🫦🫦കാർത്തിക ടീച്ചർ🫦🫦 2അടിപൊളി  

ഹോസ്റ്റലിൽ നിൽക്കുന്ന കാര്യമോർത്തപ്പോൾ അതിലേറെ വിഷമം. എല്ലാ ആഴ്ചയിലും വീട്ടിലേക്ക് വരാനൊന്നും പറ്റുമായിരുന്നില്ല, എന്നാലും ഞാനും കാർത്തുവും എന്നുമൊരുമണിക്കൂർ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുമായിരുന്നു. എഞ്ചിനീയറിംഗ് പഠിത്തം വല്യ മോശമല്ലാത്ത കടന്നു പോകുന്ന സമയത്തു കാർത്തു എനിക്കൊരു മൊബൈൽ ഫോൺ പിറന്നാൾ സമ്മാനമായി തന്നു. അപ്പോഴൊന്നും ഞങ്ങളുടെ മനസ് തമ്മിൽ ഒന്നായി കൂട്ടികെട്ടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ശരീരങ്ങൾ തമ്മിൽ ചേരാനൊരു അവസരമൊന്നും കിട്ടിയില്ല. ഞങ്ങളതിന് ശ്രമിച്ചില്ല എന്ന് പറയുന്നതാവും ശെരി. ഓരോ തവണ നാട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോ കാർത്തുവിന്റെ കണ്ണിലെ സന്തോഷം അത് മാത്രമായിരുന്നു എനിക്കകെയുള്ള ജീവശ്വാസം! കാർത്തു കാര്യമായിട്ടെന്തൊ എഴുതുന്നപൊലെയെനിക്ക് തോന്നി. എന്തോ കഥയോ നോവലോ ആണെന്ന് ഞാനൂഹിച്ചു. ഇപ്പൊ വായിക്കണ്ട പിന്നെയൊരൂസം താരമെന്നവൾ പറയുകയും ചെയ്തു. ഫസ്റ് ഇയർ എക്സാം എല്ലാം കഴിഞ്ഞു കുറച്ചൂസം ലീവ് ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ അമ്മയും അച്ഛനും അറിയാതെ ഞാൻ കാർത്തുവിന്റെ സ്‌കൂളിലേക്ക് ചെന്നു അവളെ വിളിച്ചു അടുത്തുള്ള പാർക്കിൽ ചെന്നു. ചുറ്റും നിറയെ എന്റെ സമപ്രായത്തിലുള്ള കാമുകി കാമുകന്മാരുണ്ടായിരുന്നു. അവരൊക്ക ഞങ്ങളെ നോക്കുന്നതും ഉണ്ടായിരുന്നു.

“കാർത്തൂ…”

“ഫോണിലെന്താ പറഞ്ഞെ എനിക്ക് രണ്ടു സർപ്രൈസ് ഉണ്ട്!”

“ഉം പറയാം!”

“പറ…”

“മാം ഐസ്ക്രീം..” വെയ്റ്റർ മംഗോ ചോക്ലേറ്റ് മിക്സ് ഐസ്ക്രീം കൊണ്ട് വന്നപ്പോൾ, കാർത്തു പറഞ്ഞു. “കഴിക്ക്‌.. എന്നിട്ട് പറയാം..” ഞാൻ കഴിക്കുന്ന നേരം കാർത്തു തോൾ ബാഗു തുറന്നു ഒരു പുസ്തകമെടുത്തു.

“അല്ലി ചേച്ചി” എന്നായിരുന്നു ആ പുസ്തകത്തിന്റെ പേര്! കാർത്തു എന്ന എഴുത്തുകാരിയുടെ പേര് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ചിരിവന്നു.

“ഇത് നമ്മുടെ കഥയാണ്, പക്ഷെ നടന്നതൊന്നും അതുപോലെ ഞാനെഴുതിയിട്ടില്ല, പക്ഷെ നമ്മൾ രണ്ടുപേരെയും അറിയാവുന്ന ആരെങ്കിലുമിതു വായിച്ചാൽ ഉറപ്പായുമാവർക്ക് മനസിലാകും!”

