മൗനങ്ങൾ വാചാലമാകുമ്പോൾ 5

Maounangal Vachalamakumbol Part 5 | Author : Cuck Hubby

[ Previous Part ] [www.kambi.pw ]

---

 

പിന്നീടുള്ള കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ സന്തോഷത്തിന്റെ നാളുകളായിരുന്നു…

 

കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ മാത്രം!!

 

വളരെ അടുത്ത ഒരാളുമായി കഠിനമായി പിണങ്ങി നിന്ന ശേഷം,

പിന്നീട് ആ പിണക്കം മാറിയാൽ കിട്ടുന്ന ഒരു വിചിത്രമായ അനുഭൂതി ഉണ്ടല്ലോ??

 

അതേ…പിണക്കം മാറിയതിനു ശേഷം എനിക്ക് ഷബീനയോട് ആദ്യത്തെക്കാളും കൂടുതൽ സ്നേഹമാണ് തോന്നിയത്…

 

നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ഒരു വിലപിടിപ്പുള്ള ബന്ധം തിരികെ കിട്ടിയതിന്റെ — അല്ലെങ്കിൽ അങ്ങനെ തന്നെയെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ — ഒരു മങ്ങിയ സന്തോഷവും, അതിനകത്ത് ഒളിച്ചിരുന്ന ഒരു അപകടകരമായ ആശ്വാസവുമായിരുന്നു അത്…

 

ഞാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം എന്റെ മനസ്സിന്റെ ആശ്വാസങ്ങളായിരുന്നു…

 

പക്ഷേ ഷബീന??

അവളും സന്തോഷവതിയായിരുന്നു…

എന്റെ മുന്നിൽ.

 

അല്ല… എന്റെ മുന്നിൽ അവൾ സന്തോഷവതിയായി ജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു…

 

അവൾ എത്ര ആത്മാർത്ഥമായി സന്തോഷം അഭിനയിച്ചാലും അവളുടെ ഉള്ളിൽ അണക്കാതെ കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ ‘തീ’ എനിക്ക് കാണാതിരിക്കാനായില്ല!

 

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച

ഒരു തോൽവിയുടെ നിഴൽ എപ്പോഴും കിടന്നിരുന്നു…

 

അവൾ അടുത്തിരുന്ന പല നിമിഷങ്ങളിലും അവൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല…

 

ശരീരം എന്റെ അടുത്ത്… പക്ഷെ മനസ് എവിടെയോ ഇരുണ്ട ചിന്തകളിൽ

തെറ്റിപ്പോയിരുന്നു..

 

അവളുടെ ആ അവസ്ഥ എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നതിലുപരി ഒരു ശിക്ഷയായി മാറി…

 

ആദ്യമൊക്കെ ഞാൻ കരുതി— സമയം

എല്ലാം ശരിയാക്കുമെന്നായിരുന്നു…

കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാൽ

അവൾ മറക്കും… വീണ്ടും പഴയതുപോലെ ചിരിക്കും എന്നായിരുന്നു..

 

പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ കടന്നു…

ആഴ്ചകൾ നിശ്ശബ്ദമായി കെട്ടിക്കൂടി…

ഒന്നരമാസം കഴിഞ്ഞിട്ടും അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആ ഇരുട്ട് ഇളകിയില്ല…

 

“നീ ഓക്കെയാണോ?” എന്ന് ഞാൻ പലവട്ടം ചോദിച്ചു…

 

ഓരോ തവണയും അവൾ ഒരു മങ്ങിയ പുഞ്ചിരിയോടെ … “ഓക്കേ ആണ്”

എന്ന ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു..

 

കാര്യങ്ങൾ ഓക്കേ അല്ലെന്ന് നമ്മൾ രണ്ടുപേർക്കും നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു…എങ്കിലും സത്യം തുറക്കാനുള്ള ധൈര്യം നമ്മൾക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല…

 

ഇതിനിടയിൽ നമ്മൾ കുറച്ചു തവണ

ശാരീരികമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു…

പക്ഷേ അവിടെയും പഴയ ഉല്ലാസം

എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു…

 

ഷബീന പൂർണ്ണമായും സഹകരിച്ചിരുന്നു,, അതെ,,, സഹകരണം മാത്രം!!

 

അവളുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ആവേശമോ,

ആഗ്രഹമോ,താൽപര്യമുള്ള ഒരടയാളം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല…

 

ഞാൻ ചെയ്യുമ്പോൾ അവൾ വെട്ടിയിട്ട

ഒരു വാഴത്തണ്ടുപോലെ നിശ്ചലമായി

കിടന്നു തരും…

 

അത് ഒരു മൗനപ്രതിഷേധമാണോ…

അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ധീര യോദ്ധാവിന്റെ

തോൽവി അംഗീകരണം മാത്രമാണോ എന്നതിൽ എനിക്ക് വ്യക്തത ഉണ്ടായിരുന്നില്ല…

 

എന്നാൽ ആ അവസ്ഥയിൽ ഓരോ ദിവസവും കടന്നുപോകുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ‘തീ’ നിശ്ശബ്ദമായി

കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു…

 

“ഇവിടെ യഥാർത്ഥ കുറ്റക്കാരൻ

ഞാനല്ലേ?” എന്ന് എന്റെ മനസ്സ് തന്നെ

എന്നെ പലവട്ടം ശപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു..

 

എല്ലാം തുടങ്ങിവച്ചത് ഞാനാണ്.

എല്ലാം ആസൂത്രണം ചെയ്തതും ഞാനാണ്…

 

പിൻവാങ്ങാൻ ശ്രമിച്ച അവളെ

“എനിക്കൊരു പ്രശ്നവും ഉണ്ടാകില്ല”

എന്ന ഉറപ്പ് നൽകി ധൈര്യം കുത്തിവെച്ച് കളത്തിലേക്ക് ഇറക്കിയതും ഞാനാണ്…

 

പക്ഷേ എന്നിട്ടോ..? ഞാൻ തന്നെ പാകിയ ‘വിത്ത്’ ഫലപുഷ്ടിയോടെ

മുളപൊട്ടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് തന്നെ അസൂയ തോന്നി…

 

പൂർണ്ണമായി കായ്ക്കുന്നതിന് മുമ്പേ

ഒരു മനസ്സാക്ഷിക്കുത്തും ഇല്ലാതെ

തീർത്തും സ്വാർത്ഥനായി അതിനെ

വേരോടെ പിഴുതെറിഞ്ഞു കളഞ്ഞു…

 

രണ്ട് മനസ്സുകളോടാണ് ഞാൻ കളിച്ചതെന്ന് അറിയാമായിരുന്നിട്ടും…

അവയിൽ ഒന്ന് എന്റെ ഭാര്യയാണെന്ന്