ഒരു നിമിഷം… അല്ല,, നിമിഷാർദ്ധം മാത്രം…
ഷബീന അപ്പോഴും ഡോക്ടറുമായി സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു — ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ തന്നെ…
എന്നെ കണ്ടതും അവൾ സംസാരമടക്കി… പക്ഷെ കോൾ കട്ട് ചെയ്തില്ല…
എന്റെ മുഖത്തേക്ക് അല്പം ഭീതിയോടെ നോക്കി, മൊബൈൽ ചെവിയിൽ നിന്ന് കുറച്ചു താഴ്ത്തി കവിളോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു….
ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.. നേരെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു…
കട്ടിലിൽ കയറി കിടന്നു…
അല്ല — തളർന്നു വീഴുകയായിരുന്നു…
ഒരുപക്ഷേ,, രാത്രിനേരം ഇങ്ങനെ ഒരു ‘കോൾ’ അവർക്കിടയിൽ പതിവായിരിക്കണം…
ഇന്ന് ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ താമസിച്ചു…
അവരുടെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ തെറ്റി..
സിനിമയിൽ ലയിച്ചതിനാൽ ഷബീന അയാൾക്ക് സൂചന നൽകാൻ മറന്നുപോയിരിക്കണം…
സമയം നീണ്ടു നീണ്ടു പോയി… അരമണിക്കൂറോളം ഞാൻ ഷബീനയെ കാത്തുകിടന്നു…അവൾ വന്നില്ല…
ആ കാത്തിരിപ്പ് തന്നെ ഒരു ശിക്ഷയായി…
ഞാൻ തളർന്നിരുന്നു…
മനസ്സും ശരീരവും ഒരുപോലെ ചോർന്നു പോയിരുന്നു…
അറിയാതെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞുപോയി…
അത് ഉറക്കമല്ലായിരുന്നു…
ബോധം പതിയെ പിന്മാറുന്ന, ഇരുട്ടിലേക്കുള്ള ഒരു വീഴ്ച മാത്രം!!
********************
അടുത്ത ദിവസം ഞായറാഴ്ച…
അവധിയായിട്ടും ശീലം വിട്ടില്ല… 7.30ന് തന്നെ ഉറക്കം വിട്ടു…
ഷബീന അടുത്തു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു…
എനിക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞ്… ഞാൻ അവളെ ഉണർത്തിയില്ല…
നേരെ ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് പോയി…
പുറത്തിറങ്ങുമ്പോഴും അവൾ അതേ കിടപ്പ് തന്നെയായിരുന്നു…
പക്ഷേ അവൾ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നില്ല..
കണ്ണുകൾ തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു…
എന്നെ നോക്കിയില്ല… നോക്കാൻ അവൾക്കു ധൈര്യം ഇല്ലാത്തതു പോലെ..
ഞാൻ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല… ഒന്നും പറഞ്ഞുമില്ല…
നേരെ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.
ചായ ഇട്ടു… അവൾക്കായി കൂടെ…
വീണ്ടും മുറിയിലേക്ക് വന്നു,, വാതിലിൽ ഒന്ന് തട്ടി… “ചായ റെഡിയാണ്” — അത്രയും മാത്രം പറഞ്ഞു…
ഷബീന കുറച്ചുനേരം അതേപടി കിടന്നു… പിന്നെ പതിയെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്റെ ദിശയിലേക്ക് നീണ്ടു…
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വായിച്ചെടുക്കാൻ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു…
ഭാവങ്ങളില്ല…
ചോദ്യങ്ങളില്ല…
കോപവുമില്ല…
തീർത്തും നിർവികാരമായ ഒരു നോട്ടം മാത്രം…
അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുമന്നിരുന്നു…
ഉറങ്ങാത്തതുകൊണ്ടാണോ അല്ലെങ്കിൽ,, രാത്രിയൊട്ടു കരഞ്ഞതുകൊണ്ടാണോ — എനിക്കറിയില്ല… അറിയാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചുമില്ല!!
ഷബീന വന്നുചേരുന്നത് വരെ ഞാൻ ചായ കുടിച്ചില്ല…കാത്തിരുന്നു…
അത് തന്നെ ഒരു ചോദ്യം പോലെ…
അല്പം കഴിഞ്ഞ് അവൾ എന്റെ അടുത്തുള്ള സോഫയിൽ ഇരുന്നു…
പക്ഷേ ചായ കയ്യിലെടുത്തില്ല…
എന്റെ നേർക്കൊന്ന് നോക്കിയതുപോലും ഇല്ല…
കുറ്റബോധത്തിന്റെ ഒരു കനത്ത നിഴൽ അവളുടെ മുഖത്ത് പടർന്നുനിന്നിരുന്നു.
ഞാൻ ചായ ഒരു ഇറക്ക് മോന്തി.
അവളോട് ചായ കുടിക്കാൻ പറഞ്ഞു… വെറും പറച്ചിൽ അല്ല— ശാന്തമായ ഒരു ആജ്ഞ പോലെ…
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ കൂടി മടിച്ചു നിന്ന ശേഷം ഷബീന കപ്പും സോസറും കൈകളിൽ ഉയർത്തി…
“ഇന്നലെ… ഇന്നലെ നീ കിടക്കാൻ വളരെ വൈകിയിരുന്നോ…?
ഞാൻ… ഞാൻ ഉറങ്ങിപ്പോയി…”
എന്റെ വാക്കുകൾ വിക്കിയിരുന്നു…
പക്ഷേ ശബ്ദം ഉറച്ചതായിരുന്നു…
ക്ലിങ്… ക്ലിങ്… ക്ലിങ്… ക്ലിങ്…
ഇപ്രാവശ്യം വിറച്ചത് എന്റെ കൈകളല്ല.
ഷബീനയുടെതായിരുന്നു…
അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല… തല താഴ്ത്തി… നിശ്ശബ്ദമായി…
“നിങ്ങൾ തമ്മിൽ എന്നും രാത്രി
ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാറുണ്ടോ…?”
അതിനും മറുപടിയില്ല… പക്ഷേ അവളുടെ ശ്വാസം കൂടുതൽ
കട്ടിയാവുകയായിരുന്നു…
കൈകളുടെ വിറയൽ
ഇനിയും കൂടുകയായിരുന്നു…
“നമ്മൾ തമ്മിൽ സംസാരിക്കണം…
സംസാരിച്ചേ മതിയാകൂ.”
ഞാൻ പറഞ്ഞു… ഗൗരവത്തോടെ…
ഒഴിവില്ലാത്ത വിധത്തിൽ…
പക്ഷേ ഷബീന എന്നിട്ടും മൗനം വിട്ടില്ല…
ഞാൻ ദീർഘമായി ശ്വാസം വിട്ടു…
ശ്വാസത്തിനൊപ്പം സഹനവും…