പിന്നെ വീണ്ടും പറഞ്ഞു…
“ശരി… അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം… നീ അന്ന് പറഞ്ഞതുപോലെ
നിന്നെ നാട്ടിലേക്ക് അയക്കാം…
പക്ഷേ അതിന് ശേഷം ഒരിക്കലും നീ ഇങ്ങോട്ട് തിരിച്ചു വരില്ല… ഞാൻ നാട്ടിലേക്കും വരില്ല… ഒരുപക്ഷേ ഇനി നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരിക്കലും കാണലും ഉണ്ടാവില്ല…”
വാക്കുകൾ തീരുംമുമ്പേ ഷബീന എന്റെ മുഖത്തേക്ക് പകപ്പോടെ നോക്കി…
അവിശ്വാസവും ഭയവും കലർന്ന ഒരു നോട്ടം…
ഞാൻ ആവർത്തിച്ചു…
ഇനി പിന്നോട്ടില്ല എന്ന രീതിയിൽ…
“ഒന്നുകിൽ നമുക്ക് എന്നെന്നേക്കുമായി പിരിയാം… അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാം തുറന്ന് സംസാരിക്കാം… എന്ത് വേണമെന്നത്
നിനക്ക് തീരുമാനിക്കാം…
പക്ഷേ ആ തീരുമാനം ഇപ്പോൾ… ഈ നിമിഷം!! ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ തീരുമാനിക്കും!!!”
“സോറി…”
ഷബീന പതറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു…
അത് വെറും പറച്ചിൽ അല്ലായിരുന്നു..
ആത്മാർത്ഥതയുടെ ഭാരം നിറഞ്ഞ ഒരു തേങ്ങൽ… അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ സത്യം പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു…
എന്നിട്ടും…അവളുടെ മാപ്പ് ഏറ്റെടുക്കാൻ എന്റെ മനസ്സ് തയ്യാറല്ലായിരുന്നു… ആ നിമിഷങ്ങളിൽ ‘ദയ’ എന്ന വികാരം എന്നിൽ നിന്നും മാഞ്ഞു പോയിരുന്നു!!
ഇതേ സോറി നീ മുമ്പും പറഞ്ഞതല്ലേ?
ഇനി ഒരിക്കലും ആവർത്തിക്കില്ല,
നമുക്ക് എല്ലാം മറക്കാം… നീ സത്യം പറഞ്ഞതല്ലേ..??
എന്റെ വാക്കുകൾ ക്രൂരമായിരുന്നു…
അവൾ നേരെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല…
ക്ലിങ്… ക്ലിങ്… ക്ലിങ്… ക്ലിങ്…
ഷബീനയുടെ കൈകൾ കൂടുതൽ വിറന്നു… അവളുടെ വിറയലിൽ ഞാൻ അവളുടെ അസ്വസ്ഥത,ഭയം,നിരാശ എന്നിവയ്ക്ക് സാക്ഷിയായത് പോലെ…
ഇപ്പോഴത്തെ അവളുടെ മാനസികാവസ്ഥ എനിക്ക് തീർത്തും മനസ്സിലകും…
നാളിതുവരെയും ഒരു ഭാര്യയുടെ സ്നേഹത്തോടെയും അധികാരത്തോടെയും എന്നെ ഭരിച്ചിരുന്ന ഷബീന,
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടാണ് എന്റെ മുമ്പിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു പിഴവുകാരിയായി ഇരിക്കുന്നത്…
അവൾ വാക്കുകൾക്ക് സത്യമുള്ളവളായിരുന്നു…
പറഞ്ഞ വാക്ക് അക്ഷരംപ്രതി പാലിക്കുന്നവളായിരുന്നു…
പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ അവളുടെ ‘ചതി’ കയ്യോടെ പിടിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ
അവൾ എരിഞ്ഞു തീരുകയായിരുന്നു…
എന്തോ… ആ നിമിഷത്തിൽ എനിക്ക് അവളോട് സഹതാപം തോന്നിപ്പോയിരുന്നു!
ക്ലിങ്… ക്ലിങ്…
ശബീന ഒരു ഇറക്ക് ചായ മോന്തി.
വിറക്കുന്ന കൈകളോടെ തന്നെ..
അവൾ കപ്പും സോസറും മേശയിൽ തിരികെ വെച്ചപ്പോൾ ഒരു അസ്വസ്ഥമായ ശബ്ദം മുറിയിൽ പടർന്നു…
അവൾ അല്പം ചെരിഞ്ഞിരുന്നു… നോട്ടം നേരെ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക്…
ആ നോട്ടത്തിൽ ചോദ്യം ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു…. ഒരു ക്ഷണിക സമ്മതം മാത്രം—
“ഇനി മറയ്ക്കാനൊന്നുമില്ല… നിങ്ങൾക്ക് അറിയേണ്ടതൊക്കെ ചോദിച്ചോളൂ..” എന്ന മൗനവാക്ക് മാത്രം…
ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് ഞാൻ തൊണ്ട ഒന്ന് ശരിയാക്കി… ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒടിഞ്ഞു വീണതുപോലെ ഒന്ന് ഞെളിഞ്ഞിരുന്നു!!
എനിക്ക് ആദ്യം അറിയേണ്ടത്… അന്ന് ആ വെള്ളിയാഴ്ച… ഡോക്ടർ ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ എന്തൊക്കെയാണ് സംഭവിച്ചത് എന്നതിനെ കുറിച്ചാണ്…
ഞാൻ ചോദ്യം ചോദിച്ച് തീർന്നതും ഷബീന വളരെ നിസ്സഹായ അവസ്ഥയോടെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി…
ഒരുപക്ഷേ ഇത്രയും പിന്നിൽ നിന്ന് ഞാൻ തുടങ്ങുമെന്ന് അവൾ വിചാരിച്ചു കാണില്ല…
ഷബീന സ്തംഭനഭാവം തുടർന്നതും ഞാൻ ടേബിളിന്മേൽ കൈവീശി അടിച്ചു കൊണ്ട് ആക്രോഷിച്ചു… “”എനിക്ക് ഉത്തരങ്ങൾ കിട്ടിയേ പറ്റൂ . ഇപ്പോൾ ഈ നിമിഷം…””
എന്റെ ആ അലർച്ചെയും ശരീരഭാഷയും കണ്ടതോടെ ഷബീനയുടെ ശ്വാസം പെട്ടെന്ന് കട്ടിയായി… ഒരു നടുക്കത്തോടെ
അവളുടെ ശരീരം അല്പം പിന്നോട്ടു വലിഞ്ഞു പോയി—
ഓടിപ്പോകാൻ വഴിയില്ലാത്ത ഒരു കുറ്റബോധത്തിന്റെ മൂലയിൽ കുടുങ്ങിയതുപോലെ…
“അതൊക്കെ… അതൊക്കെ ഇനി ഞാൻ പറയണോ…? എല്ലാം.. എല്ലാതും നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടാവില്ലേ…?
പ്ലീസ്…”
അവളുടെ ശബ്ദം ചോദ്യം പോലെയായിരുന്നില്ല…ഒരുതരം അപേക്ഷ…