🍃 ഇതൾ 🍃- 2 Likeഅടിപൊളി  

“എടാ, നീ അവിടെ പോയിരിക്ക്. ഞാൻ റിസപ്ഷനിൽ ഒന്ന് ചോദിച്ചിട്ട് വരാം,”

അഭി എന്റെ തോളിലൊന്ന് തട്ടി കൗണ്ടറിലേക്ക് നടന്നു.

ഒരു കോണിലെ കുഷ്യൻ ചെയറിലേക്ക് ഞാൻ ഇരുന്നു. കയ്യിലെ ഫയലിൽ എന്റെ വിരലുകൾ അമർന്നു. മനസ്സ് വീണ്ടും അസ്വസ്ഥമാകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടച്ചു.

താഴെ കാന്റീനിൽ വെച്ചുണ്ടായ ആ സംഭവവും ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിലെ തീക്ഷ്ണമായ വെറുപ്പും തലച്ചോറിൽ നിന്ന് മായ്ച്ചുകളയാൻ ഞാൻ ആവതു ശ്രമിച്ചു.

ഇപ്പോൾ എന്റെ മുന്നിലുള്ളത് ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യം മാത്രമാണ് ഈ ഇന്റർവ്യൂ. വീട്ടിലെ ആ വീർപ്പുമുട്ടലിൽ നിന്ന്, അച്ഛന്റെ ശാസനകളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ഒരേയൊരു കച്ചിത്തുരുമ്പ്.

“ഹരീ…”

അഭി എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് തൊട്ടടുത്ത കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു.

“എന്താടാ? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”

ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“ഏയ്, അങ്ങനെയൊന്നുമല്ല. അകത്ത് പാനലിൽ രണ്ടുപേരുണ്ട്. മിസ്റ്റർ മാത്യൂസും മറ്റൊരു സീനിയർ ഡയറക്ടറും. നല്ല കർക്കശക്കാരാണെന്നാ അവിടെ നിന്നൊരു കാൻഡിഡേറ്റ് പറഞ്ഞത്.

ഒരുപാട് വളച്ചുകെട്ടി സംസാരിക്കാതെ, ചോദിക്കുന്നതിന് കൃത്യമായി, കോൺഫിഡന്റായി മറുപടി കൊടുത്താൽ മതി.”

“മ്മ്…”

ഞാൻ ദീർഘമായി ഒന്ന് ശ്വാസമെടുത്ത് വിട്ടു.

കൃത്യം പത്ത് മണിക്ക് അകത്തെ ക്യാബിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. ആദ്യത്തെയാൾ അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി. ഓരോ പത്ത് മിനിറ്റിലും ഓരോരുത്തർ അകത്തു കയറുന്നു, പലരും പതറിയ മുഖത്തോടെ തിരികെ ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നു.

സമയം കടന്നുപോകുന്തോറും എന്റെ തൊണ്ട വീണ്ടും വരണ്ടു തുടങ്ങി.

“ചെസ്റ്റ് നമ്പർ 14… ശ്രീഹരി ജയശങ്കർ!”

അറ്റൻഡറുടെ വിളി ഹാളിൽ മുഴങ്ങിയതും എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒരു നിമിഷം നിലച്ചതുപോലെ തോന്നി.

“ബെസ്റ്റ് ഓഫ് ലക്ക് അളിയാ… തകർക്ക്,”

അഭി ധൈര്യം തന്നു.

ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു ഷർട്ടിന്റെ ചുളിവുകൾ ഒന്ന് നിവർത്തി. ഫയൽ നെഞ്ചോടു ചേർത്തുപിടിച്ച്, ആ തണുത്ത ഗ്ലാസ് ഡോറിന് മുന്നിലേക്ക് നടന്നു. വാതിലിൽ പതുക്കെ രണ്ടുതവണ മുട്ടി.

“എസ്, പ്ലീസ് കം ഇൻ…”

ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഘനഗംഭീരമായ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.

ഞാൻ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി. വിശാലമായ ക്യാബിൻ. എതിരെ നീളമുള്ള ഒരു മേശയ്ക്ക് പിന്നിലായി നരച്ച മുടിയും കണ്ണടയുമുള്ള പ്രായമായ ഒരാളും, തൊട്ടടുത്ത് മറ്റൊരു മധ്യവയസ്കനും ഇരിക്കുന്നു.

മുന്നിലെ നെയിം പ്ലേറ്റിൽ ‘മാത്യൂസ് ചെറിയാൻ റീജിയണൽ ഹെഡ്’ എന്ന് എഴുതിയിരുന്നു.

“ഗുഡ് മോർണിംഗ്, സർ…”

ഞാൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“ഗുഡ് മോർണിംഗ് ശ്രീഹരി, പ്ലീസ് ഹാവ് എ സീറ്റ്,”

മാത്യൂസ് സാർ മുന്നിലെ കസേരയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.

“താങ്ക് യു, സർ,”

ഞാൻ കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു, എന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഫയൽ അവർക്ക് മുന്നിലേക്ക് നീക്കി വെച്ചു.

മാത്യൂസ് സാർ എന്റെ സിവിയിലൂടെ കണ്ണോടിച്ചു. ആ നിശബ്ദതയിൽ പേപ്പറുകൾ മറിയുന്ന ശബ്ദം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

“ശ്രീഹരി… അക്കാദമിക് റെക്കോർഡുകൾ എല്ലാം വളരെ മികച്ചതാണ്. പ്രൊജക്റ്റുകളും നന്നായി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്,”

ഫയലിൽ നിന്ന് തലയുയർത്തി അദ്ദേഹം എന്നെ നോക്കി.

“പക്ഷേ, ഞങ്ങളുടെ ഈ റിക്രൂട്ട്മെന്റ് യുകെ പ്രോജക്റ്റുകളിലേക്കാണ്. സാധാരണയായി പ്രഷർ ഹാൻഡിൽ ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ആളുകളെയാണ് ഞങ്ങൾ തിരയുന്നത്. പഠിച്ചിറങ്ങിയ ഉടനെ ഒരു ഫ്രഷർ എന്ന

നിലയിൽ, വിദേശത്തൊരു കമ്പനിയുടെ ജോലിഭാരം ശ്രീഹരിക്ക് താങ്ങാൻ പറ്റുമോ?”

ആ ചോദ്യം എന്നെ തളർത്തിയില്ല. എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് വന്നത് അച്ഛന്റെ വെല്ലുവിളികളും എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുമായിരുന്നു. ശബ്ദം ഒട്ടും ഇടറാതെ, ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“തീർച്ചയായും സർ. അക്കാദമിക്സിൽ ഞാൻ പഠിച്ച തിയറികൾ മാത്രമല്ല എന്റെ കൈമുതൽ. പഠനകാലത്ത് ഞാൻ ലീഡ് ചെയ്ത രണ്ട് ലൈവ് പ്രൊജക്റ്റുകളിലും ഡെഡ്ലൈനുകൾ വളരെ കടുപ്പമായിരുന്നു.

ഒരു ഫ്രഷർ എന്ന നിലയിൽ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ വേഗത്തിൽ പഠിച്ചെടുക്കാനുള്ള അഡാപ്റ്റബിലിറ്റിയും, എത്ര സമ്മർദ്ദമുണ്ടായാലും ജോലി ഭംഗിയായി തീർക്കാനുള്ള ആത്മാർത്ഥതയും എനിക്കുണ്ട്.