“എന്നാ പോവ്വാ മോനേ…….” എന്നെ
ഷോക്കിൽ നിന്നുണർത്തി സുമതിയമ്മ
സാരി ചുറ്റി പൂർത്തിയാക്കി ചുണ്ടിൽ
ഒരു നിഗൂഢച്ചിരിയുമായി പുറത്തേക്ക്
വന്നു.. കയ്യിൽ ഒരു വാനിറ്റി ബാഗുണ്ട്!
അപ്പോൾ അവർ മനപൂർവ്വം സാരിയെ
അഴിച്ചിട്ടതാണ്.! സാധാരണ സാരി ഉടുത്ത്
കഴിഞ്ഞാലും ചില്ലറ പണികൾ ബാക്കി
ഉണ്ടാവും സ്ത്രീകൾക്ക്.! ഇത് ലെെറ്റ്
വരെ ഓഫാക്കിയിറങ്ങിയതാണവർ!!
ആ വലിയ വാതില് പൂട്ടിപുറത്തിറങ്ങി;
…….കുങ്കുമ ചന്ദനംതൊട്ട ചൈതന്യം തുടിക്കുന്ന മുഖത്ത് വശ്യമായ ചിരി വിടർന്നു….!
ഓ… മുറ്റത്ത് വന്നപ്പോഴാണ് ആ ആഢ്യ ഭംഗി പൂർണമായി കണ്ടത്! ഒന്ന് രണ്ട്
നരച്ച മുടികളെ കറുപ്പിച്ച് പുറകിലേക്ക് ഒതുക്കി വെച്ച് പൊക്കിയുയർത്തിയ മുടി
കെട്ടിൽ കനകാംബരം ചൂടിയിരിക്കുന്നു..!
കണ്ണിൽ പതിവില്ലാതെ കൺമഷിച്ചന്തം.!
…..നേരത്തെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ
ദർശനം കിട്ടിയ ഗോതമ്പ് വയറും നീളൻ
മുലച്ചാലുമെല്ലാം മൂടിപ്പുതച്ച് സാരി നേരെ
മുകളിൽ മുടിക്കെട്ടിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്നു.
നല്ല മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം കക്ഷത്തിൽ നിന്നും നിർഗമിക്കുന്നു ണ്ട്…!!
ശെ…….! കുറച്ച് പൗഡറെങ്കിലും ഇട്ടിട്ട്
വരാര്ന്നു.. എനിക്ക് ചമ്മല് തോന്നി.
“വാ.. പോകാം മോനെ..രണ്ട് കിലോമീറ്റർ
നടക്കണം..”” മിഴുങ്ങസ്യ നിൽക്കുന്ന
എന്നെ നോക്കി അർത്ഥഗർഭമായി
ചിരിച്ച് സുമതിയമ്മ ആഢ്യത്തത്തോടെ
നടന്നു…. അവരിങ്ങനെ പോകുന്നത്
മുൻപും കണ്ടിട്ടുണ്ട് . പക്ഷെ ഒരിക്കലും
ഈ ചിരി കണ്ടിട്ടില്ല…അത് പക്ഷെ അന്ന് പരിചയമാവാത്തത് കൊണ്ടായിരിക്കാം..
എങ്കിലും ഈ വശീകരണ ഭംഗി വരണം
എങ്കിൽ പരിചയം മാത്രമല്ലല്ലോ……!
താമരക്കിളിയുടെ തെയ് തെയ് തക തോം
മൂളിക്കൊണ്ട് മുല്ലപ്പൂസുഗന്ധകനകാംബര
ഭംഗി ആസ്വദിച്ച് ഞാനും സുമതിയമ്മയുടെ
പുറകെ വച്ച് പിടിപ്പിച്ചു…………………..
“നിനക്ക് ക്ളാസ് ഒന്നും ആകാറായില്ലെ”
വീടുകളുടെ നിരകളുള്ള ഇടവഴിയിൽ
വെച്ച് സുമതിയമ്മ സഗൗരവത്തിൽ
ചോദിച്ച് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി… ഇപ്പോൾ
‘മോനെ’ …വിളിമാറി, ‘നീ’ …ആയി!
