🍃 ഇതൾ 🍃- 2 Likeഅടിപൊളി  

“യെസ് സർ,…”

ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം ഞാൻ വെറുതെ തലതിരിച്ച് അങ്ങോട്ട് നോക്കി. അടുത്ത നിമിഷം എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് ആളിപ്പടർന്നു. നിലത്തുറപ്പിച്ച എന്റെ കാലുകളുടെ വിരലുകൾ താനേ മരവിച്ചുപോയി!

മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് മറ്റാരുമല്ല… അന്ന് കാന്റീനിൽ വെച്ച് കാപ്പി വീണ്, ആളുകളുടെ മുന്നിലിട്ട് എന്നെ പുച്ഛിച്ചു തള്ളിയ, അതേ താടക!!

അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്നിലേക്ക് പതിഞ്ഞതും ആ നടത്തം പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. അവളുടെ കൺപീലികൾ അമ്പരപ്പോടെ വിടർന്നു. ആ മനോഹരമായ മുഖത്ത് ഞൊടിയിടയിൽ വിരിഞ്ഞത് ഒരു കൊടും ഞെട്ടലായിരുന്നു.

ചുണ്ടുകൾ പതുക്കെ വിറച്ചു. എന്നാൽ ആ അമ്പരപ്പ് പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞുപോയി, പകരം അന്ന് കണ്ട അതേ മൂർച്ചയുള്ള പുച്ഛവും ഒരു വന്യമായ ഗൗരവവും ആ കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും കനത്തു കത്തുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.

“ശ്രീഹരി, മീറ്റ് മിസ് അനുപമ,”

മാനേജരുടെ ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു.

“നമ്മുടെ സീനിയർ പ്രോജക്ട് കോർഡിനേറ്ററാണ്. നിങ്ങളുടെ ഈ അഞ്ചു

മാസത്തെ ട്രെയിനിംഗ് ഇനി അനുപമയുടെ കീഴിലായിരിക്കും. ഷീ വിൽ ബി യുവർ ടീം ലീഡ് ആൻഡ് മെന്റർ.”

അനുപമയുടെ ചുണ്ടിൽ വളരെ കനംകുറഞ്ഞ, ഒരു പരിഹാസച്ചിരി മിന്നിമറഞ്ഞു. എന്റെ തൊണ്ടയിലെ ഉമിനീര് വറ്റിപ്പോയിരുന്നു.

ഈശ്വരാ… ഇതെന്ത് ഗതികേടാണ്! രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്കി ചെന്നുവീണത് നേരെ പുലിമടയിലേക്കാണല്ലോ! ഉള്ളിലിരുന്ന് എന്റെ മനസ്സ് നിലവിളിക്കുകയായിരുന്നു….

മാനേജറുടെ ക്യാബിനിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ ഓരോ കാൽവെപ്പിലും ഒരുതരം മരവിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മുന്നിൽ വേഗത്തിൽ ചുവടുകൾ വെച്ച് നടക്കുന്ന അനുപമയുടെ പിന്നാലെ നടക്കുമ്പോഴും, യാദൃച്ഛികമായി വിധി എന്റെ മുന്നിൽ കൊണ്ടുവെച്ച ആ വിചിത്രമായ വഴിത്തിരിവ് എന്നെ വല്ലാതെ അമ്പരപ്പിച്ചു.

കാന്റീനിൽ വെച്ച് പരസ്പരം പല്ലുഞെരിച്ചു നിന്ന ഞങ്ങൾ, ഇപ്പോൾ ഒരു ഓഫീസിന്റെ ചട്ടക്കൂട്ടിൽ മേലധികാരിയും കീഴധികാരിയുമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

ഓഫീസിന്റെ പ്രധാന ബേയിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നിന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരിയുടെ കണിക പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തികച്ചും ഔദ്യോഗികമായ, കടുപ്പമേറിയൊരു ഭാവം.

“എല്ലാവരും ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കാമോ..”

അവൾ കൈകൾ പതിയെ കൊട്ടി ശബ്ദമുയർത്തി.

സിസ്റ്റത്തിൽ ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന നാലഞ്ചുപേർ തലയുയർത്തി നോക്കി.

“ഇത് ശ്രീഹരി. നമ്മുടെ പ്രോജക്റ്റിലെ പുതിയ മാനേജ്മെന്റ് ട്രെയിനിയാണ്. അടുത്ത അഞ്ചു മാസം ഇവൻ നമ്മുടെ ടീമിനൊപ്പമുണ്ടാകും.”

അത്രമാത്രം പറഞ്ഞ് അവൾ തൊട്ടടുത്ത സീറ്റിലിരുന്ന കണ്ണടവെച്ച ഒരു പയ്യനെ ചൂണ്ടി,

“ഇത് രാഹുൽ, ഡാറ്റാ അനലിസ്റ്റ്. അപ്പുറത്തിരിക്കുന്നത് പൂർണ്ണിമ… ബാക്കിയുള്ളവരെ വർക്കിനിടയിൽ പരിചയപ്പെടാം.”

“ഹായ് ശ്രീഹരി, വെൽക്കം ടു ദ ടീം,”

രാഹുൽ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ കൈ നീട്ടി.

“താങ്ക് യു ബ്രോ,”

ഞാനും സൗഹൃദത്തോടെ തിരിച്ചു ചിരിച്ചു.

പക്ഷേ,

ആ സൗഹൃദസംഭാഷണം നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ അനുപമ ഒട്ടും താല്പര്യപ്പെട്ടില്ല.

“ശ്രീഹരി. ഇതാണ് തന്റെ സിസ്റ്റം,”

ഇടനാഴിയുടെ കോണിലുള്ള ഒരു വർക്ക് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ചൂണ്ടി അവൾ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ അവളുടെ പിന്നാലെ ചെന്ന് ആ റിവോൾവിംഗ് ചെയറിലിരുന്നു. അവൾ അടുത്തിരുന്ന മറ്റൊരു കസേര വലിച്ചിട്ട് എന്റെ സിസ്റ്റത്തിന് മുന്നിലേക്ക് ഇരുന്നു.

വേഗത്തിൽ മോണിറ്റർ ഓൺ ചെയ്ത്, കീബോർഡിൽ വിരലുകൾ ചലിപ്പിച്ച് ക്ലയന്റ് പോർട്ടലുകൾ ഒന്നൊന്നായി തുറന്നു. സ്ക്രീനിൽ നീല വെളിച്ചം പടരുമ്പോൾ, അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ പേജുകളിൽ തന്നെ ഉറച്ചുനിന്നു.

“ഇതാണ് ലണ്ടൻ ക്ലയന്റുകളുടെ മെയിൻ ഡാറ്റാബേസ്. ഇതിലെ ഓരോ എൻട്രിയും വളരെ കൃത്യമായിരിക്കണം…”

അവൾ ഓരോ ഫോൾഡറുകളും ടൂളുകളും എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. വേഗത്തിലുള്ള സംസാരമായിരുന്നു. എങ്കിലും കാര്യങ്ങൾ വളരെ വ്യക്തമായി, കൃത്യതയോടെയാണ് അവൾ വിശദീകരിച്ചത്.

ആ ജോബ് പ്രൊഫൈലിൽ അവൾക്കുള്ള അറിവും പ്രാവീണ്യവും ഓരോ വാക്കിലും വ്യക്തമായിരുന്നു. ഞാനും യാതൊരു മുൻവിധികളുമില്ലാതെ, ശ്രദ്ധയോടെ ആ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.