“പിടിക്കവനെ!”
അവർ ഒരുമിച്ച് ചാടി.
ലച്ചുവിന്റെ കണ്ണുകൾ വിസ്മയത്തോടെ വലുതായി.
അവൾ അജുവിനെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
ചിരിച്ചും കളിച്ചും.
പഠിച്ചും.
അവളോട് തർക്കിച്ചും.
പിന്നെ ആ ഗുണ്ടകളെ ഇടിച്ചപ്പോഴും.
പക്ഷേ ഇങ്ങനെ?
ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല. ഇരയെ പിച്ചിച്ചീന്താൻ പായുന്ന നരഭോജിയുടെ കണ്ണുകൾ.
ഒരു പൈപ്പ്.
ഒരു വടി.
രണ്ട് പേരുടെ ഒരുമിച്ചുള്ള ആക്രമണം.
അജു തിരിഞ്ഞു.
കുനിഞ്ഞു.
ഒരാളെ മുട്ടിൽ അടിച്ചു.
മറ്റെയാളുടെ കൈപ്പത്തി മർമസ്ഥാനത്ത് തട്ടി.
രണ്ടുപേരും വീണു.
മറ്റൊരാൾ പിന്നിൽ
നിന്ന് ചാടി.
അജു അവന്റെ കൈപിടിച്ച് വലിച്ചെറിഞ്ഞു.
വലിയ ശബ്ദത്തോടെ അവൻ നിലത്ത് പതിച്ചു.
അഞ്ച് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ സ്ഥിതി മാറി.
ഗുണ്ടകൾ തന്നെയാണ് പിന്നോട്ട് മാറിത്തുടങ്ങിയത്.
ലച്ചുവിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടിയിരുന്നു.
ഭയം കൊണ്ടല്ല.
വിശ്വാസമില്ലായ്മ കൊണ്ടാണ്.
ഇതൊക്കെ ശരിക്കും അജുവാണോ?
ഒന്നൊന്നായി ആളുകൾ വീണു.
ആറാമൻ.
ഏഴാമൻ.
ഇപ്പോൾ രണ്ട് പേർ മാത്രം.
അഖിലും മീരയും കെട്ടിയ നിലയിൽ.
മീര വീണ്ടും ഭ്രാന്തമായി തല ആട്ടുന്നു.
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ്.
എന്തോ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ.
പക്ഷേ ആർക്കും മനസ്സിലാകുന്നില്ല.
അജു മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
അവസാന രണ്ട് ഗുണ്ടകളും പിന്നോട്ട്.
അവൻ ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായ മേൽക്കൈയിലാണ്.
ഒരു ചുവട് കൂടി.
അവസാനിപ്പിക്കാം.
അപ്പോൾ.
ഒരു വിചിത്രമായ വേദന.
താഴത്തെ പുറത്ത്.
മിന്നൽ പോലെ.
കത്തി കയറുന്നതുപോലെ.
അജുവിന്റെ ശരീരം പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി.
കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു.
ശ്വാസം തടഞ്ഞു.
അവൻ താഴേക്ക് നോക്കി.
അവന്റെ വയറിന്റെ വശത്തുനിന്ന് കത്തിയുടെ അറ്റം പുറത്തേക്ക് കാണാം.
രക്തം അവന്റെ ഷർട്ടിലേക്കു പടരുന്നു.
ഒരു നിമിഷം.
അവന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
പിന്നെ അവൻ പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
തിരിയവേ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത മാത്രം.
ആരാണ്?
ഗുണ്ടകളിൽ ആരെങ്കിലും?
ഒളിഞ്ഞിരുന്ന മറ്റൊരാളോ?
പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അവന്റെ ലോകം തകർന്നു.
കാരണം കത്തിയുടെ പിടിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കൈ അയാളുടേതായിരുന്നു.
അഖിൽ.
അഖിലിന്റെ കൈയിൽ കത്തി.
അജുവിന്റെ പുറത്ത് ആഴത്തിൽ കുത്തിയ നിലയിൽ.
അഖിലിന്റെ വായിലെ ടേപ്പ് ഇല്ല.
കൈകളും സ്വതന്ത്രമാണ്.
അവന്റെ മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന ഭയം അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.
പകരം.
അജു ജീവിതത്തിൽ
ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ചിരി.
തണുപ്പുള്ള.
അപരിചിതമായ.
ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ചിരി.
“സോറി ഡാ…” അഖിൽ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
“നീ ഇത്ര വേഗം എല്ലാവരെയും തോൽപ്പിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല.”
അജുവിന്റെ കണ്ണുകൾ അവിശ്വാസത്തിൽ വികസിച്ചു.
അരികിൽ കെട്ടിയിരുന്ന മീര കരയുകയായിരുന്നു.
അവൾ കാണിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് ഇതായിരുന്നിരിക്കണം.
ആരംഭം മുതൽ.
അപകടം ഗുണ്ടകളല്ല.
അഖിൽ തന്നെയായിരുന്നു.
അജുവിന്റെ മുട്ടുകൾ പതുക്കെ മടക്കാൻ തുടങ്ങി.
രക്തം നിലത്തേക്ക് വീണു.
ഇരുട്ടിനിടയിൽ അഖിലിന്റെ ചിരി മാത്രം മുഴങ്ങിക്കേട്ടു.
അധ്യായം 5 ശുഭം. കഥ തുടരും…