“വായിക്കണം…” ഞാനും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കാർത്തുവിന്റെ കൈകോർത്തു. അടുത്ത സർപ്രൈസ് എന്താ… “വെക്കേഷൻ കഴിഞ്ഞു നീപോകുമ്പോ എന്നേം കൂടെ കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോ…. എനിക്ക് നേമം സ്‌കൂളിൽ മ്യൂച്വൽ ട്രാൻസ്ഫർ നു ഓഫർ വന്നിട്ടുണ്ട്. ഞാനതെടുത്തോട്ടെ!!!!”
“കാർത്തൂ…” ആദ്യമായിട്ട് കണ്ണ് നിറഞ്ഞും തൊണ്ടയിൽ വാക്കുകൾ കുരുങ്ങിയതും ഞാൻ അനുഭവിച്ചു.

“ചെക്കാ എന്നെ നല്ലപോലെ നോക്കില്ലേ നീ…”

“എന്തിനാ പെണ്ണെ ഇങ്ങനെ കുട്ടികളെ പോലെ…”

എനിക്കെന്തോ അത്രയും സന്തോഷമുള്ളതൊന്നും ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നോടൊപ്പം വരാൻ കൊതിക്കുന്ന പെണ്ണിന്റെ കൈകോർത്തു ഞാൻ നടക്കാൻ തുടങ്ങുകയാണെന്ന സത്യം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അച്ഛനോടും കാർത്തു ഈ വിവരം അന്ന് വൈകീട്ട് അത്താഴം കഴിക്കുന്ന നേരത്തു പറഞ്ഞതിന് അച്ഛന്റെ മറുപടിയിപ്രകാരമായിരുന്നു.

“ടീച്ചർ കാരണമല്ലേ അവൻ എൻട്രൻസ് കിട്ടീതും, പിന്നെ കുറേക്കൂടെ ഉത്തരവധിത്വം വന്നതും, അതുകൊണ്ട് അവന്റെയൊപ്പം നില്കുന്നതിൽ സന്തോഷമേയുള്ളൂ.”

“ഞാനും വിശാലും ഒരു ഫ്ലാറ്റ് രേന്റ്റ് നു എടുത്താലോ, എന്നൊരാലോചനയുണ്ട്.”

“അഹ് എങ്കിൽ അതായിരിക്കും നല്ലത്!” വൈശു എന്താണിവിടെ നടക്കുന്നതെന്നമട്ടിലെന്നെ നോക്കുന്ന നേരം ഞാനവളെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചു.

അന്ന് കിടക്കാൻ നേരത്തു കാർത്തു തന്ന പുസ്തകം വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒറ്റയിരിപ്പിനു വായിച്ചു തീരുമ്പോ ഏതാണ്ട് പുലർച്ചെ മൂന്നു മണിയായിരുന്നു. അതിന്റെ ക്ളൈമാക്സില് കാർത്തുവിന്റെ കഥാപാത്രമായ “അല്ലി” പ്രെഗ്നന്റ് ആകുന്നതാണ്. പക്ഷെ ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും അത് നടക്കില്ലെന്നതറിയുമ്പോ കാർത്തു എത്രമാത്രം സ്വയം നീറുന്നുണ്ടാകുമെന്നു ഞാനോർത്തു. എനിക്ക് ഞാനും അവളെനിക്കും ഈ ജന്മം മുഴുവനും കണ്ണീരൊപ്പാൻ വേണ്ടിയാണെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ ഞാനാപുസ്തകം നെഞ്ചോടു ചേർത്ത് കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

കാർത്തുവിനോട് പുസ്തകത്തേക്ക് കുറിച്ച് ഞാൻ സംസാരിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല, എന്തിനാ വെറുതെ ? അല്ലെ അവളുടെ നഷ്ടബോധത്തെ ഉണർത്താൻ ഞാനെന്തിന് കാരണമാകണം!