🍃 ഇതൾ 🍃- 2 Likeഅടിപൊളി  

അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ വീണ്ടും മുറിവേൽപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും മേമ ഇടയിൽ കയറി.

“നീ ഒന്ന് നിർത്തെടി!”

മേമ അമ്മയ്ക്ക് നേരെ

കൈ ചൂണ്ടി.

“ഒരു വലിയ കമ്പനിയിൽ കയറുമ്പോൾ ആദ്യം കുറച്ചു മാസം ട്രെയിനിംഗ് ഒക്കെ കാണും. അതൊക്കെ എല്ലാ ജോലിക്കും ഉള്ളതല്ലേ? അല്ലാതെ കേറിയ ഉടനെ ആരെങ്കിലും അവനെ ഫ്ലൈറ്റിൽ കയറ്റി വിടുമോ?

അവൻ പഠിച്ചതിന് പറ്റിയൊരു വഴി അവനായിട്ട് ഉണ്ടാക്കി എടുക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ കൂടെ നിൽക്കാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിലും കുറ്റപ്പെടുത്താതിരുന്നൂടെ നിനക്ക്?”

“നീ അവനെ ഇങ്ങനെ തലയിൽ കേറ്റി വെച്ചോ ദിവ്യേ,”

അമ്മ ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“ശങ്കരേട്ടൻ വന്നിട്ട് ബഹളം വെക്കുമ്പോൾ നീ കാണില്ലല്ലോ ഇവിടെ. തറവാട്ടിൽ നിന്ന് സിദ്ധാർതും രോഹിണിയും കൂടി ഈ കല്യാണക്കാര്യം ചോദിച്ചു വരുമ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് സമാധാനം പറയും?

ഇവന്റെ ഈ അഞ്ചു മാസത്തെ ട്രെയിനിംഗും നോക്കി ഹരണിക കാത്തിരിക്കണമെന്നാണോ?”

“കാത്തിരിക്കാൻ പറ്റില്ലെങ്കിൽ അവൾ വേറെ ആരെയെങ്കിലും കെട്ടിക്കോട്ടെടി!”

മേമ വിട്ടുകൊടുക്കാതെ പറഞ്ഞു.

“അവളുടെ വാശിയും തറവാട്ടുകാരുടെ വാക്കും തീർക്കാൻ ഇവന്റെ ഭാവി കളഞ്ഞു കുളിക്കാൻ പറ്റില്ല. അവൻ സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിന് ജീവിക്കട്ടെ.”

അമ്മയും മേമയും തമ്മിലുള്ള ആ സംസാരം പതിയെ വലിയൊരു തർക്കത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു.

ടീപ്പോയിയിൽ കിടന്ന് എന്റെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചപ്പോൾ ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരുടെയും നോട്ടം ഒരുപോലെ അങ്ങോട്ടേക്ക് നീണ്ടു. സ്ക്രീനിൽ ‘ഹരണിക’ എന്ന പേര് തെളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് കണ്ടതും അമ്മയുടെ മുഖത്തെ ഗൗരവം പതുക്കെ അയഞ്ഞു.

“ഹരണികയാടാ… കോൾ എടുക്ക്,”

അമ്മ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ഞാൻ ഫോണെടുത്ത് സ്വൈപ്പ് ചെയ്തു ചെവിയിലേക്ക് വെച്ചു.

“ഹലോ…”

“ഹരീ… വീട്ടിലെത്തിയോടാ നീ?”

മറുതലയ്ക്കൽ നിന്ന് വളരെ സ്വാഭാവികമായ ആ ശബ്ദം കേട്ടു.

“ആഹ്, ഇപ്പൊ എത്തിയിട്ടേയുള്ളൂ,”

ഞാൻ ഒഴുക്കൻ

മട്ടിൽ മറുപടി നൽകി.

“രാവിലെ ആന്റിയെ വിളിച്ചപ്പോഴാ നീ പാളയത്ത് ഇന്റർവ്യൂവിന് പോയ കാര്യം പറഞ്ഞത്. എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നുടാ? അവർ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ?”

അവളുടെ ചോദ്യങ്ങളിൽ എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ആത്മാർത്ഥമായൊരു ആകാംഷയുണ്ടായിരുന്നു.

“കുഴപ്പമില്ലായിരുന്നടി. റിസൾട്ട് അടുത്തയാഴ്ച മെയിലിൽ വരും, അത്രയേ ഇപ്പോൾ പറയാൻ പറ്റൂ.”

“അടിപൊളി! നിനക്ക് കിട്ടും ഹരീ, എനിക്ക് ഉറപ്പാ,”

അവളൊന്ന് ചിരിച്ചു.

“അതിരിക്കട്ടെ… ഇന്ന് വൈകുന്നേരം ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരാം, അല്ലെങ്കിൽ നമുക്കൊന്ന് പുറത്ത് കറങ്ങാൻ പോയാലോ? പാർക്കിലോ അല്ലങ്കിൽ ബീച്ചിലോ എവിടെയെങ്കിലും?

കുറെ നാളായില്ലേ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ച് എവിടെയെങ്കിലും പോയിട്ട്.”

ഹരണിക അങ്ങനെ ചോദിച്ചതിൽ ഒരു തെറ്റുമില്ല. കുട്ടിക്കാലം മുതലേ വീട്ടുകാർ അവളുടെ മനസ്സിൽ വെച്ചു കൊടുത്ത സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ അവളുടെ കൂടെ കറങ്ങാൻ പോയാൽ അത് അവൾക്ക് വീണ്ടും വെറുതെ പ്രതീക്ഷ കൊടുക്കലാകും.

പോരാത്തതിന് ഇന്റർവ്യൂ കഴിഞ്ഞുള്ള ഒരുതരം ആലസ്യവും എന്റെ ശരീരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.

“ഇല്ല ഹരണി…. ഞാൻ വരുന്നില്ല. രാവിലെ തൊട്ട് അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഓടിയതിന്റെ നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്. എനിക്ക് കുറച്ചുനേരം കിടക്കണം. നീ കോളേജ് കഴിഞ്ഞ് നേരെ വീട്ടിലേക്ക് പൊക്കോ,”

ഞാൻ തീർത്തു പറഞ്ഞു.

മറുതലയ്ക്കൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദത പടർന്നു. എന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആ അകൽച്ച അവൾക്ക് മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടാകും.

“വെറുതെ ഒന്ന് സംസാരിച്ചിരിക്കാമെന്ന് കരുതിയാ ഞാൻ ചോദിച്ചത്. ശരി… നിനക്ക് വയ്യെങ്കിൽ നിർബന്ധിക്കുന്നില്ല. ഞാൻ വെക്കുവാ.”

മറുപടിക്ക് കാത്തുനിൽക്കാതെ അവൾ കോൾ കട്ട് ചെയ്തു. ഞാൻ ഫോൺ തിരികെ ടീപ്പോയിയിലേക്ക് വെച്ചു.

“എന്താടാ അവൾ പറഞ്ഞത്?”

അമ്മ ചോദിച്ചു.

“വൈകുന്നേരം പുറത്തോട്ട് എങ്ങാനും പോകാമോ

എന്ന് ചോദിച്ചതാ. എനിക്ക് വയ്യാത്തോണ്ട് പറ്റില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു.”