അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് രാജേഷിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. വശ്യമായ ഒരു ചിരിയോടെ അവൾ തന്റെ വലതുകൈ പതുക്കെ താഴേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, രാജേഷ് ധരിച്ചിരുന്ന ഷോർട്സിന്റെ സിപ്പുകൾക്കിടയിലൂടെ അവന്റെ കനത്തു വീർത്തു നിന്നിരുന്ന ആ വലിയ കുണ്ണയെ തന്റെ കൈപ്പത്തിക്കുള്ളിലാക്കി മുറുകെ പിടിച്ചു. വസ്ത്രത്തിന് മുകളിലൂടെ അവൾ അത് മുകളിലേക്കും താഴേക്കും പതുക്കെ ഉരസി ചലിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ രാജേഷിന് ഒരു കടുത്ത സുഖം തോന്നി.
ആ കണ്ണാടിക്കൂട്ടിന്റെ ഇരുട്ടിൽ, കാതറിന്റെ വശീകരണത്തിൽ അവൻ പൂർണ്ണമായും ഉരുകിയൊലിക്കുകയായിരുന്നു. അവർ ആ കാമത്തിന്റെ അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്ക് നീങ്ങാൻ ഒരുങ്ങിയ ആ സെക്കന്റിൽ…
പെട്ടെന്ന് ആ തിരിവിലേക്ക് കുറച്ചധികം ആളുകളുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ചിരിയും തായ് ഭാഷയിലുള്ള സംസാരവും കാൽപ്പെരുമാറ്റവും ഇരച്ചുകയറി. ആ ടൂറിസ്റ്റുകളുടെ കൂട്ടം തങ്ങൾ നിൽക്കുന്ന ഈ ഇരുണ്ട കോണിലേക്ക് തന്നെയാണ് വരുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായതും കാതറിൻ പെട്ടെന്ന് രാജേഷിന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും മാറി ഒതുങ്ങിനിന്നു.
രാജേഷ് പെട്ടെന്ന് ആ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നു, ശ്വാസമെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കൊണ്ട് അവൻ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് ഒതുക്കി.
ആ ജനക്കൂട്ടം തങ്ങളെ കടന്നുപോകുന്നത് വരെ കാതറിൻ ഒന്നും അറിയാത്തതുപോലെ ആ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അവർ മുന്നോട്ട് പോയതും അവൾ പതുക്കെ രാജേഷിന്റെ അരികിലേക്ക് അടുത്തു വന്നു.
അവന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ തഴുകിക്കൊണ്ട്, ആരും കേൾക്കാത്ത വണ്ണം വളരെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ അവൾ ചോദിച്ചു:
“രാജ്… ഇന്ന് നൈറ്റ് കൂടി നീ എന്റെ റൂമിലേക്ക് വരുമോ…?”
കാതറിന്റെ ചോദ്യം അവൻ തീരെ പ്രതീക്ഷിച്ചതേ ഇല്ല….
ഇന്നലെ രാത്രി ആ റിസോർട്ടിന്റെ ഏകാന്തതയിൽ അവർക്കിടയിൽ നടന്ന സംഭവങ്ങളും, പങ്കുവെച്ച നിമിഷങ്ങളും രാജേഷിന്റെ മനസ്സിലൂടെ മിന്നിമറഞ്ഞു.
“രാജ്…?”
കാതറിൻ വീണ്ടും വിളിച്ചു.
രാജേഷ് ഞെട്ടി അവളെ നോക്കി.
ഒരു നിമിഷം മുമ്പ് വരെ അവളുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയാൻ പോലും അവന്
കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
കാതറിൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.
വളരെ വ്യക്തമായി.
അവൾ കുറച്ചുനേരം അവനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ ആ ചിരിയിൽ എന്തോ മാറിയിരുന്നു.
“Interesting…”
അവൾ പറഞ്ഞു.
“എന്താ…?”
രാജേഷ് ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല.”
അവൾ തോളുയർത്തി.
കാതറിൻ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
അകലെയെവിടെയോ അഞ്ജലിയുടെ ചിരി കേട്ടു.
രാജേഷിന്റെ നോട്ടം അറിയാതെ ആ ദിശയിലേക്ക് നീങ്ങി.
കാതറിൻ അത് കണ്ടു ചിരിച്ചു…
പക്ഷേ ആ ചിരിയിൽ ചെറിയൊരു കുത്തുണ്ടായിരുന്നു.
“കാതറിൻ…”
രാജേഷ് എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
“Relax.”
അവൾ ഇടയ്ക്ക് പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ ആരെയും നിർബന്ധിക്കാറില്ല.”
ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത.
പിന്നെ അവൾ അടുത്തേക്ക് വന്ന് വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം.”
“എന്ത്…?”
“നാളെ രാത്രി എല്ലാവരും ഓരോ വഴിക്ക് പോകും.”
അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“അതിന് ശേഷം…”
അവൾ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി.
“ചില അവസരങ്ങൾ വീണ്ടും തിരികെ വരില്ല.”
രാജേഷ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കാതറിൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“Think about it.”
പിന്നെ അവൾ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു.
അൽപനേരത്തിനകം അഞ്ജലി maze ന്റെ exit ലൂടെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
പുറത്തെ നീയോൺ വെളിച്ചം മുഖത്ത് പതിച്ചതും അവൾ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു.
“Finally…”
അവൾ ചിരിച്ചു.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മറ്റൊരു exitൽ നിന്ന് കാതറിൻ പുറത്തുവന്നു.
അഞ്ജലിയെ കണ്ടതും അവൾ പുരികം ഉയർത്തി.
“ഓഹ്…”
“നീയാണോ ആദ്യം എത്തിയത്…?”
അഞ്ജലി ചുമലുയർത്തി.
“തോന്നുന്നു.”
അപ്പോഴേക്കും ജോണും പുറത്തേക്ക് വന്നു.
“Seriously…?”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“നീ ആദ്യം പുറത്തുവന്നോ?”
അഞ്ജലി വിജയഭാവത്തിൽ തലയാട്ടി.
“അതെ.”
“Impossible.”
ജോൺ ചിരിച്ചു.
അവർ രാജേഷിന് വേണ്ടി കാത്തിരുന്നു….