വാസു ഈ സമയത്ത് അവളുടെ മുറിയുടെ പുറത്തുള്ള വരാന്തയില് നല്ല ഉറക്കത്തില് ആയിരുന്നു. വീടിന്റെ മൂന്നു ചുറ്റും വരാന്തയുണ്ട്. സ്വന്തമായി ജോലി ചെയ്യാന് തുടങ്ങിയ നാള് മുതല് അവന് കിടപ്പ് വരാന്തയിലേക്ക് മാറ്റിയിരുന്നു. പക്ഷെ ഒരാളും നാളിതുവരെ അത് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ശങ്കരന്റെയും മകളുടെയും മനസ്സില് ഒരു നായയുടെ സ്ഥാനം മാത്രമുള്ള തനിക്ക് ആ വീടിന്റെ ഉള്ളില് ഉറങ്ങാന് സാധിക്കില്ല എന്ന് വാസു തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷെ അവന് ആ തീരുമാനം രുക്മിണിയെ അറിയിച്ചിരുന്നില്ല. രാത്രി എല്ലാവരും കിടന്ന ശേഷം അവന് ചായ്പ്പ് തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങും. എന്നിട്ട് വരാന്തയുടെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഭാഗത്ത് കിടന്നുറങ്ങും. രാവിലെ അഞ്ചുമണിക്ക് തന്നെ എഴുന്നേറ്റ് ചായ്പ്പ് തുറക്കും. പിന്നെ പുറത്ത് പ്രഭാതകൃത്യങ്ങള് നടത്തി കിണറ്റില് നിന്നും വെള്ളം കോരി കുളിച്ച ശേഷം വേഷം മാറി പരപരാ വെളുപ്പിനെ സ്ഥലം വിടും. കാരണം രാവിലെ ശങ്കരനോ ദിവ്യയോ അവനെ കണ്ടാല് ഉറപ്പായും അവന്റെ മനസ് കലുഷിതമാക്കുന്ന സംസാരം അവരില് നിന്നും ഉണ്ടാകും. തന്നെ രാവിലെ കണ്ടാല് അന്നത്തെ ദിവസം ഗുണം പിടിക്കില്ല എന്ന് അവളും അയാളും പറയുന്നത് പലതവണ അവന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് കഴിവതും അവരുടെ കണ്ണില്പ്പെടാതെ ജീവിക്കാന് അവന് ശീലിച്ചിരുന്നു. രുക്മിണിയുടെ പകരം വയ്ക്കാന് സാധിക്കാത്ത സ്നേഹത്തെ തള്ളി അവിടെ നിന്നും പോകാന് അവന്റെ മനസ് സമ്മതിക്കാതിരുന്നതു കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ആ വീടുവിട്ട് പോകാതിരുന്നത്.
അടുത്ത ദിവസം കുറെ വൈകിയാണ് ദിവ്യ ഉണര്ന്നത്. രാത്രി ഉറങ്ങാതെ വാസുവിന്റെ മുറി പരിശോധിച്ചതിന്റെ ക്ഷീണം അവള്ക്കുണ്ടായിരുന്നു. പത്തുമണിയോടെ ഉണര്ന്ന ദിവ്യ കുളിച്ചു വേഷം മാറി പ്രഭാത ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. മധ്യവേനല് അവധി ആയിരുന്നതിനാല് അവള്ക്ക് സ്കൂള് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളുടെ പത്താം ക്ലാസ് പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞുള്ള മധ്യവേനല് അവധിക്കാലം ആയിരുന്നു അത്. പ്രാതല് കഴിക്കുമ്പോഴും ദിവ്യയുടെ മനസ് അശാന്തമായിരുന്നു. നഷ്ടമായ ആ മെമ്മറി കാര്ഡ് അവളെ വല്ലാതെ അലട്ടി.
