ആ മൗനം അവൾ പറയാതെ വിട്ട
വാക്കുകളേക്കാൾ ഭാരമായിരുന്നു…
പിന്നെ അവൾ തുടർന്നു…
“ശരിക്കും… ആ നിമിഷം എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തോട് വല്ലാത്ത സഹതാപം തോന്നിയിരുന്നു…”
അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി… ശ്വാസം അടക്കി…ഒരു നിമിഷം വാക്കുകൾക്ക് മുന്നോട്ട് പോകാൻ മടി തോന്നി…
“നിങ്ങളോട്…വല്ലാത്ത വെറുപ്പും…”
ആ അവസാന വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്നപ്പോൾ ഷബീനയുടെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് കട്ടിയായി…
അത് ദേഷ്യം മാത്രമല്ല… നാളുകളായി
അകത്ത് ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച ഇരുട്ട്
ഒരേ നിമിഷം ശബ്ദമായി മാറിയതുപോലെ…
ഹ്മ്മ്…
അക്ഷമയോടെ ഞാനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ, അവൾക്കു നേരെ കുറച്ച് മുന്നോട്ടേക്ക് ഊന്നി ഞാൻ ഇരുന്നു…
എന്റെ ശരീരഭാഷ പറഞ്ഞത് ഒരേയൊരു കാര്യം മാത്രം—
ഇപ്പോൾ ഞാൻ അവളെ വിചാരണ ചെയ്യുന്ന മാനസികാവസ്ഥയിൽ അല്ല..
പകരം, പിന്നീട് എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് അറിയാനുള്ള ഒരുതരം വല്ലാത്ത ധൃതിയിലായിരുന്നു ഞാൻ…
എന്നെ അല്പം ആശ്ചര്യത്തോടെ നോക്കുന്ന ഷിബിനയുടെ കണ്ണുകളിൽ,
എന്റെ ആ മാറ്റം അവൾക്കും വ്യക്തമായി മനസ്സിലായെന്ന് ഞാൻ വായിച്ചു…
ഷബീന തുടർന്നു…
കുറച്ചുനേരം നമ്മൾ നിശബ്ദരായി…
ഡോക്ടർ സോഫയിൽ തന്നെ തളർന്ന് ഇരുന്നു… ഞാൻ അപ്പോഴും ആ വാതിലിനരികിൽ തന്നെയായിരുന്നു…
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് ഡോക്ടർ എന്റെ അടുക്കലേക്ക് വന്നു… എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാതെ തന്നെ,
“ഇനി നമ്മൾ എന്നെന്നേക്കുമായി പിരിയുകയാണോ” എന്ന് അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം ഇടറുന്നത് ഞാൻ വ്യക്തമായി കേട്ടു…
അത് കേട്ട നിമിഷം,,, എനിക്ക് എന്ത് പറയണമെന്ന് പോലും അറിയാതെ ഞാൻ നിന്നു… അല്ല–
പറയാനുള്ള വാക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു,,
പക്ഷേ ഓരോ വാക്കിനും നിങ്ങളെ ഒരുപാട് വേദനിപ്പിക്കാനുള്ള ശക്തിയുണ്ടെന്ന തോന്നൽ.. ആ തോന്നൽ കൊണ്ടു മാത്രം ഞാൻ മൗനം പാലിച്ചു!!
അത്രയും പറഞ്ഞു ഷബീന വീണ്ടും എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി… ഞാൻ നിങ്ങളോട് കാണിച്ച കരുണ നിങ്ങൾ ഇനിയെങ്കിലും തിരിച്ചറിയണം എന്ന് അവളുടെ ആ നോട്ടം മാത്രം പറഞ്ഞു
ഞാൻ ആവശ്യപ്പെടാതെ തന്നെ ഷബീന അവളുടെ സംസാരം തുടർന്നു… ഒരുപക്ഷേ അവളിപ്പോൾ എന്നെ അറിയിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം കാര്യങ്ങൾ പറയുകയല്ല.. അവൾ ആ ദിവസത്തെ ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും അയവിറക്കുകയാണ്,,, ആ ദിവസം ഒരിക്കൽ കൂടി ഓർമ്മകളിലൂടെ ജീവിക്കുകയാണ്,,,
അദ്ദേഹം വീണ്ടും എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ചു…
എതിർക്കാൻ എനിക്ക് ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നില്ല—
മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും ഒരുപോലെ…
പിന്നെ… പിന്നെ അദ്ദേഹം എന്നെ പതിയെ ചുംബിച്ചു തുടങ്ങി…
അത് പറയുമ്പോൾ ഷബീനയുടെ ശബ്ദം അല്പം താഴ്ന്നു പോയിരുന്നു…
ഓർമ്മകൾ പറയുന്ന ശബ്ദമല്ല,,,
ഒരിക്കൽ അനുഭവിച്ച സുഖത്തെ വീണ്ടും തേടുന്ന ശബ്ദം പോലെ…
“എവിടെയൊക്കെ?”
അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ ശബ്ദത്തിൽ കരുതലിനേക്കാൾ
കൂടുതൽ ആവേശം ഉണ്ടെന്ന്
എനിക്ക് തന്നെ തോന്നിപ്പോയിരുന്നു!!
(അതെ— നിങ്ങളുടെ സംശയം ശരിയാണ്… എന്റെ മനസ്സ് ആ നിമിഷം മുതൽ ഒരു ഭർത്താവിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽ നിന്ന് പതിയെ,,,
ഒരു കുക്കോൾഡിന്റെ ദൗർബല്യത്തിലേക്ക് വഴുതിപ്പോകുകയായിരുന്നു…)
എന്റെ ചോദ്യത്തിലെ ആ ആവേശം തിരിച്ചറിഞ്ഞതും ഷബീന എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി… അല്പം ആശ്ചര്യത്തോടെ… അതിലും ചെറിയൊരു പുച്ഛം കലർന്ന നോട്ടത്തോടെ…
എങ്കിലും അവൾ കാര്യങ്ങൾ സത്യസന്ധമായി തന്നെ തുടർന്നു…
“ആദ്യം ഇവിടെ…” അവൾ അവളുടെ നെറുകയിൽ തൊട്ട് കാണിച്ചു…
“പിന്നെ ഇവിടെയൊക്കെ…” അവൾ രണ്ട് കണ്ണുകളെയും വിരലാൽ സൂചിപ്പിച്ചു…
പിന്നീട് അവളുടെ മൂക്കിൻ തുമ്പും…
ശേഷം വിരലുകൾ അവളുടെ ചുണ്ടിനോട് അടുപ്പിച്ച് നീങ്ങിയെങ്കിലും,
പെട്ടെന്ന് അവൾ കൈ താഴ്ത്തി…
അതോടൊപ്പം അവളുടെ നോട്ടവും…
“വേറെ എവിടെയും ചുംബിച്ചില്ലേ?”
ഞാൻ അക്ഷമയോടെ ചോദിച്ചു…