🍃 ഇതൾ 🍃- 2 Likeഅടിപൊളി  

എന്റെ ചിറകുകൾ ആകാശത്തേക്ക് പറന്നുയരാൻ വെമ്പുമ്പോൾ, ആ ചിറകുകളിൽ മറ്റൊരാൾ തന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ കൂടിയാണ് കൂട്ടിക്കെട്ടിയിരിക്കുന്നത് എന്ന സത്യം എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.

എന്നാൽ അവളുടെ ആത്മാർത്ഥമായ സന്തോഷത്തെ ആ നിമിഷത്തിൽ തല്ലിക്കെടുത്താൻ തോന്നാത്തതുകൊണ്ട്, എല്ലാം പിന്നീട് സംസാരിക്കാമെന്ന് ഒഴുക്കൻ മട്ടിൽ പറഞ്ഞ് ഞാൻ ആ കോൾ അവസാനിപ്പിച്ചു.

സന്ധ്യ മയങ്ങി അച്ഛൻ എത്തിയപ്പോൾ വീടിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം പതിവിലും ശാന്തമായിരുന്നു. അമ്മയിൽ നിന്നാണ് വിവരങ്ങൾ അച്ഛൻ അറിഞ്ഞത്. പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ മേശപ്പുറത്തടിച്ച് ദേഷ്യപ്പെടാനോ, എന്റെ വിജയത്തെ പുച്ഛിച്ചു തള്ളാനോ അച്ഛൻ മുതിർന്നില്ല.

ഊണുകഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ, ഇതൊരു തുടക്കം മാത്രമാണെന്നും അഞ്ചുമാസത്തെ ട്രെയിനിംഗ് കഴിഞ്ഞേ ജോലി ഉറപ്പായെന്ന് പറയാൻ പറ്റൂ എന്നും അച്ഛൻ ഗൗരവത്തിൽ ഓർമ്മിപ്പിച്ചെങ്കിലും, ആ വാക്കുകളിൽ ഒരുതരം അയവുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നെക്കൊണ്ട് അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ നോക്കിയ ബിസിനസ്സും, തിടുക്കത്തിൽ നടത്താൻ വെമ്പിയ വിവാഹാലോചനകളും ഒരു അഞ്ചു മാസത്തേക്ക് വഴിമാറിപ്പോയി എന്ന തിരിച്ചറിവ് എനിക്ക് നൽകിയ മനസ്സമാധാനം വളരെ വലുതായിരുന്നു.

പിന്നീടുള്ള രണ്ടു ദിവസങ്ങൾ തികച്ചും പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു വേഗതയിലായിരുന്നു കടന്നുപോയത്. കമ്പനിയിലേക്ക് ഹാജരാക്കേണ്ട സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളും ഫയലുകളും

അടുക്കിവെക്കുന്നതിലും, ആദ്യമായി ഒരു കോർപ്പറേറ്റ് ലോകത്തേക്ക് അണിയാനുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ തയ്യാറാക്കുന്നതിലുമൊക്കെയായി സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല.

ഓരോ നിമിഷം എന്റെ മുറിയിൽ വന്നിരുന്ന് ആ വസ്ത്രങ്ങൾ തേച്ചുതരുന്നതിലും, എനിക്ക് ആവശ്യമായ ഓരോ കൊച്ചു കാര്യങ്ങളും ചോദിച്ചറിഞ്ഞു ചെയ്യുന്നതിലും മേമ കാണിച്ച ഉത്സാഹം സ്വന്തം മകന്റെ നേട്ടത്തിൽ അഭിമാനിക്കുന്ന ഏതൊരു പെണ്ണിനേക്കാളും വലുതായിരുന്നു.

ആ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട തിളക്കമായിരുന്നു എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഊർജ്ജം.

ഒടുവിൽ കാത്തിരുന്ന ആ വ്യാഴാഴ്ച പുലർന്നു. അതിരാവിലെ തന്നെ ഉണർന്ന്, പുതിയ ആകാശനീല ഷർട്ടും കറുത്ത പാന്റുമണിഞ്ഞ് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, ഇതുവരെ എന്നിൽ ഞാൻ കാണാത്തൊരു പുതിയ വ്യക്തിയെയാണ് എനിക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്.

മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഉമ്മറത്ത് എന്നെയും കാത്ത് മേമ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അമ്പലത്തിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന ചന്ദനവും പ്രസാദവും എന്റെ നേരെ നീട്ടി, നെറുകയിൽ വാത്സല്യത്തോടെ തലോടുമ്പോൾ ആ മിഴികളിൽ ആനന്ദക്കണ്ണീർ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

അടുക്കളയിൽ നിന്നിറങ്ങി വന്ന അമ്മ പതിവിലും വാത്സല്യത്തോടെ എന്റെ നെറ്റിയിൽ ചന്ദനം ചാർത്തിത്തരികയും, നല്ലൊരു ഭാവിയുണ്ടാകട്ടെ എന്ന് മനസ്സറിഞ്ഞ് പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്തു.

സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാനുള്ള പോരാട്ടത്തിന്റെ ആദ്യ പടി ചവിട്ടാൻ ഞാൻ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ, മുറ്റത്ത് അഭിയുടെ ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഒരു പുതിയ ലോകത്തേക്ക്, എന്റെ സ്വന്തം വിയർപ്പും സ്വപ്നങ്ങളും കൊണ്ട് കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ പോകുന്ന ഒരു ഭാവിയുടെ വാതിലുകളിലേക്ക് ഞാൻ ആദ്യമായി കാലെടുത്തു വെക്കുകയായിരുന്നു……

അഭിയുടെ ബൈക്കിന് പിന്നിലേക്ക് കയറി ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഇത്രയും നാൾ ചുമലിൽ കിടന്ന ഭാരമെല്ലാം ഇറക്കിവെച്ചതുപോലൊരു അയവ് എന്റെ ശരീരത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് മുന്നോട്ട് എടുക്കുന്നതിനിടയിൽ, സൈഡ് മിററിലൂടെ

എന്നെയൊന്നു നോക്കി അഭി ചിരിച്ചു.

“ഡാ അളിയാ… കൺഗ്രാറ്റ്സ് കേട്ടാ! ഇനിയിപ്പോ ഒരു അഞ്ചു മാസം കൂടി ഇവിടെയൊന്ന് പിടിച്ചുനിന്നാൽ പോരെ? അത് കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ… നേരെ ലണ്ടനിലേക്ക്!”

റോഡരികിലെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് കണ്ണുംനട്ട് ഞാൻ ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു.

“അതെടാ… എങ്ങനെയെങ്കിലും ഇവിടുത്തെ ഈ വീർപ്പുമുട്ടലിൽ നിന്നൊന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടാൽ മതിയായിരുന്നു. അഞ്ചു മാസമല്ലേ, അതും പറന്നുപോകും.”