“വേണ്ട.”
“അജു, അവർ മീരയെയും അഖിലിനെയും—”
“എനിക്കറിയാം.”
“അപ്പോൾ?”
“ഇത് വലയാണ്.”
“അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് പോലീസ് വേണമെന്ന് പറയുന്നത്.”
അവൻ തലകുലുക്കി.
“നമ്മൾ പോലീസ് വിളിക്കുന്ന നിമിഷം അവർ രണ്ടുപേരും അപകടത്തിലാകും.”
“പക്ഷേ—”
“ഞാൻ പോകുന്നു.”
“ഞാനും വരും.”
“ഇല്ല.”
“വരും.”
അവൻ അറിയാമായിരുന്നു.
ഇപ്പോഴത്തെ ലച്ചുവിനെ തടയാൻ പറ്റില്ല.
അവൻ വേഗം പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
ലച്ചു പിന്നാലെ ഓടി.
“അജു!”
അമ്മ വാതിലിനരികിൽ നിന്നു.
“എന്താ? എവിടേക്കാ പോകുന്നത്?”
ദിവ്യയും എഴുന്നേറ്റു.
“ഈ സമയത്തോ?”
“അമ്മേ ഇപ്പോൾ പറയാൻ പറ്റില്ല,” അജു പറഞ്ഞു.
“അത്യാവശ്യമാണ്.”
“അജു—”
“പിന്നെ പറയും.”
അവൻ നിർത്താതെ നടന്നു.
ലച്ചു പിന്നെയും അവന്റെ പിന്നാലെ.
മൂന്ന് വീടുകൾ കഴിഞ്ഞാൽ ശശി ചേട്ടന്റെ വീടായിരുന്നു.
മുറ്റത്ത് ഒരു പഴയ സൈക്കിൾ മറിച്ചിട്ട് എന്തോ റിപ്പയർ ചെയ്യുകയായിരുന്നു ശശി.
“അജു?”
“ചേട്ടാ, സ്കൂട്ടറിന്റെ താക്കോൽ വേണം.”
“ഇപ്പോൾ?”
“അത്യാവശ്യമാണ്.”
ശശിക്കു എന്തോ പന്തികേട് തോന്നി.
“എന്താ പ്രശ്നം?”
“പിന്നെ പറയാം.”
അതേസമയം ഓടികിതച്ച് ലച്ചുവും എത്തി.
“ഞാനും വരും.”
“ഇല്ല,” അജു വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ വരും.”
“ലച്ചു—”
“ഇല്ല.”
അവരുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ ശശിയുടെ ചിരിയും മാറി.
“ഏതെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ?”
അജു ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ പറഞ്ഞു.
“ആ താഴേവനത്തുള്ള ഉപയോഗശൂന്യമായ വാട്ടർ ടാങ്കിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകണം.”
“ഈ രാത്രിയിൽ?”
“അതെ.”
“എന്തിനാ?”
അജു മറുപടി പറഞ്ഞു.
ശശിയുടെ മുഖം ഉടനെ ഗൗരവമായി.
“ഞാനും വരട്ടെ?”
“വേണ്ട.”
“അജു—”
“ചേട്ടാ, സമയം ഇല്ല.”
താക്കോൽ വാങ്ങി അവൻ സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.
ലച്ചു പിന്നിൽ കയറി.
അടുത്ത നിമിഷം അവർ ഇരുട്ടിലേക്ക് പാഞ്ഞു.
റോഡ് ശൂന്യമായിരുന്നു.
കാറ്റ് ശക്തമായി മുഖത്തടിച്ചു.
ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
എഞ്ചിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം.
നാലു കിലോമീറ്റർ.
പക്ഷേ ആ രാത്രി അത് നാല്പത് കിലോമീറ്റർ പോലെ തോന്നി.
ഒടുവിൽ പഴയ വാട്ടർ ടാങ്കിന്റെ സിലൂവെറ്റ് ഇരുട്ടിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
തകർന്ന മതിലുകൾ.
കുറ്റിച്ചെടികൾ.
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട കെട്ടിടാവശിഷ്ടങ്ങൾ.
ഭയപ്പെടുത്തുന്ന നിശബ്ദത.
അവർ സ്കൂട്ടർ നിർത്തി.
അജുവിന്റെ കണ്ണുകൾ സ്ഥലമാകെ പരിശോധന നടത്തി.
പിന്നെ അവൻ കണ്ടു.
വാട്ടർ ടാങ്കിന് താഴെ.
രണ്ട് കസേരകൾ.
അതിൽ കെട്ടിയിട്ട രണ്ടു പേർ.
അഖിൽ.
മീര.
കൈകൾ പിന്നിലേക്ക് കെട്ടിയിരിക്കുന്നു.
വായിൽ ടേപ്പ്.
മുഖത്ത് മർദ്ദനത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ.
ലച്ചു ഞെട്ടി.
“മീര!”
ശബ്ദം കേട്ടതും മീര തല ഉയർത്തി.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം.
അവരുടെ ചുറ്റും.
ഒന്ന്.
രണ്ട്.
മൂന്ന്…
എട്ട്.
ഏകദേശം എട്ട് ഗുണ്ടകൾ.
ചിലരുടെ കയ്യിൽ ഇരുമ്പ് പൈപ്പ്.
ചിലരുടെ കയ്യിൽ വടി.
ഒരാളുടെ കയ്യിൽ വെട്ടുകത്തി.
അജു സ്കൂട്ടറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
“ലച്ചു.”
“ഹും?”
“ഇവിടെ
ഇരിക്ക്.”
“അജു—”
“കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടുപോകുന്നു എന്ന് തോന്നിയാൽ നേരെ സ്കൂട്ടർ എടുത്ത് പോകണം.”
“ഞാൻ നിന്നെ വിട്ട് പോകില്ല.”
“പ്രോമിസ് ചെയ്യ്.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ മെല്ലെ തലകുലുക്കി.
അജു മുന്നോട്ട് നടന്നു.
ഒരു ഗുണ്ട ചിരിച്ചു.
“ഇവനാ?”
“ഒരുത്തൻ മാത്രം വന്നല്ലോ.”
“ഇവനുവേണ്ടിയാണോ ഇത്ര നാടകം?”
അജു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ അഖിലിനെയും മീരയെയും നോക്കി.
അപ്പോൾ.
മീര പെട്ടെന്ന് തല ആട്ടാൻ തുടങ്ങി.
വല്ലാതെ.
തുടർച്ചയായി.
എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ അജുവിലേക്ക്.
പിന്നെ അഖിലിലേക്ക്.
വീണ്ടും അജുവിലേക്ക്.
ലച്ചുവിന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
“എന്താ അവൾ ചെയ്യുന്നത്?”
അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു.
പക്ഷേ അതിനിടയിൽ ആദ്യ ആക്രമണം വന്നു.
ഇരുമ്പ് പൈപ്പ് നേരെ അജുവിന്റെ തലയിലേക്ക്.
അവൻ ഒറ്റ ചുവടിൽ മാറി.
പൈപ്പ് വായുവിലൂടെ കടന്നു.
അടുത്ത നിമിഷം.
അജുവിന്റെ വിരലുകൾ ആക്രമിയുടെ കഴുത്തിലെ ഒരു മർമസ്ഥാനത്ത് തട്ടി.
ആ മനുഷ്യൻ ഞെട്ടി.
കണ്ണുകൾ മറിഞ്ഞു.
നിലത്തേക്ക് വീണു.
ബാക്കിയുള്ളവർ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചു.