മന്നാടിയാർ കോട്ട – 5
[ Ramavarma ]
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
kambikathakal
എല്ലാവരുടെയും അഭിപ്രായങ്ങൾക്ക് ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നന്ദി ❤️
തുടർന്നും നിങ്ങളുടെ ഏവരുടെയും പിന്തുണ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.
കഥയെക്കുറിച്ചുള്ള നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും നിർദ്ദേശങ്ങളും താഴെ കമന്റായി രേഖപ്പെടുത്തുമല്ലോ.
ഒരു ചെറിയ കാര്യം കൂടി പറയാനുണ്ട്: കഥ മുന്നോട്ടു പോകുംതോറും ചിത്രങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറയാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. കാരണം, ഞാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന AI ടൂളിൽ കൂടുതൽ എക്സ്പോസ്ഡ് (exposed) ആയ ചിത്രങ്ങൾ ജനറേറ്റ് ചെയ്യാൻ പരിമിതികളുണ്ട്. എല്ലാവരും ഇതൊന്ന് മനസ്സിലാക്കി സഹകരിക്കുമല്ലോ.
നിലവിൽ സാധ്യമാകുന്ന രീതിയിൽ ചിത്രങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്താൻ പരമാവധി ശ്രമിക്കുന്നതായിരിക്കും.
എല്ലാവർക്കും ഒരിക്കൽ കൂടി നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, നമുക്ക് കഥയിലേക്ക് കടക്കാം…
സ്നേഹപൂർവ്വം,
രാമവർമ്മ
❤️———————————————❤️
മുറിയിൽ വന്നു കിടന്നതേ ഓർമ്മയുള്ളൂ… അപ്പോൾത്തന്നെ ഉറങ്ങിപ്പോയി.
മുഖത്ത് വെള്ളം വീണപ്പോഴാണ് ഞാൻ കണ്ണുതുറന്നത്.
മുന്നിൽ ചെറിയമ്മ മുടിയിലെ വെള്ളം എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഇറ്റിച്ചു നിൽക്കുന്നു…
മുഖത്ത് ഒരു കള്ളച്ചിരി!
ഞാൻ ചെറിയമ്മയെ നോക്കി.
ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ പച്ച നിറത്തിലുള്ള ബ്ലൗസ്, അതിനുചേരുന്ന മുണ്ട്… ഹോ! കണ്ണെടുക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല!
ഒന്നുകൂടെ താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ദേ, അരഞ്ഞാണം! ഞാൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.
കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ വേണ്ടി കൈനീട്ടിയപ്പോൾ ചെറിയമ്മ പുറകോട്ട് നീങ്ങിയിട്ട് പറഞ്ഞു:
“കുളിക്കാതെ ഞാൻ തൊടില്ല!”
ഞാൻ: “എന്റെ ചക്കരക്കുട്ടിയല്ലേ… ഒന്ന് വാ…”
ചെറിയമ്മ: “ഇപ്പോൾ തന്നാൽ പിന്നെ ഇന്ന് ഇനിയില്ല! മതിയോ…?”
ഞാൻ: “ദേ, ഞാൻ കുളിക്കാൻ പോകുന്നു!”
ചെറിയമ്മ ചിരിച്ചു.
ഞാൻ ഓടിപ്പോയി കുളിക്കാൻ കയറി.
എനിക്ക് വെള്ളം വരെ ചൂടാക്കിവെച്ചിട്ടുണ്ട്, പാവം!
ഞാൻ കുളിച്ചിട്ട് പുറത്തുവന്നു.
ഞാൻ ആലോചിച്ചു നേരെ അടുക്കള വഴി കയറിയാലോ?
ഓടിച്ചെന്ന് കെട്ടിപ്പിടിക്കാം… അയ്യോ!
വേണ്ട, ഭസ്മം തൊടാതെ
ചെന്നാൽ പിന്നെ അത് മതി!
ഞാൻ ഭസ്മം തൊട്ടിട്ട് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ചെറിയമ്മയുടെ പുറകിൽ പോയി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
ചെറിയമ്മ: “ആ, വന്നോ…? രാവിലെത്തന്നെ കെട്ടിപ്പിടി തുടങ്ങിയോ…?”
ഞാൻ: “ആ, എനിക്ക് എന്റെ ഈ കുട്ടിയെ ഇഷ്ടംപോലെ കെട്ടിപ്പിടിക്കണം!”
ചെറിയമ്മ: “അപ്പോൾ പണി ആരുചെയ്യും…?”
ഞാൻ: “കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിന് ഇടയ്ക്ക് കുറച്ചുസമയം തരാം, അപ്പോൾ നമുക്ക് ചെയ്യാം!”
ഞങ്ങൾ ചിരിച്ചു.
ഞാൻ പറഞ്ഞു: “ഇങ്ങ് വാ, നല്ലപോലെ കെട്ടിപ്പിടിക്കട്ടെ…”
ചെറിയമ്മ തിരിഞ്ഞുനിന്നു എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
പിന്നെ ഞങ്ങൾ കുറെ ഉമ്മ വെച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും എന്റെ കുട്ടൻ നല്ലപോലെ മുഴുത്തു!
ചെറിയമ്മ: “കുഞ്ഞി ക്കണ്ണൻ എഴുന്നേറ്റല്ലോ…?”
ഞാൻ: “ചെറിയമ്മയുടെ ഇഷ്ടം അളക്കുന്ന കോലല്ലേ…” ഞാൻ ചിരിച്ചു.
ചെറിയമ്മ: “കളിയാക്കാതെടാ!
ഞാൻ കണ്ടുപിടിച്ചത് കൊണ്ടല്ലേ ഉണ്ണിക്ക് ഇപ്പോൾ ഇത് ഇങ്ങനെ ഫ്രീയായി കൊണ്ടുനടക്കാൻ പറ്റുന്നത്? അതിന്റെ സ്മരണ വേണം!”
ഞാൻ: “ആ സ്മരണ എപ്പോഴും കാണും…
ഓരോ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിനും അത് ഞാൻ തരാം,
ഇതുപോലെ!” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ കുട്ടനെ ചെറിയമ്മയുടെ ദേഹത്തേക്ക് ഒന്നുകൂടെ മുട്ടിച്ചു.
ചെറിയമ്മ ലേശംനേരം കണ്ണടച്ചുനിന്നു.
ചെറിയമ്മ: “കുത്തിക്കുത്തി എന്റെ മുണ്ട് കീറുമോ അവൻ…?”
ഞാൻ: “മുണ്ട് കീറിയാൽ… അയ്യോ!
കുഞ്ഞു കാട്ടിൽ പെട്ടുപോകുമോ…?”
ചെറിയമ്മ നാണിച്ചു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു: “അയ്യടാ! അങ്ങനെ കാട്ടിൽ ഒന്നും കയറില്ല… അവിടെ പിന്നെയും കാവലിന് ആളുണ്ട്!”
ഞാൻ: “കാവലിന് ആളോ…? അതാരാ…?”
ചെറിയമ്മ ഒരു ചമ്മിയ ചിരി ചിരിച്ച് പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “കോണകം…” എന്ന്.
ഞാൻ ആലോചിച്ചുനിന്നു. എന്നിട്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു : “ചെറിയമ്മ അതൊക്കെ കേട്ടുവോ…?”