അത്രയും നേരം പ്രണയം മാത്രം നിറഞ്ഞുനിന്ന ആനന്ദിന്റെ മുഖഭാവം പെട്ടെന്നൊന്ന് മാറി. തനുവിന്റെ മുഖത്തുനിന്നും നോട്ടം മാറ്റാതെ തന്നെ അവൻ ചുണ്ടൊന്ന് കോട്ടി ചിരിച്ചു.
ശേഷം , തന്റെ കയ്യിൽ കടന്നുപിടിച്ചവന് നേരെ അവൻ പതുക്കെ മുഖം തിരിച്ചു.
ആ നോട്ടം… അതൊരു സാധാരണ നോട്ടമായിരുന്നില്ല. അതുവരെ ഒരു റൊമാന്റിക് ഹീറോയെപ്പോലെ ശാന്തമായി നിന്നവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു തീക്ഷ്ണതയായിരുന്നു. ഇരയെ റാഞ്ചാൻ ഒരുങ്ങുന്ന ഒരു വേട്ടമൃഗത്തിന്റെ ക്രൂരത ആ നോട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ കറുത്ത കൃഷ്ണമണികളിൽ അതുവരെയുണ്ടായിരുന്ന പ്രണയവും കുസൃതിയും പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞുപോയി, പകരം അവിടെ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന പകയും വല്ലാത്തൊരു വന്യതയും നിറഞ്ഞു.
ആർത്തലച്ചു വരുന്ന ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിന് മുൻപുള്ള ഭയാനകമായ ശാന്തതയായിരുന്നു ആ മുഖത്ത്. ആ വലിയ നെഞ്ചൊന്ന് വികസിച്ച്, പുരികം ചെറുതായി ചുളിച്ച് അവൻ അവനെ നോക്കിയ ആ ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു, തൊട്ടാൽ എന്താണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന വലിയൊരു മുന്നറിയിപ്പ്.
അവന്റെ ആ തീ പാറുന്ന നോട്ടത്തിന് മുന്നിൽ, തന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചവന്റെ ധൈര്യം ചോർന്നുപോകുന്നതും വിരലുകളുടെ പിടി അയയുന്നതും ആനന്ദിന് വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു.
കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടുപോകുമെന്ന് മനസ്സിലായ ജാനകി വേഗത്തിൽ ഓടിവന്ന് ആനന്ദിനും അവർക്കും ഇടയിൽ കയറി നിന്നു.
അവൾ വല്ലാത്തൊരു വെപ്രാളത്തോടെ അവനെ ഇറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
ജാനകിയുടെ ആ സ്പർശനത്തിൽ ആനന്ദിലെ വേട്ടമൃഗം ശാന്തമായി. അവന്റെ മുഖത്തെ കോപം പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞു. പകരം, തന്റെ ആ പഴയ കുസൃതിച്ചിരി അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ വീണ്ടും വിരിഞ്ഞു.
ജാനകിയെ മൃദുവായി അടർത്തിമാറ്റിയ ശേഷം, അവൻ വീണ്ടും തനുവിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അപ്പോഴും പേടിയും ദേഷ്യവും കാരണം കിതച്ചുനിൽക്കുകയായിരുന്നു അവൾ.
“സോറി…”
അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി വളരെ മൃദുവായി അവൻ പറഞ്ഞു….
യാതൊരു കുറ്റബോധവുമില്ലാത്ത ആ വാക്ക് പറഞ്ഞിട്ട്, അവിടെയൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന മട്ടിൽ അവൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
തനിക്കിഷ്ടമുള്ള ഏതോ പഴയൊരു പാട്ടിന്റെ ഈണം പതിയെ മൂളിക്കൊണ്ട്, കസവുമുണ്ടും മടക്കിക്കുത്തി ആ അമ്പലപ്പറമ്പിലൂടെ അവൻ നടന്നു മറയുന്നത് വരെ അവിടെ ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
അവൻ കണ്ണിൽ നിന്നും മാഞ്ഞതും തനുവിന്റെ അടക്കിവെച്ച ദേഷ്യം മുഴുവൻ ജാനകിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ, പല്ലിറുമ്മിക്കൊണ്ട് അവൾ ജാനകിയോട് ചോദിച്ചു:
“അവൻ നിന്റെ ആരാടി? എന്ത് അധികാരത്തിലാ അവൻ എന്റെ ദേഹത്ത് തൊട്ടതും, എന്റെ ഫ്രണ്ട്സിനെ പേടിപ്പിച്ചതും?”
തനുവിന്റെ ദേഷ്യം കണ്ട് ജാനകി ഒന്നു നെടുവീർപ്പിട്ടു. ശേഷം വളരെ ശാന്തമായി അവളോട് പറയാൻ തുടങ്ങി:
“തനു… ആനന്ദേട്ടൻ നീ വിചാരിക്കുന്ന പോലെയല്ല, ഉള്ളിൽ ഭയങ്കര പാവമാ. ജനിച്ചു ഒരു വർഷം തികയുന്നതിന് മുൻപേ ഏട്ടന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഒരു ആക്സിഡന്റിൽ മരിച്ചുപോയതാ. പിന്നെ ആകെ ഉണ്ടായിരുന്നത് മുത്തശ്ശനും മുത്തശ്ശിയുമാ. അവരാ ഏട്ടനെ പൊന്നുപോലെ വളർത്തി വലുതാക്കിയത്. പക്ഷേ, ഏട്ടന് പതിനെട്ട് വയസ്സ് തികയുന്നതിന് മുൻപ് അവരും പോയി. ഇപ്പോൾ ഈ ലോകത്ത് ഏട്ടൻ തീർത്തും ഒറ്റയ്ക്കാ…”
ജാനകി അല്പനേരം നിർത്തി, പിന്നെ തനുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു,
“പിന്നെ… ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് എന്റെ മനയുടെ തൊട്ടടുത്ത് നീ മനോഹരമായൊരു വീട് കണ്ടില്ലേ? ആ വലിയ നാലുകെട്ട്… അത് ആനന്ദേട്ടന്റെ വീടാ.”
ജാനകി ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും തനുവിന്റെ ഉള്ളിൽ അവനോട് ഒരു തരി പോലും സഹതാപം തോന്നിയില്ല. ജനിച്ചുവളർന്ന ചുറ്റുപാടുകളുടെയും സമ്പത്തിന്റെയും അഹങ്കാരം തലയ്ക്ക് പിടിച്ച അവൾക്ക് ആ സത്യങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്നതായിരുന്നില്ല.