🫦🫦കാർത്തിക ടീച്ചർ🫦🫦 2അടിപൊളി  

കാർത്തുവിനോട് അച്ഛനും അമ്മയും എല്ലാം അറിഞ്ഞെന്നു പറഞ്ഞതും അവളുടെ മുഖം വാടി.

“അച്ഛനുമമ്മയും എന്നെ ശപിക്കുമോ?”

“എന്താ കാർത്തൂ ഇങ്ങനൊക്കെ…”

“അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലുമുണ്ടെങ്കിൽ അവർ നാളെ വരുന്നകാര്യം നമ്മളോട് പറയുമോ?”

“ശെരിയാരിക്കാം, നിനക്കറിയാമോ എന്റെ അഞ്ചാം വയസിലാണ് അച്ഛൻ മരിക്കുന്നത്, ശേഷം എന്റെയമ്മ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്, എനിക്കൊരു ജോലിയാകും മുന്നേ അമ്മയും വിട്ടകന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ കരുണയിലാണ് ഞാൻ തുടർന്നു ജീവിച്ചത്. എല്ലാർക്കും ഭാരമാകാൻ വിധിക്കപെട്ടവൾ. ഞാനാർക്ക് വേണ്ടിയാണു ജീവിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്കുപോലുമറിയില്ല! വിവാഹം കഴിക്കാനുള്ള യോഗ്യതയുമില്ല. ഞാൻ ശപിക്കപെട്ടവളല്ലേ? അമ്മയാകാൻ കഴിയാത്തവൾ!”

“ഇനിയത് മിണ്ടിപ്പോകരുത്. അമ്മയാകുന്നതാണോ ഒരു പെണ്ണിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മഹത്വമുള്ള കാര്യം? ഞാനൊരിക്കലും അത്രയും വേദന സഹിച്ചുകൊണ്ട് കാർത്തുവിനോട് അമ്മയാകാൻ പറയില്ല! വേണ്ട കാർത്തൂ. എനിക്ക് നീയും നിനക്ക് ഞാനും ഉണ്ടല്ലോ അത് മതി…”

കാർത്തുവിനെയും കെട്ടിപിടിച്ചുകൊണ്ട് കിടന്നുറങ്ങുമ്പോൾ, അന്നാദ്യമായി ജീവിതമെന്തെന്നു ഞാൻ മനസിലാക്കി തുടങ്ങി.

അടുത്തയാഴ്ച നാട്ടിലേക്ക് ചെല്ലാമെന്നു തീരുമാനിച്ചു. അച്ഛനും അമ്മയും ഞാൻ വിളിച്ചാൽ ദാ ദീ എന്ന് രണ്ടക്ഷരം മാത്രമേ പറയുന്നുള്ളു. എനിക്കാകെ പേടിയായി. കാർത്തുവിനോട് പറയാനും വയ്യ! പറഞ്ഞാൽ എന്നെ വിട്ടു പൊയ്ക്കോളൂ എന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കരയുന്നത് കാണേണ്ടി വരും! വേണ്ട വേണ്ട ….
അങ്ങനെ രണ്ടാളും നാട്ടിലെത്തി, കാർത്തു ശെരിക്കും പേടിച്ചിരുന്നു. എന്താണ് നടക്കാൻ പോണതെന്നു ഒരു പിടിയുമില്ല. കണ്ടതും അമ്മയും അച്ഛനും ബലം പിടിച്ചു തന്നെ നിൽപ്പാണ്, അവരെ പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല. അത്രക്ക് അഭിമാനിക്കാൻ കഴിയുന്ന കാര്യമാണല്ലോ ഞാനും ചെയ്തത്. എന്നോട് മിണ്ടിയിലെങ്കിൽ പോട്ടെ, പക്ഷെ രണ്ടാളും കാർത്തുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് പോലും നോക്കിയില്ല, നേരിൽ കണ്ടാലും മിണ്ടാതെയായിരുന്നു നടപ്പ്. എനിക്കാകെ എന്തൊപോലെയായി. കാർത്തു പറഞ്ഞപോലെ അവളെ അച്ഛനും അമ്മയും വെറുക്കുന്നുണ്ടാകുമോ എന്ന ചിന്ത എന്നെ ഉലച്ചു.

