🍃 ഇതൾ 🍃- 2 Likeഅടിപൊളി  

ഇരുട്ടിവീഴുമ്പോഴേക്കും കുടിച്ച് ബോധമില്ലാതെ വീട്ടിലെത്തുന്ന രാജീവ് ചെറിയച്ഛനെ ഓർത്തായിരുന്നു ആ ധൃതി. പാവം മേമ… ആ രൂപം അകന്നുപോകുന്നത് നോക്കിനിൽക്കുമ്പോൾ നെഞ്ചിൽ കനലടങ്ങാത്തൊരു വേദന പടരുകയായിരുന്നു.

ഈ സദാചാരവും കുടുംബമഹിമയും കൊട്ടിഘോഷിക്കുന്ന വീട്ടുകാർ തന്നെയാണ് മേമയുടെ ജീവിതം ഇല്ലാതാക്കിയത്. എവിടെയോ കുടിച്ചു പെറുക്കി നടന്നിരുന്ന ഒരാളുടെ തോളിലേക്ക് മേമയെ വലിച്ചുകെട്ടിവെച്ചവർ!

അന്ന് സ്വന്തമായി അഭിപ്രായങ്ങളില്ലാത്ത വെറുമൊരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ വീട്ടുകാരുടെ ചൊൽപ്പടിക്ക് നിന്നതിന്റെ ഫലമാണ് ഇന്നനുഭവിക്കുന്ന ഈ നരകം. പണ്ട് മേമയ്ക്ക് ഒരാളോട് ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്ന കാര്യം പലപ്പോഴും എന്നോട് പങ്കുവെച്ചിട്ടുണ്ട്.

വിവാഹം ഉറപ്പിച്ച അന്ന് രാത്രി മേമയെയും കൂട്ടി പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ അയാൾ വന്നിരുന്നതാണ്. എന്നാൽ അയാൾ താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരനാണെന്ന കാരണത്താൽ, മകൾ കൂടെപ്പോകുമെന്നു ഭയന്ന് അമ്മമ്മ ദേവകി കിണറ്റിൽ ചാടി മരിക്കാൻ നോക്കി.

ഒടുവിൽ സ്വന്തം അമ്മയുടെ ജീവനോർത്ത് ആ സ്നേഹം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്ന ഒരു പെണ്ണിന്റെ ഗതികേടായിരുന്നു അത്. ഇന്ന് ആ മനുഷ്യൻ ദുബായിൽ സ്വന്തമായി ബിസിനസ്സും ഭാര്യയും കുട്ടികളുമായി സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു.

പക്ഷേ, കുടുംബക്കാർ കെട്ടിച്ചുവിട്ട മേമയുടെ ജീവിതം ആരും തിരിഞ്ഞുനോക്കാത്തൊരു ശൂന്യതയായി മാറി. ഇന്ന് ആ മേമയ്ക്ക് സ്വന്തം കുടുംബത്തോട് അടങ്ങാത്തൊരു പകയാണ് ഉള്ളിൽ പുകയുന്നത്.

രാത്രി അച്ഛൻ എത്തിയപ്പോഴും പതിവുപോലെ ഊൺമേശയ്ക്ക് ചുറ്റും കനത്തൊരു

നിശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്നു. അമ്മ ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ അച്ഛന് ചോറു വിളമ്പിക്കൊടുത്തു.

എന്റെ തീരുമാനം എന്താണെന്ന് അച്ഛൻ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചപ്പോൾ, പകൽ നടന്ന ഇന്റർവ്യൂവിന്റെ കാര്യങ്ങളും ഒരാഴ്ചയ്ക്കകം റിസൾട്ട് മെയിലിൽ വരുമെന്ന വിവരവും ഞാൻ ശാന്തമായി അച്ഛനെ ധരിപ്പിച്ചു.

ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചിരുന്ന അച്ഛൻ, ആകെ ഒരാഴ്ചത്തെ സമയം മാത്രമാണ് എനിക്ക് മുന്നിൽ വെച്ചുനീട്ടിയത്. ആ കാലാവധിക്കുള്ളിൽ ജോലി കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ യാതൊരു ന്യായീകരണങ്ങളും ഇല്ലാതെ അച്ഛന്റെ ബിസിനസ്സ് ഏറ്റെടുത്ത്, പറയുന്ന പെണ്ണിനെ കെട്ടി അടങ്ങി ഒതുങ്ങി കഴിയേണ്ടി വരുമെന്ന കർശനമായ അന്ത്യശാസനമായിരുന്നു അത്.

അങ്ങനെ പ്രതീക്ഷയും ഭയവും ഇടകലർന്ന ചിന്തകളോടെ ഒരാഴ്ച കടന്നുപോയി. കാത്തിരിപ്പിന്റെ ഓരോ നിമിഷങ്ങൾക്കും ഒരു യുഗത്തിന്റെ ദൈർഘ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ വിധി നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്ന ആ ദിവസമെത്തി.

ആകാംഷയോടെ ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്ന് മെയിൽ ഇൻബോക്സിലേക്ക് നോക്കിയ ഞാൻ ഒരു നിമിഷം ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു നിന്നുപോയി. യുകെ കമ്പനിയിൽ നിന്നുള്ള ആ നിർണ്ണായക മെയിൽ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ ആ അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ വീണ്ടും വീണ്ടും കണ്ണോടിച്ചപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ വിടർന്നുപോയി.

‘Offer of Appointment: Management Trainee. Apex Global Solutions UK’

“ഡിയർ ശ്രീഹരി…” എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ആ വരികൾ ഓരോന്നും വായിച്ചുതീർത്തപ്പോൾ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്ന ഭാരമെല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് കാറ്റിൽ പറന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി.

ഇത്രയും നാളത്തെ കാത്തിരിപ്പ് വെറുതെയായില്ല. അച്ഛന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ തലകുനിക്കേണ്ടി വരില്ല. എന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ ഒന്നും തെറ്റിയിട്ടില്ല! ട്രിവാൻഡ്രം ബ്രാഞ്ചിൽ അഞ്ചു മാസത്തെ ട്രെയിനിംഗ്, അത് കഴിഞ്ഞാൽ നേരെ യുകെയിലേക്ക്…

സന്തോഷം കൊണ്ട്

എനിക്ക് കട്ടിലിൽ ഇരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു ലാപ്ടോപ്പ് മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ച് ഉച്ചത്തിൽ കൂവിവിളിച്ചു.

“അമ്മേ… അമ്മേ…”

ഹാളിലേക്ക് തുള്ളിച്ചാടി ഓടിയെത്തുമ്പോഴാണ് ഉമ്മറത്തെ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് മേമ അകത്തേക്ക് കയറിവരുന്നത് കണ്ടത്. കൈയിലൊരു ചെറിയ പാത്രവുമുണ്ട്. എന്നെ കണ്ടതും മേമ വാതിൽക്കൽ നിന്നു.