അമ്മ അടുക്കളയിൽ ആയിരുന്നു.
ദിവ്യ ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞ് ലാപ്ടോപ്പുമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
അവരെ കണ്ടതും അമ്മ ചോദിച്ചു.
“ഇന്ന് രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്ത് വലിയ സന്തോഷമാണല്ലോ.”
ലച്ചു അജുവിനെ നോക്കി.
അജു ലച്ചുവിനെ നോക്കി.
ദിവ്യ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവൾ മെല്ലെ ചിരിച്ചു.
“അമ്മേ… ഇവരെ ഇനി നിരീക്ഷിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. കേസ് തീർന്നിട്ടുണ്ട്.”
“എന്ത് കേസ്?”
“ഒന്നുമില്ല,” അജു വേഗം പറഞ്ഞു.
ലച്ചു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
ഭക്ഷണത്തിന് മുമ്പ് മുറിയിലേക്ക് പോയ ലച്ചു തന്റെ ഫോണെടുത്തു.
അച്ഛനെ വിളിച്ചു.
ഒരിക്കൽ.
രണ്ടാമതും.
മൂന്നാമതും.
കോൾ എടുക്കുന്നില്ല.
അവളുടെ മുഖം പതിയെ ഗൗരവമായി.
അജു അടുത്ത് നിന്നിരുന്നു.
“എടുക്കുന്നില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
“വീണ്ടും വിളിക്ക്.”
അവൾ വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു.
ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തു.
പക്ഷേ ആരും എടുത്തില്ല.
അവൾ ഫോൺ താഴ്ത്തി.
“ഞാൻ ഇന്ന് അറ്റാക്ക് ചെയ്യപ്പെട്ട കാര്യം പറയാനായിരുന്നു.”
“രേവതിയെക്കുറിച്ചും?”
“അതെ.”
അജു ചിന്തയിലായി.
“ഒരു മെസേജ് അയച്ചാലോ?”
“അയയ്ക്കാം. പക്ഷേ നേരിട്ട് സംസാരിക്കാനായിരുന്നു.”
അവൾ ഒരു നിമിഷം ഫോൺ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
ശേഷം ദീർഘനിശ്വാസമിട്ടു.
“വിട്. തിരക്കിലായിരിക്കും.”
“കാൾ ബാക്ക് ചെയ്യും.”
“ചെയ്യണമെങ്കിൽ ചെയ്യും. ഇല്ലെങ്കിൽ നാളെ പറയും.”
അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ അസ്വസ്ഥത ബാക്കിനിന്നു.
രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു.
അമ്മയും ദിവ്യയും അടുക്കളയിൽ.
അജുവും ലച്ചുവും ഹാളിൽ.
സമയം ഏകദേശം ഒൻപതര.
അപ്പോഴാണ് ലച്ചുവിന്റെ ഫോൺ വിറച്ചത്.
സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ട നിമിഷം അവളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.
മീര കോളിങ്.
“അടിപൊളി,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“ഇവൾക്ക് വീണ്ടും എന്തോ വിടുവാ പറയാനുണ്ടാവും. എന്റെ അജൂട്ടന്റെ സംസാരമില്ലായ്മയിൽ ബോറടിച്ചു ഇരിക്കുന്ന എനിക്കുള്ള ആശ്വാസമിതാ എത്തിപ്പോയി.”
അവൾ കോൾ എടുത്തു.
“ഹലോ മീര—”
പക്ഷേ മറുവശത്ത് മീരയുടെ ശബ്ദമല്ല.
ഒരു പുരുഷന്റെ പരുക്കൻ ശബ്ദം.
“ലക്ഷ്മി കൃഷ്ണ?”
ലച്ചുവിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി അപ്രത്യക്ഷമായി.
“ആരാണ്?”
അജു അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവൾ ഉടനെ കൈകൊണ്ട് അവനെ വിളിച്ചു.
അജു അടുത്തുവന്നു.
ലച്ചു ഒന്നും പറയാതെ ഫോൺ ചെവിയിൽ വെച്ചുതന്നെ നിന്നു.
അവൻ അവളുടെ തൊട്ടരികിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
അവന്റെ ചെവി അവളുടെ ചെവിക്കരികിൽ.
ഇപ്പോൾ ഇരുവർക്കും ആ ശബ്ദം കേൾക്കാം.
“ആരാണെന്ന് അറിയേണ്ട ആവശ്യമില്ല.”
ലച്ചുവിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി.
“മീര എവിടെയാണ്?”
മറുവശത്ത് ഒരു ചിരി.
“എന്റെ കൂടെയുണ്ട്.”
ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദത.
പിന്നെ—
“അഖിലും.”
അജുവിന്റെ മുഖം കടുത്തു.
ലച്ചുവിന്റെ വിരലുകൾ വിറച്ചു.
“എന്താണ് പറയുന്നത്?”
“ഞാൻ പറഞ്ഞത് മനസ്സിലായില്ലേ?”
പിന്നെ ഒരു നിലവിളി.
മൂക്കടച്ചതുപോലുള്ള ശബ്ദം.
ആരോ വായ് മൂടിയിരിക്കുകയാണ് എന്ന വ്യക്തമായ തോന്നൽ.
മീര.
ലച്ചുവിന്റെ രക്തം തണുത്തുപോയി.
“അവളെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്.”
“അത് നിന്റെ കയ്യിലാണ്.”
“നിനക്ക് എന്ത് വേണം?”
“ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ താഴേവനത്തുള്ള പഴയ വാട്ടർ ടാങ്കിലേക്ക് വാ.”
അജുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി.
അവന് ആ സ്ഥലം അറിയാം.
പഴകിയ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട വാട്ടർ ടാങ്ക്.
ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് കുറച്ച് അകലെയുള്ള സ്ഥലം.
രാത്രിയായാൽ ആരും പോകാത്ത ഭാഗം.
“ഞാൻ വന്നില്ലെങ്കിൽ?”
“അപ്പോൾ ആദ്യം അഖിൽ മരിക്കും.”
മറുവശത്ത് നിശബ്ദത.
പിന്നെ.
“ശേഷം മീര.”
ലച്ചുവിന്റെ ശ്വാസം മുറിഞ്ഞു.
“ഇല്ല!”
“അപ്പോൾ വരിക.”
“ഞാൻ പോലീസിനെ വിളിക്കും.”
ആ മനുഷ്യൻ ചിരിച്ചു.
“വിളിക്ക്.”
പിന്നെ ശബ്ദം തണുത്തു.
“പക്ഷേ പോലീസുകാരൻ എത്തുന്നതിനുമുമ്പ് ഇവരുടെ ശവം കിട്ടും.”
കോളിന്റെ മറുവശത്ത് എന്തോ അടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
അതിനൊപ്പം അഖിലിന്റെ വേദന നിറഞ്ഞ അലർച്ചയും.
അടുത്ത നിമിഷം കോൾ വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടു.
വീട്ടിലാകെ നിശബ്ദത.
ചില സെക്കൻഡ് ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
“പോലീസിനെ വിളിക്കണം,” ലച്ചു പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.
അവൾ ഫോൺ തുറന്നു.
അജു അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.