അന്ന് രാത്രി കാർത്തു അത്താഴം കഴിക്കാനായി വന്നതേയില്ല. ഞാൻ പോകണോ വേണ്ടായോ എന്നമാന്തിച്ചു നില്കുമ്പോ വൈശു എന്നെ തടഞ്ഞു. അച്ഛൻ നല്ല ദേഷ്യത്തിലാണ് എന്ന് കാതിൽ പറയുകയും ചെയ്തു.

“അതെയ്…ടീച്ചറെകൂടെ വിളിക്കുന്നെ …എത്രയായാലും….”

അമ്മ കഴിക്കാനിരിക്കുമ്പോ അച്ഛനോട് കെഞ്ചി. അമ്മയുടെ മുഖം വാടുന്നത് അച്ഛനും സഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത കൊണ്ടാവണം. അച്ഛൻ കാർത്തുവിനെ വിളിക്കാനായി ചെന്നതും കാർത്തു പേടിച്ചുപോയി ചുവരിൽ ചാരി തല കുനിച്ചങ്ങനെ നിന്നുകാണും. എനിക്കറിയാമവളെ…..

പക്ഷെ അടുത്ത നിമിഷം അച്ഛന്റെ കാല് പിടിച്ചുകൊണ്ട് കാർത്തു കരഞ്ഞു പോയി. “ടീച്ചറെ എണീക്ക് എന്തായിത്!”

“വിഷ്ണു ഏട്ടാ ന്നു” വിളിച്ചുകൊണ്ട് അച്ഛനെ കാർത്തു ഇറുകെ കെട്ടിപിടിച്ചു.

“നിന്നെ ഞാനെന്റെ പെങ്ങളെ പോലെയെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ളു… പെട്ടന്ന് ഞാൻ…എന്നോട് ക്ഷമിക്ക് മോളെ….” അച്ഛനും കാർത്തുവിനോട് മാപ്പ് ചോദിച്ചു.

വൈശുവും ഞാനും ഹാളിൽ അസ്വസ്‌ഥമായിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

“അച്ഛൻ ടീച്ചറെ തല്ലി കാണുമോ?” എന്ന് വൈശു കണ്ണിൽ വെള്ളം വരുന്നപോലെ പറഞ്ഞു.

പക്ഷെ അവിടെ സംഭവിച്ചത് കാർത്തു ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ നടന്നതെല്ലാം അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു എന്നതാണ്. അച്ഛൻ കാർത്തുവിനെയും കൂട്ടി ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് തന്നെ വന്നു. എന്ന കണ്ടതും കാർത്തു അടുത്തേക്കോടിവന്നു ഇരുകൈകൊണ്ടും എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചുകരഞ്ഞു.

അമ്മയും അച്ഛനും കൂടെ തനിച്ചു കുറച്ചു നേരം സംസാരിക്കുമ്പോ ഞാനും കാർത്തുവും കൂടെ സോഫയിലിരിപ്പായിരുന്നു. അമ്മ വാതിൽ വേഗം തുറന്നുകൊണ്ട് എന്റെ നേരെ വന്നു. അമ്മയുടെ മുഖം കോപം കൊണ്ട് ജ്വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പല്ലു കടിച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ കരണത്തൊരടി അടിച്ച ശേഷം കാർത്തുവിനെ കെട്ടിപിടിച്ചു. ഞാൻ കാരണം പുകഞ്ഞ വേദനയിൽ കവിളത്തു തടവുമ്പോ വൈശു എന്നെ നോക്കി കുണുങ്ങി ചിരിച്ചു.
“മോളെ, നീ കാരണം ഇവന് നല്ലതേ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളൂ. പക്ഷെ നാട്ടാരും കുടുംബക്കാരും എന്ത് വിചാരിക്കുമെന്നറിയില്ല! അതൊന്നുമെനിക്ക് വിഷയമല്ല, എനിക്ക് മോളെ അത്രക്കിഷ്ടാണ്…. ഇത്രയും നല്ല സുഹൃത്തുക്കൾ ആയിട്ടും നിനക്കെന്നോട് പറഞ്ഞൂടെ എന്റെ മോനെ വേണമെന്ന് ഞാൻ തരില്ലേ….” അമ്മയുടെ വർത്താനം കേട്ടതും കാർത്തു അമ്മയെ കെട്ടിപിടിച്ചു കൊണ്ട് ഇരുവരും മുത്തമിടുന്നത് ഞാനാദ്യമായിക്കണ്ടു.