ചെറിയമ്മയുടെ കവിൾ ഇപ്പോൾ എന്റെ കുട്ടനിലാണ് ഇരിക്കുന്നത്. ചെറിയമ്മയുടെ ആ കിടപ്പ് ഞാൻ ഒന്നുകൂടി നോക്കി… അത് കാണുന്തോറും കുട്ടൻ പിന്നെയും വലുതായി മാറി.
ചെറിയമ്മ: “കള്ളക്കണ്ണാ… ഇത് എന്റെ കവിൾ കുത്തിത്തുളയ്ക്കുമോ…?” എന്ന് ചോദിച്ച് ഒന്ന് അതിൽ അമർത്തി.
എനിക്ക് നല്ല സുഖം തോന്നി. ആ കിടപ്പിൽ ചെറിയമ്മയുടെ അമ്മിഞ്ഞ കൂടുതൽ വെളിയിൽ വരുന്നു, ഞാൻ അത് നോക്കിയിരുന്നുപോയി.
ഞാൻ നോക്കുന്നത് കണ്ട് ചെറിയമ്മ മുഖം ഒന്നുകൂടി അമർത്തി, എന്നിട്ട്: “കള്ളക്കണ്ണൻ… നോട്ടമൊന്നും ശരിയല്ല…”
ഞാൻ ഒരു ചമ്മിയ ചിരി ചിരിച്ചു. ചെറിയമ്മ എന്റെ മൂക്കിൽ പിടിച്ചു.
“ഈ കിടപ്പ് ശരിയാകില്ല…” എന്ന് പറഞ്ഞ് ചെറിയമ്മ എഴുന്നേറ്റു.
അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി, ഒരു വിഷമം പോലെ മുഖത്ത്.
അത് കണ്ട് ചെറിയമ്മ: “അയ്യോ! എന്താ എന്റെ പൊന്നിന്റെ മുഖം വാടിയത്…?”
ഞാൻ: “ഞാൻ നോക്കിയത് കൊണ്ടോ അതോ അതിൽ കിടന്നതുകൊണ്ടോണോ എഴുന്നേറ്റത്…?”
ചെറിയമ്മ: “അയ്യോ! അതൊന്നുമല്ലാട്ടോ… അങ്ങനെ എന്റെ പൊന്നിനോട് ഞാൻ ചെയ്യുമോ…? അതിനാണോ പേടിച്ചത്…?
അത് ഞാൻ മാറ്റാം…” എന്ന് പറഞ്ഞ് ചെറിയമ്മ വീണ്ടും കുനിഞ്ഞ് എന്റെ നിക്കറിന് മുകളിൽ കുട്ടനിൽ ഒരു ഉമ്മ തന്നു.
ഞാൻ ശരിക്കും കണ്ണടച്ചുപോയി…
കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ ചെറിയമ്മ എന്നെ നാണത്തോടെ നോക്കുന്നു, ആ മുഖം ചുവന്നു
തുടുത്തിരിക്കുകയാണ്.
ചെറിയമ്മ: “ഇപ്പോൾ സന്തോഷമായോ…?”
ഞാൻ: “ലേശം കുറവുണ്ട്…” എന്ന് പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചു.
ചെറിയമ്മ: “ഓ! ഇനി അത് മാറാൻ എന്താ വേണ്ടത്…? കെട്ടിപ്പിടിക്കാനായിരിക്കും, അല്ലേ…?”
ഞാൻ: “ഉം…”
ചെറിയമ്മ: “വാടാ കള്ളാ… ഞാൻ ചെറിയാമ്മേ കെട്ടിപ്പിച്ചു കുറെ നേരം നിന്നു..
ചെറിയമ്മ : നേരം കുറെ ആയി… ഉച്ചയ്ക്ക് കഴിക്കാൻ കൊടുക്കണ്ടേ ഏടത്തിക്ക്…?”
