🍃 ഇതൾ 🍃- 2 Likeഅടിപൊളി  

അവൾ ഒരു നിമിഷം മൗസിൽ നിന്ന് കൈയെടുത്തു. എന്നിട്ടും എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയില്ല. ചുണ്ടിൽ നേരിയൊരു പുച്ഛം മിന്നിമറഞ്ഞതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

“… മാനേജർ കാര്യങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകുമല്ലോ. ഈ കമ്പനിയിൽ ഹാർഡ് വർക്കിനാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനം. പറയുന്ന സമയത്ത് ജോലി തീർക്കുക, അച്ചടക്കത്തോടെ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുക.

അല്ലാതെ അന്ന് ക്യാന്റീനിൽ വച്ചു നടന്നത് പോലെ ആണെങ്കിൽ. താൻ ഇവിടന്ന് പോകുന്നത് യുകെയിൽ ആയിരിക്കില്ല നേരെ പുറത്തോട്ടായിരിക്കും.”

അവളുടെ ആ വാക്കുകളിലെ ഓരോ അക്ഷരത്തിലും അന്ന് കാന്റീനിൽ വെച്ചുണ്ടായ സംഭവത്തിന്റെ ആ കനൽ എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്ക്

നേരെ മനപ്പൂർവ്വം എറിഞ്ഞ ഒരു കല്ലായിരുന്നു അത്.

എന്നാൽ പതറാതെ, എന്റെ ആത്മാഭിമാനം വിട്ടുകൊടുക്കാതെ തന്നെ ഞാൻ ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

അവൾ സാവധാനം തലതിരിച്ച് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ തീക്കണ്ണുകളിൽ യാതൊരു മയവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

“തന്റെ സിവിയിലെ ക്വാളിഫിക്കേഷനുകൾ എത്ര വലുതാണെങ്കിലും, ഈ അഞ്ചു മാസത്തെ ട്രെയിനിംഗിൽ തന്റെ വർക്കിൽ എനിക്ക് ഇമ്പ്രെസ്സ് ആവുന്ന തരത്തിലുള്ള പെർഫോമൻസ് ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ യുകെ പ്രോജക്റ്റിലേക്കുള്ള റെക്കമൻഡേഷനിൽ ഞാൻ ഒപ്പിടൂ.

ഇവിടെ വെറുതെ കാത്തുനിൽക്കാൻ ആർക്കും സമയമില്ല. സോ… താൻ ഇവിടെ സർവൈവ് ചെയ്യുമോ ഇല്ലയോ എന്നത് തന്നെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചാണിരിക്കുന്നത്.”

ഒരു വെല്ലുവിളി പോലെയാണ് അവൾ അത് പറഞ്ഞു നിർത്തിയത്. എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലേക്കുള്ള ആ വിസയുടെ താക്കോൽ സൂക്ഷിക്കുന്നത് ഈ താടകയാണെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം എന്നെ കൂടുതൽ ജാഗ്രതയുള്ളവനാക്കി.

ഒപ്പം, തോറ്റുകൊടുക്കാൻ മനസ്സില്ലാത്ത എന്റെ ഉള്ളിലെ ആ വാശിയും ആളിക്കത്താൻ തുടങ്ങി.

മുഖത്ത് ഒരു തരി ഭയം പോലും കാണിക്കാതെ, കൃത്യമായൊരു പ്രൊഫഷണൽ ചിരിയോടെ ഞാൻ അവളെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

“തീർച്ചയായും മാഡം… എന്റെ ജോലി കണ്ട് ബോധ്യപ്പെട്ടിട്ട് മാത്രം നിങ്ങൾ ആ ഫയലിൽ ഒപ്പിട്ടാൽ മതി. അതിലൊരു വീഴ്ചയും എന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടാകില്ല.”

എന്റെ ആ പതറാത്ത മറുപടി അവൾ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ലെന്ന് ആ കണ്ണുകളിലെ ചെറിയൊരു പിടപ്പിൽ നിന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു.

“ലെറ്റ്സ് സീ,”

അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ സ്വന്തം ക്യാബിനിലേക്ക് നടന്നുപോയി.

ആ പോക്കും നോക്കി കസേരയിലേക്ക് ചാരിയിരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു കാര്യം എനിക്ക് വ്യക്തമായി ഈ അഞ്ചു മാസം

ഒരു ഓഫീസ് ട്രെയിനിംഗ് മാത്രമല്ല, എന്റെ നിലനിൽപ്പിനും ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയുള്ള ഒരു വലിയ പോരാട്ടം കൂടിയാണ്….

അതിനുശേഷമുള്ള മണിക്കൂറുകൾ എന്റെ പൂർണ്ണ ശ്രദ്ധയും ആ സിസ്റ്റത്തിൽ മാത്രമായിരുന്നു. അഹങ്കാരം കൊണ്ട് കണ്ണുകാണാത്ത ഒരു പെണ്ണിന് മുന്നിൽ ഒട്ടും താഴ്ന്നുകൊടുക്കില്ലെന്നൊരു വാശി എന്നെ പൂർണ്ണമായി വിഴുങ്ങിയിരുന്നു.

ലണ്ടൻ ക്ലയന്റുകളുടെ സങ്കീർണ്ണമായ ഡാറ്റാബേസും, മുൻപ് വന്ന പ്രൊജക്റ്റ് ഫയലുകളും ഞാൻ ഒന്നൊന്നായി ഇഴകീറി പരിശോധിച്ചു. കോളേജിൽ പഠിച്ച തിയറികളെല്ലാം പ്രായോഗികമായി ആ സ്ക്രീനിൽ ഓരോന്നായി പരീക്ഷിച്ച്, തെറ്റുകളൊന്നും വരാത്ത രീതിയിൽ കൃത്യതയോടെ തന്നെ ഞാൻ ആ ഫയലുകൾ ചിട്ടപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഒപ്പമിരുന്ന രാഹുലിന്റെ ചില ചെറിയ സംശയങ്ങൾക്ക് പോലും വ്യക്തമായ മറുപടി കൊടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് എന്റെ ആത്മവിശ്വാസം ഇരട്ടിപ്പിച്ചു.

ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് മൂന്നുമണിയോടെയാണ് എന്റെ കസേരയ്ക്ക് പിന്നിൽ ആ പരിചിതമായ പെർഫ്യൂമിന്റെ സുഗന്ധം പടർന്നത്. ഞാൻ തലയുയർത്തി നോക്കിയില്ലെങ്കിലും, പിന്നിൽ വന്ന് നിൽക്കുന്നത് അനുപമയാണെന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി.

അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. എന്റെ തോളിന് തൊട്ടുപിന്നിലായി നിന്ന്, ഞാൻ സ്ക്രീനിൽ ചെയ്തുവെച്ചിരുന്ന ഡാറ്റാ ഷീറ്റുകളിലൂടെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വേഗത്തിൽ പാഞ്ഞുനടന്നു.

ഒരു ഫ്രഷർ എന്ന നിലയിൽ ഞാൻ വരുത്തിയേക്കാവുന്ന തെറ്റുകൾ കണ്ടുപിടിക്കാനായിരുന്നു ആ നോട്ടം. എന്നാൽ, ഓരോ കോളത്തിലും വളരെ കൃത്യതയോടെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ പൂർത്തിയാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലൊരു നേരിയ വിറയലുണ്ടായി.