ്പിലേക്ക് അവനെ മാറ്റിയത് ബാലനായ വാസുവിന്റെ മനസ്സിനെ ആഴത്തില് മുറിവേല്പ്പിച്ചിരുന്നു. രുക്മിണിയുടെ വാക്കുകള്ക്ക് അല്പം പോലും പരിഗണന നല്കാതെയാണ് ശങ്കരന് വാസുവിനെ ചായ്പ്പിലേക്ക് മാറ്റിയത്.
“വീട്ടില് നിന്നും ഈ തെണ്ടിയെ ഞാന് ഇറക്കി വിടാത്തത് നീ ഒരുത്തി കാരണമാണ്. ഈ നശൂലത്തിനെ രാവിലെ കണ്ടാല് അന്നത്തെ ദിവസം പോക്കാണ്”
അവനെ മുറിയില് നിന്നും മാറ്റരുത് എന്നപേക്ഷിച്ച രുക്മിണിക്ക് ശങ്കരന് നല്കിയ മറുപടിയായിരുന്നു അത്. നിസ്സഹായയായ ആ സാധുസ്ത്രീയുടെ മനസ് വല്ലാതെ തകര്ന്ന് പോയിരുന്നു അയാളുടെ ആ നീചമായ തീരുമാനത്തില്. അവന് വന്ന ശേഷമാണ് ഭഗവാന് തങ്ങള്ക്ക് ഒരു കുഞ്ഞിക്കാല് കാണാനുള്ള വര്ഷങ്ങളായുള്ള സ്വപ്നം പൂവണിയിച്ചത് എന്ന ഏക കാരണമാണ് രുക്മിണി അവനെ സ്വന്തം മകനെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കനുണ്ടായ പ്രധാന കാരണം. പക്ഷെ ശങ്കരന് തന്റെ സ്വത്ത് അവന് കൊണ്ടുപോകും എന്നുള്ള ഭീതിയും ആശങ്കയുമായിരുന്നു. അതെ സന്ദേശം ചെറുപ്രായത്തില് തന്നെ അയാള് മകളുടെ ഇളം മനസിലും കുത്തിവച്ച് അവളെയും ഒരു സ്വാര്ത്ഥമതിയായ പെണ്ണാക്കി മാറ്റിയെടുത്തു.