ഞാൻ: “ഓ! അത് മറന്നു…”
ചെറിയമ്മ: “ഉണ്ണി മറക്കും, ശ്രദ്ധ വേറെയാണല്ലോ!” എന്ന് പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചു. കുറച്ചു നേരം കൂടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മ വെച്ചു നിന്നു.
ചെറിയമ്മ: “മതി പൊന്നേ, ഇനി പോകാം…”
ഞാൻ: “ശോ… നല്ല സുഖമായിരുന്നു!”
ചെറിയമ്മ: “ഉം… അത് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്! നിക്കർ മിക്കവാറും കീറുമെന്ന് തോന്നുന്നു…” എന്ന് പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചു.
ചെറിയമ്മ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: “ഇന്ന് രാത്രി മുണ്ടുടുക്കണം കേട്ടോ…”
ഞാൻ: “ശോ… അത് എനിക്ക് അറിയില്ലല്ലോ…”
ചെറിയമ്മ: “അത് ഞാൻ പഠിപ്പിച്ചോളാം.”
ഞാൻ: “നോക്കാം…”
അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
വഴിവെച്ച് ചെറിയമ്മ ചോദിച്ചു: “പൊന്നിന് ഇപ്പോൾ കുഞ്ഞിക്കണ്ണനിൽ വേദനയുണ്ടോ… കെട്ടിവച്ചതിന്റെ…?”
ഞാൻ പറഞ്ഞു: “ലേശം…” എന്ന്.
ചെറിയമ്മ എന്നെ ചെറുതായി പിച്ചി.
എന്നിട്ട്: “ഓരോ കുരുത്തക്കേട് ഒപ്പിച്ചു വച്ചിട്ട്…” എന്ന് പറഞ്ഞ് എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
വീട്ടിൽ വന്ന് ചെറിയമ്മ കറിയൊക്കെ വച്ച് വലിയമ്മയ്ക്ക് ചോറും കൊടുത്തു. ഞങ്ങളും കഴിച്ചു.
ഞാൻ ചോദിച്ചു: “നമുക്ക് പോകണ്ടേ…?”
ചെറിയമ്മ: “പോണമെങ്കിൽ വാ…”
ഞങ്ങൾ വീണ്ടും കുളക്കടവിൽ പോയി ഇരുന്നു.
ഞാൻ ചോദിച്ചു: “ഇന്ദുട്ടി, ഞാൻ വരും മുൻപ് എന്നെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാറുണ്ടോ…? ഞാൻ എങ്ങനെയിരിക്കും,
അച്ഛനെപ്പോലെയാണോ എന്നൊക്കെ…?”
ചെറിയമ്മ: “എന്റെ മനസ്സിൽ എന്റെ പൊന്നിന് ഒരു രൂപം ഉണ്ടായിരുന്നു. തമ്പുരാന്റെ മുറിയിൽ ഒരു ചിത്രമുണ്ട്, ഉണ്ണിയുടെ ചെറുപ്പത്തിലേത്.
ഞാൻ അത് ആരുമില്ലാത്തപ്പോൾ പോയി നോക്കും. ഇടയ്ക്ക് ആ ചിത്രത്തിൽ നോക്കി മിണ്ടും… പിന്നെ ഉണ്ണി വലുതാവുന്നതൊക്കെ ഞാൻ സങ്കൽപ്പിക്കും.
ഞാൻ മനസ്സിൽ കണ്ട എന്റെ പൊന്ന് തന്നെയാണ് നേരിൽ കണ്ടപ്പോഴും!”
ഞാൻ: “ശരിക്കും…?”
ചെറിയമ്മ: “ഉം…”
ഞാൻ: “ഇന്ദുട്ടി എന്റെ മടിയിൽ കിടന്നോ, വാ…”
ചെറിയമ്മ: “അത് വേണ്ട, കുഞ്ഞിക്കണ്ണന്റെ വേദനയൊക്കെ പോട്ടെ…”
ഞാൻ: “എന്റെ ചക്കരക്കുട്ടി കിടന്നാൽ വേദനയൊന്നുമില്ല…”