ഞാൻ: “അതൊക്കെ എനിക്ക് അറിയാം… ഇത് ഇട്ടപ്പോൾ കാണാൻ നല്ല രസം, അത് നോക്കിയിരുന്നതാ…”
അത് പറഞ്ഞ് ഞാൻ ഒരു കാൽ ലേശം പൊക്കി. കുനിഞ്ഞ് അതിന്റെ കൊളുത്ത് അടിച്ചടുപ്പിച്ചു.
അതുകഴിഞ്ഞ് കാലിലൊരു ഉമ്മയും കൊടുത്തു. മറ്റേ കാലും ചെയ്തു, ഉമ്മയും കൊടുത്തു!
ചെറിയമ്മ നാണത്തിൽ എന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നു… അത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും ഉമ്മ വെച്ചു.
ചെറിയമ്മ: “അയ്യേ… ആരെങ്കിലും കാലിൽ ഉമ്മ വെക്കുമോ…?”
ഞാൻ: “ഞാൻ വെക്കും… എന്റെ ഇന്ദുട്ടിയുടെയല്ലേ!” ഞാൻ ഒന്നുകൂടെ ഉമ്മ വെച്ചു.
ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ ചെറിയമ്മയുടെ കണ്ണ് നിറയുന്നു! എന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്.
ഞാൻ: “അയ്യോ! എന്തിനാ കണ്ണ് നിറയുന്നത്…?”
അപ്പോഴേക്കും ചെറിയമ്മ കാൽ താഴെയിട്ട്, എന്റെ അരികിൽ വന്ന് എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ചോദിച്ചു: “എന്നെ എന്താ ഇത്ര ഇഷ്ടം…?”
ഞാൻ ചെറിയമ്മയെ ചേർത്തുപിടിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് അറിയില്ല,
പക്ഷേ ഒരുപാട് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്…
എന്റെ ചക്കരക്കുട്ടിയാണ്!” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തു.
അത് കേട്ടപ്പോൾ ചെറിയമ്മ തിരിച്ചും കുറെ ഉമ്മ തന്നു…
ഞാൻ: “ചക്കരക്കുട്ടിക്ക് കുറെ ആഭരണങ്ങൾ ഉണ്ടല്ലോ… ഇതൊക്കെ ഇട്ടു നടന്നൂടെ…?”
ചെറിയമ്മ: “ഞാൻ ആരെ കാണിക്കാനാണ്…?”
ഞാൻ: “എനിക്ക് കാണാമല്ലോ…”
ചെറിയമ്മ: “എന്റെ പൊന്നിന് ഇഷ്ടമാണോ…?”
ഞാൻ: “എനിക്ക് ചക്കരക്കുട്ടി എങ്ങനെ വന്നാലും ഇഷ്ടമാണ്. എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായാൽ മതി എപ്പോഴും!”
ചെറിയമ്മ: “എനിക്ക് എന്റെ ഈ പൊന്നിനെ വിട്ട് എങ്ങും പോകാൻ കഴിയില്ല… പോകുകയുമില്ല!”
ഞാൻ: “എനിക്ക് അതുമതി… എന്നാൽ നമുക്ക് പോകേണ്ടേ…?”
ചെറിയമ്മ: “എവിടെ…?”
ഞാൻ: “കുളത്തിൽ…?”
ചെറിയമ്മ: “വാ…”
ഞാൻ: “അയ്യോ! വലിയമ്മ പറഞ്ഞ വെള്ളം കൊടുത്തില്ലല്ലോ…”
ചെറിയമ്മ: “ശോ, അത് മറന്നു! വാ
ഉണ്ണി, അത് കൊടുക്കുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ വാതിലെല്ലാം അടച്ചു വരാം.”
ഞങ്ങൾ താഴേക്ക് പോയി. ഞാൻ വലിയമ്മയ്ക്ക് വെള്ളം കൊടുത്തു വന്നപ്പോഴേക്കും ചെറിയമ്മ എന്നെ നോക്കിനിൽക്കുന്നു.
ചെറിയമ്മ എന്റെ തോളിൽ കയ്യിട്ടിട്ട് അങ്ങോട്ട് നടന്നു.
ചെറിയമ്മ: “പൊന്നേ…”
ഞാൻ: “എന്താ ചക്കരക്കുട്ടി…?”
ചെറിയമ്മ: “രാവിലെ കുളത്തിൽ പോയാൽ ദേഹത്ത് വെള്ളമാക്കാൻ പാടില്ല, എന്നാലേ ഞാൻ വരൂ.”
ഞാൻ: “എന്നാൽ ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് വെള്ളത്തിൽ കളിക്കാം…?”
ചെറിയമ്മ: “അതെന്തിനാ…?”
ഞാൻ: “എന്റെ ഈ ചക്കരക്കുട്ടി നനഞ്ഞു കഴിയുമ്പോൾ കാണാൻ നല്ല രസമാണ്!”
അങ്ങനെ മിണ്ടി ഞങ്ങൾ അവിടെ എത്തി.
ചെറിയമ്മ: “രസമൊക്കെ കൊള്ളാം… ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കും, താഴേക്ക് വരില്ല!”
ഞാൻ: “മതി… എന്നെ കൂടെ ഇരുത്തിയാൽ മതി.”
ചെറിയമ്മ: “വാ, ഇരുന്നോ…”
അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ
അവിടെയിരുന്നു.
ചെറിയമ്മ: “ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ…?”
ഞാൻ: “ഉം…”
ചെറിയമ്മ: “പൊന്നിന് തമ്പുരാനോട് ദേഷ്യമുണ്ടോ…?
ചെറുപ്പത്തിൽ പൊന്നിനെ വിട്ടുപോയതിന്, പിന്നെ പൊന്ന് ഒന്നും അറിയാതെ ഇവിടെവരെ വന്നതിന് അതിനൊക്കെ…?”
ഞാൻ ആലോചിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു: “ഞാൻ അവിടെയായിരിക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ എന്നത് എനിക്ക് ഒരു ചിന്താവിഷയമേ അല്ലായിരുന്നു.
പിന്നെ ഇവിടെ വന്നുകഴിഞ്ഞ് അച്ഛനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിഞ്ഞപ്പോൾ ദേഷ്യവും വിഷമവുമൊക്കെ തോന്നി… പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ അത് തോന്നുന്നില്ല.”
ചെറിയമ്മ: “ഇപ്പോൾ എന്തേ അതൊക്കെ പോയത്…?”
ഞാൻ: “എനിക്ക് എന്റെ ഈ സാധനത്തെ കിട്ടിയത് അച്ഛൻ കാരണമാണല്ലോ…” ഞാൻ ചെറിയമ്മയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് പറഞ്ഞു.
ചെറിയമ്മ ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു: “അതുകൊണ്ടാണോ…?”
ഞാൻ: “ഉം, അതെ… ശരിക്കും!
പിന്നെ ചെറിയമ്മ എന്നോട് മിണ്ടിയില്ലാരുന്നെകിൽ ഒരുപക്ഷേ ഞാൻ ഇവിടെനിന്ന് എവിടെയെങ്കിലും പോയേനെ…”
ചെറിയമ്മ: “ശോ! എങ്ങും പോകല്ലേ പൊന്നേ…”
ഞാൻ: “ഇനി ഞാൻ എങ്ങും പോകില്ലല്ലോ…”
ചെറിയമ്മ എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ചിരുന്നു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു: “ഞാൻ എന്റെ ഈ പൊന്ന് വരുന്നതും കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മുതലാണ് ജീവിതത്തിന് ഒരു അർത്ഥമുണ്ടെന്ന് തോന്നിയത്.