🫦🫦കാർത്തിക ടീച്ചർ🫦🫦 2അടിപൊളി  

“അത് വിശാലിന് ബുദ്ധിമുട്ടാകില്ലേ?”

“ഇന്ന് സൺ‌ഡേ ഞാൻ ഫ്രീ ആണല്ലോ, പിന്നെ ഇതൊരു ബുധിമുട്ടൊന്നും അല്ല, വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ തിരിച്ചും വീട്ടിലേക്ക് ആക്കിത്തരാമല്ലോ”

“വേണ്ട വിശാൽ….ബുധിമുട്ടാവില്ലെങ്കിൽ താനെന്നെ അവിടെയൊന്നാക്കി തന്നാൽ മതി, തിരികെ ഞാൻ ബസിൽ വന്നോളാം.”

“ശരി ടീച്ചർ.” ശോ! അതൊരു ഭാഗ്യമായിരുന്നു എന്ന് പറയാം, ടീച്ചർ എന്റെ ബൈക്കിൽ കേറുന്നു, എന്റെ ദേഹത്ത് ചേർന്നിരിക്കില്ലേ…. എന്റെ ദേഹത്ത് തൊടില്ലെ ? ആലോചിക്കാൻ വയ്യ…എന്റെ പൊന്നെ….

ബൈക്ക് ഞാൻ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു, ടീച്ചർ എന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് സൈഡ് ലായി ഇരുന്നു. എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം എനിക്കതു നല്ല ഭാഗ്യമുള്ള ഒരു സമയമാണെന്ന് തോന്നൽ ഉണ്ടാക്കി.

ടീച്ചറുടെ വീടിന്റെ മുൻപിലെ റോഡ് മണ്ണുകൊണ്ട് ഉള്ളതുകൊണ്ട് ചെറിയ കുഴികൾ ഒരു കിലോമീറ്ററോളം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പതിയെ പതിയെ വണ്ടി ആ കുഴികളിൽ ചാടാതെ ഓടിക്കുമ്പോഴും ഇടക്കൊക്കെ ആരോ എഴുതിയ വഴികളിലൂടെ ആണല്ലോ നമ്മുടെയൊക്കെ യാത്ര എന്ന മട്ടിൽ, കുഴികളിലേക്ക് സ്‌പ്ലെൻഡറിന്റെ ടയറുകൾ ഇറങ്ങി , ടീച്ചറെപ്പോൾ എന്റെ തോളിൽ ടീച്ചറുടെ കൈകൾ കൊണ്ട് അമർത്തി പിടിച്ചു.

ടീച്ചറുടെ അമ്മിഞ്ഞയുടെ മാർദ്ദവം എന്റെ മുതുകിൽ പയ്യെ ഇടിക്കുന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കു ഒരു വലിയ കുഴിയിൽ ചാടിയപ്പോൾ നല്ലപോലെ ടീച്ചർ എന്റെ മുതുകിൽ അമരുമ്പോൾ അതിന്റെ സുഖം ഞാൻ നല്ലപോലെ അറിഞ്ഞു.

ടീച്ചർക്ക് ഞാൻ മനഃപൂർവം ബ്രെക് ഇട്ടതാണോ എന്ന് തോന്നിക്കാണൻ സാധ്യത ഉണ്ട്, വേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നെനിക്ക് വീണ്ടു വിചാരമുണ്ടായി. ഇളം കാറ്റിൽ ടീച്ചറുടെ മുടിയിഴകളിൽ തെന്നുന്ന അതെ കാറ്റ് എന്റെ മുഖത്തും ഉരസിപ്പോയി. ഒന്നുമെന്നോട് മിണ്ടാതെയിരിക്കുന്ന ടീച്ചറോട് ഞാൻ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ശരിക്കും ഞാൻ അന്ന് പറഞ്ഞതൊക്കെ ടീച്ചർക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ”

“എന്താ വിശാൽ …”

“അന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ എന്റെ ഓർമ്മകൾ….”

“ആഹ് അതെല്ലാം ഓർമ്മയിലെവിടെയോ ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ ഞാൻ അത് വിശാലിനെ പോലെ ഇടയ്ക്കിടെ ഓർക്കാറില്ലായിരുന്നു, …..പിന്നെ വിശാൽ അന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനെല്ലാം ഓർത്തെടുത്തു.”

“എത്ര മനോഹരമായ ഓർമ്മകൾ ആണ് അല്ലെ”

“വിശാലിന് അങ്ങനെ തോന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് നല്ലതു തന്നെ” എന്ന് ടീച്ചർ മറുപടി പറഞ്ഞു. ബൈക്കിന്റെ കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കുമ്പോ ടീച്ചർ അതിനെല്ലാം ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ടീച്ചറെ ഞാൻ വീട്ടിൽ കൊണ്ടാക്കിയപ്പോൾ, ആരാണത് എന്ന് അവിടെയുള്ളവർ ചോദിച്ചു. “ഞാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന കുട്ടിയാണ്”

പക്ഷെ പഠിപ്പിക്കുന്നു എന്ന്, പറഞ്ഞത് എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ “കുട്ടി” അതെനിക്കെന്തോ അത്ര ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. വിളറിയ മുഖത്തോട് ഞാനവിടെനിന്നും ഒരു രാജമല്ലിയും പാടി ബൈക്ക് എടുത്തു. ടീച്ചറെ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് ആക്കാനൊരു അവസരം മുന്നിൽ കിടപ്പുള്ളതുകൊണ്ടു ഞാൻ അവിടെയൊക്കെയൊന്നു കറങ്ങി. ഒരേ വഴിയിലൂടെ ബൈക്ക് വീണ്ടുമോടിക്കുന്നത് കണ്ട നാട്ടുകാർ എനിക്ക് വട്ടാണോ എന്ന് വിചാരിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ഒടുക്കമതുമവസാനിപ്പിച്ചു ഞാൻ ടീച്ചർ വരാൻ സാധ്യതയുള്ള ബസ്റ്റോപ്പിൽ തന്നെ ബൈക്കുമായി വെയിറ്റ് ചെയ്തു. പക്ഷെ പണി പാളി. ടീച്ചറെ ഒരു ബന്ധു കാറിൽ കൂട്ടികൊണ്ടു പോകുന്നത് ഞാൻ നോക്കി നിന്നു. എനിക്ക് നല്ല ദേഷ്യവും സങ്കടവും വന്നു, സമയം ഇപ്പോൾ 2 മണിയായി വിശക്കാന് തുടങ്ങി, അമ്മയും അച്ഛനും എന്നെ കാണാതെ പ്രാകുന്നുണ്ടാകും, ഇനിയിപ്പോ വേഗം വീട്ടിലേക്ക് തന്നെ പോകാം എന്ന് വെച്ച്, ഞാൻ വണ്ടിയെടുത്തു.

വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന ഓരോ നിമിഷവും എന്റെ തോളിൽ ടീച്ചറുടെ നെഞ്ചിലെ നിറഞ്ഞു നിന്ന അമ്മിഞ്ഞ ചേർത്ത് നൽകിയ ആ സുഖനിമിഷം എനിക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും മനസിലേക്ക് വന്നു. ടീച്ചറുടെ ഫോൺ നമ്പർ അറിയാമെങ്കിൽ വീട്ടിലെ ലാൻഡ്‌ലൈൻ നിന്നെങ്കിലുമൊന്നു വിളിക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷെ അതിനിപ്പോ എന്ത് ചെയ്യും! ആവൊ.