“ ഇ..ല്ല.. ഒരു മാസം കഴിയും ആന്റി”
ഞാൻ വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
പിന്നെ അരക്കിലോ മീറ്റർ അതേ
രീതിയിലായിരുന്നു സംസാരം..ഇടയ്ക്ക്
വഴിയിൽ കാണുന്നവരോട് ഗൗരവത്തിൽ
കുശലം പറഞ്ഞു… കുന്ന് ഇറങ്ങി വയലിന്
സമീപം എത്തിയപ്പോൾ ഒരു കാറ് വന്ന്
ബ്രേക്ക് ചവിട്ടി .ചെറിയ വഴി ആയത്
കൊണ്ട് ഞാൻ അറിയാതെ അവരുടെ
ചന്തിയിൽ മുട്ടി ആണ് നിന്നത് .
“കുറച്ച് നീങ്ങി നിൽക്ക ടൊ..”
അവര് അനിഷ്ടത്തോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ
കാറിൽ നിന്ന് നോക്കിയവരുടെ മുന്നിൽ
ഞാൻ എന്തോ പോലെ ആയി! ഞാൻ
ഇളിഭ്യനായി ഒതുങ്ങി നിന്നു..
“എങ്ങനുണ്ട് അക്കാ അമ്മാമന് …”
കാറിലുള്ള ബന്ധുക്കൾ ചേട്ടന്റെ അസുഖ
വിവരങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നു…. വയലിലേക്ക്
ഇറങ്ങുന്നതിന് മുൻപുള്ള തിരിവിലുള്ള സുമതിയമ്മയുടെ ബന്ധുവീടരാണ്…….
“ഈ പയ്യനുള്ളത് കൊണ്ട് പോയി
വരാന്ന് വെച്ചു…””സുമതിയമ്മ അവസാനം
പക്ഷെ പറഞ്ഞു നിർത്തിയത് എന്നെ
നോക്കി ഒരു ചെറു ചിരിയോടെയാണ്. അതെന്റെയുളളിൽ ആശ്വാസച്ചിരി
ഉണർത്തി വിട്ടു.
“വാ..പോകാം മോനെ..” അവര് വീണ്ടും
പുഞ്ചിരിയോടെ തന്നെ കാറ് പോയ്
മറഞ്ഞപ്പോൾ എന്നെയും വിളിച്ച് വയലിലേക്ക് ഇറങ്ങി… ‘മോൻ’ വിളി തിരിച്ച് വന്നെങ്കിലും ഞാൻ വിനയഭാവം വിട്ടില്ല. അകൽച്ച തോന്നിച്ചെങ്കിലും….!
നീണ്ട വയൽ വരമ്പിലൂടെ നടന്ന് അക്കരെ എത്തണം.ഇടയ്ക്കിടെ വെള്ളച്ചാലുകൾ.. ഞാൻ മലയടിവാരത്തെ തഴുകി വരുന്ന കാറ്റ് ആസ്വദിച്ച് സുന്ദരമായ വയലിലൂടെ സുമതിയമ്മയുടെ മനോഹര സാരിയിൽ
പൊതിഞ്ഞ ചന്തിയിളക്കത്തിന്റെ ഭംഗി
ആസ്വദിച്ച് നടന്നു.. തല വഴി വരെ സാരി പുതച്ച കാരണം വേറെ ഒന്നും കാണാൻ
ഇല്ലല്ലോ…!
““മം.. നീയാദ്യം ചാടിക്കടന്ന് എന്നെ
ഒന്ന് പിടിച്ച് കടത്തണം മോനേ..”
സുമതിയമ്മ ഒരു ചെറിയ ചാലിനപ്പുറം
കാണിച്ച് പറഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞു. ആ മുഖത്ത്
ആധികാരികത ഒക്കെ വെടിഞ്ഞ് നല്ല
വാത്സല്യം ആണ് ഇപ്പോൾ. അത് കണ്ട്
പെട്ടന്ന് ചാലിനപ്പുറം ചാടിക്കടന്ന് കൈ
സുമതിയമ്മയമ്മയുടെ നേരെ നീട്ടി….