ഷബീന വീണ്ടും എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി… അസഹ്യതയും.. അല്പം വെറുപ്പും കലർന്ന ഒരു നോട്ടം…
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കു ശേഷം—
സമ്മതിക്കുന്നതുപോലെ—
വളരെ പതിയെ അവളുടെ കൈ ഉയർന്നു… അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ തൊട്ട് കാണിച്ചു…
അത് കണ്ട നിമിഷം, എന്റെ ശരീരത്തിൽ ഒരുതരം ചൂട് പടരുന്നത് ഞാൻ അനുഭവിച്ചു…
അത് ദേഷ്യം കൊണ്ടായിരുന്നില്ല…
വികാരങ്ങളുടെ ഒരു അനിയന്ത്രിത ഒഴുക്കായിരുന്നു…
ആ അവസ്ഥയിലും ഡോക്ടർ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ചുംബിക്കുന്ന ദൃശ്യം
എന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയപ്പോൾ,
എന്റെ പുരുഷായുധത്തിന് ജീവൻ വച്ച് തുടങ്ങിയത് ഞാനൊരു ഞെട്ടലോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു…
ഷബീന തുടർന്നു…
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങളോളം, നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഈ ലോകം തന്നെ മറന്നു പോയിരുന്ന പോലെ തോന്നി…
അത് പറയുമ്പോൾ, ഷബീന ആ ഓർമ്മകളിൽ,, സുഖത്തിൽ വീണ്ടും ജീവിക്കുകയായിരുന്നു…
പക്ഷേ, അല്പം കഴിഞ്ഞു,
ഡോക്ടറുടെ കൈകൾ എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ അതിരുകൾ മറികടന്ന് സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങി…
ശരീരവും മനസ്സും ‘വേണം’ എന്നു പറഞ്ഞിട്ടും, ഞാൻ എതിർത്തു…
നിങ്ങൾക്കായി,,, നിങ്ങളെ ഓർത്ത് മാത്രം!!
അത്രയും പറഞ്ഞു, ഷബീന ഒന്ന് കിതച്ചു…
ഞാൻ മൗനം പാലിച്ചു,, അവൾക്ക് ശാന്തമാകാൻ സമയം അനുവദിച്ചു…
ഷബീന തുടർന്നു… പക്ഷേ, അദ്ദേഹം പിന്മാറാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു…
പിരിയുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരിക്കൽ,, ഒരു പ്രാവശ്യം എങ്കിലും , എല്ലാ അതിരുകളും മറികടന്ന് സ്നേഹിക്കണം എന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു!
എന്നിട്ടും, ഞാൻ വഴങ്ങി കൊടുത്തില്ല..
അപ്പോൾ, അദ്ദേഹം എന്നെ എടുത്തുയർത്തി ബെഡ്റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി…
എന്റെ എതിർപ്പുകളെ വകവയ്ക്കാതെ എന്നിൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നു…
അത്രയും പറഞ്ഞു, ഷബീന ഒന്ന് നിർത്തി… നേരെ നോക്കാതെ, ഇടം കണ്ണാൽ എന്നെ നോക്കി…
എന്റെ മുഖഭാവം വായിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പോലെ,,, ഇനിയും തുടരണോ എന്നൊരു ചോദ്യവുമായി!
അപ്പോൾ,,, അപ്പോൾ നിന്റെ സമ്മതം കൂടാതെ നിന്നെ ബലമായി അയാൾ റേപ്പ് ചെയ്യുകയായിരുന്നോ..?
ഞാൻ കാര്യമായിട്ട് തന്നെ ചോദിച്ചു…
“”നോ….””
ഷബീന അതിനെ വെറുതെ നിഷേധിക്കുകയായിരുന്നില്ല… അതിനപ്പുറം അയാളെ സംരക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.. “”നോ””എന്ന അവളുടെ മറുപടി ഒരു അലർച്ച പോലെയായിരുന്നു…
അപ്പോൾ അന്ന് രാത്രി നിന്റെ ശരീരത്തിൽ കണ്ട പാടുകൾ?? അത് അയാൾ നിന്നെ ഉപദ്രവിച്ചിരുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവായിരുന്നില്ലേ??
ഞാനെന്റെ സംശയം തുറന്നു ചോദിച്ചു…
ഷബീന ഒരു നെടുവീർപ്പ് വിട്ടു… ഇനിയും എന്തൊക്കെ ഞാൻ വിശദീകരിക്കേണ്ടി വരും എന്ന ആത്മചോദ്യം പോലെ…
അല്പം കഴിഞ്ഞു അവൾ വിശദീകരിച്ചു…
അല്ല… അതൊരു റേപ്പ് ആയിരുന്നില്ല… തുടക്കത്തിൽ അദ്ദേഹം കുറച്ചു ബലംപ്രയോഗിച്ചു എന്നത് സത്യം തന്നെ… പക്ഷേ ഒരു പരിധി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സാൽ കീഴടങ്ങുകയായിരുന്നു!!
പിന്നെ ആ പാടുകൾ… അത് ഓർക്കുമ്പോൾ ഷെബീനയുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു ദിശയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു അന്നത്തെ ആ ദിവസം വീണ്ടും ദൃശ്യവൽക്കരിക്കുന്നത് പോലെ….
അദ്ദേഹം… അദ്ദേഹം അങ്ങനെയാണ്… കുറച്ച് കാടത്തമുണ്ട്….
അതു പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ കുറ്റബോധമോ… പശ്ചാത്താപമോ ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല ആകെ ഉണ്ടായിരുന്നത് നഷ്ടബോധം മാത്രം…
ഇടക്ക് അനുസരണക്കേട് കാണിച്ചതിന് എന്റെ മുഖത്ത് തല്ലുക പോലും ചെയ്തിരുന്നു…
അത് പറയുമ്പോൾ ആ അവസ്ഥയിലും അവളുടെ ചുണ്ടിൽ അര നിമിഷത്തേക്ക് ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി മിന്നി മറഞ്ഞത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി…
നിർവൃതിയുടെ… സമർപ്പണത്തിന്റെ… കീഴടങ്ങലിന്റെ പുഞ്ചിരി…
അയാൾ ഇത്രയൊക്കെ കാണിച്ചിട്ടും… നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇത്രയൊക്കെ പാടുകൾ വരുത്തിയിട്ടും… നിന്റെ മുഖത്ത് തല്ലിയപ്പോൾ പോലും നിനക്ക് വേദനയൊന്നും തോന്നിയില്ലേ…??