“എടി പെണ്ണെ..നിന്റെ മുറിയിലെ ബെഡ് ഷീറ്റും കര്ട്ടനും എല്ലാം എടുത്ത് ഒന്ന് കഴുകി ഇട്..അവധിയാണെങ്കിലും യാതൊരു പണിയും ചെയ്യരുത് കേട്ടോ..” പ്രാതല് കഴിച്ചിട്ട് പാത്രം കഴുകിക്കൊണ്ട് നിന്ന ദിവ്യയോട് രുക്മിണി പറഞ്ഞു.
“കഴിഞ്ഞ മാസോം കഴുകിയതല്ലേ..എന്തിനാ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ കഴുകുന്നത്?” ജോലിക്കള്ളി ആയ ദിവ്യ ചോദിച്ചു.
“നാണം ഉണ്ടോടി പറയാന്? കഴിഞ്ഞ മാസമാണ് അവള് കിടക്കുന്ന വിരി കഴുകി ഇട്ടത്..നീ ഒരു പെണ്ണാണ്..ഒരാഴ്ചയില് ഒരിക്കല് ഇതൊക്കെ കഴുകണം..ചെല്ല്..വേഗം കഴുകി ഇട്..” രുക്മിണി സ്വരം കടുപ്പിച്ചു.
“ഹും..”
ദിവ്യ ചുണ്ട് മലര്ത്തി നിതംബങ്ങള് ഇളക്കി മുറിയിലേക്ക് പോയി. അവള്ക്ക് ഇതൊന്നും ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യമല്ല. മനസ്സിലെ ഏകചിന്ത സുഖിക്കണം എന്നത് മാത്രമാണ്. രതീഷുമായുള്ള രതികേളി മുറിഞ്ഞതിന്റെ ടെന്ഷനില് ആയിരുന്നു അവള്. മെമ്മറി കാര്ഡ് കണ്ടുകിട്ടിയാല് ആരെയെങ്കിലും തന്റെ ആഗ്രഹ പൂര്ത്തീകരണത്തിനു വിധേയനാക്കണം എന്നവള് തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.
“നാശം..ഇനി കഴുകി ഇട്ടില്ലെങ്കില് അതുമതി..” പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് അവള് കട്ടിലില് നിന്നും ബെഡ്ഷീറ്റ് വലിച്ചെടുത്തു. പെട്ടെന്ന് എന്തോ നിലത്ത് വീണ ശബ്ദം കേട്ട് അവള് ഷീറ്റ് മാറ്റി നോക്കി. ദിവ്യയുടെ കണ്ണുകള് സന്തോഷം കൊണ്ട് വിടര്ന്നു വികസിച്ചു. അവള്ക്ക് ഒന്നുറക്കെ ചിരിച്ചു മറിയണം എന്ന് തോന്നി. അത്രയ്ക്ക് ആഹ്ലാദവും ആശ്വാസവും നല്കിയ കാഴ്ച ആയിരുന്നു അത്. അവള് ഇന്നലെമുതല് തേടിക്കൊണ്ടിരുന്ന മെമ്മറി കാര്ഡ് അവളുടെ കാല്ച്ചുവട്ടില് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ദിവ്യ വേഗം അതെടുത്ത് നോക്കി.
“ദൈവമേ..രക്ഷപെട്ടു..ഹാവൂ ..എന്തൊരാശ്വാസം..” അവള് നെഞ്ചില് കൈ വച്ചുകൊണ്ട് മനസില് പറഞ്ഞു. അവളുടെ സന്തോഷത്തിന് അതിരുകള് ഇല്ലായിരുന്നു. വേഗം അവള് തന്റെ മൊബൈല് എടുത്ത് അതിന്റെ കാര്ഡ് മാറ്റിയിട്ട് അതിലേക്ക് ഇതിട്ടു. തങ്ങള് ചെയ്തതിന്റെ ദൃശ്യങ്ങള് കാണാന് അവളുടെ കാമാര്ത്തി പൂണ്ട മനസും ശരീരവും വെമ്പി. തന്റെ ശരീരം ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നത് ദിവ്യ അറിഞ്ഞു. അവളുടെ വെണ്ണത്തുടകളുടെ ഇടയില് തുടുത്ത പിളര്പ്പിലേക്ക് മദജലം ഊറിയെത്തി.