🍃 ഇതൾ 🍃- 2 Likeഅടിപൊളി  

വളരെ നേർത്ത, മറ്റാരും ശ്രദ്ധിക്കാത്തൊരു പുഞ്ചിരി ആ വശ്യമായ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു നിമിഷം മിന്നിമറഞ്ഞു. എന്റെ കഴിവിനെ തള്ളിപ്പറയാൻ കഴിയാതെ, ഉള്ളിൽ തോന്നിയ ആ ചെറിയൊരു അംഗീകാരമായിരുന്നു അത്.

പക്ഷേ, പെട്ടെന്ന് തന്നെ ആ ഭാവം മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ്,

സാധാരണയായി തൊണ്ടയനക്കി അവൾ യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ തിരികെ നടന്നുപോയി. ആ നിമിഷം ഉള്ളിലുണ്ടായ ആശ്വാസം വളരെ വലുതായിരുന്നു.

ആദ്യത്തെ റൗണ്ടിൽ ആ പെണ്ണിന്റെ മുന്നിൽ ഞാൻ തോറ്റുകൊടുത്തിട്ടില്ല.

വൈകുന്നേരം അഞ്ചരയോടെ ഞാൻ ബാഗുമെടുത്ത് ഓഫീസിൽ നിന്നിറങ്ങി. സിറ്റി ബസ്സിൽ കയറി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സിനൊരു പ്രത്യേക കുളിർമ തോന്നിയിരുന്നു. അച്ഛന്റെ വെല്ലുവിളികൾക്കും വീർപ്പുമുട്ടലുകൾക്കും മുകളിൽ ഞാൻ എന്റെ വഴി തെളിച്ചെടുക്കുകയാണെന്നൊരു തിരിച്ചറിവ്.

സന്ധ്യ മയങ്ങിയ നേരത്താണ് ഞാൻ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് തുറന്നത്. ഉമ്മറത്തെ വാതിൽ ചാരിയിട്ടിരുന്നതേയുള്ളൂ.

ഹാളിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചപ്പോൾത്തന്നെ എന്റെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കിയത് ഹരണികയിലായിരുന്നു. സത്യത്തിൽ, മാസങ്ങളായി ഞാൻ അവളെ ഇങ്ങനെ ഇത്രയും അടുത്ത്, ശരിക്കും ഒന്നുകാണുന്നത്.

ഇടയ്ക്കിടെ ഫോണിലൂടെ ശബ്ദം കേൾക്കാറുണ്ടെങ്കിലും, തറവാട്ടിലേക്ക് ഞാൻ അധികം പോകാതിരുന്നതുകൊണ്ട് അവളുടെ ഈ പുതിയ മാറ്റങ്ങൾ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടേയുണ്ടായിരുന്നില്ല. കുട്ടിക്കാലത്ത് എന്റെ പിന്നാലെ നടന്ന് ശാഠ്യം പിടിച്ചിരുന്ന ആ പഴയ പെൺകുട്ടിയെയല്ല ഞാനവിടെ കണ്ടത്.

ഏതാനും മാസങ്ങൾ കൊണ്ട് അവൾ ഒരു പൂർണ്ണ സ്ത്രീയായി പാകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന ആ ഇളം മഞ്ഞ ചുരിദാർ അവളുടെ ശരീരത്തോട് ഇഴുകിച്ചേർന്നു നിന്നിരുന്നു. കഴുത്തിന്റെ ഭാഗത്ത് ചെറിയ വെള്ളക്കല്ലുകൾ പതിപ്പിച്ച ആ വസ്ത്രം അവളുടെ ഗോതമ്പുനിറത്തിന് വല്ലാത്തൊരു പ്രൗഢി നൽകി.

പണ്ട് കണ്ടിരുന്ന ആ മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ രൂപം പാടെ മാറിയിരിക്കുന്നു. പെൺമയുടെ എല്ലാ ലക്ഷണങ്ങളോടെയും വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു ഉടൽഭംഗി. ഉരുണ്ട മുഴുത്ത പഞ്ഞിമുലകളും

അതിന് മുകളിലൂടെ ഒതുക്കിപ്പിടിച്ചിട്ടിരുന്ന ദുപ്പട്ടയുടെ നേർത്ത മറയും, അല്പം ഒതുങ്ങി തുടുത്ത അരക്കെട്ടും അവളുടെ ശരീരത്തിന് സ്ത്രീസഹജമായ പുതിയൊരു വശ്യത സമ്മാനിച്ചിരുന്നു.

ഓരോ ചലനത്തിലും ആ

ഭംഗി തെളിഞ്ഞുകാണാമായിരുന്നു.

അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അതിലുമെനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. പണ്ടത്തെ ആ വട്ടമുഖത്തിന് ഇപ്പോൾ നല്ലൊരു പൂർണ്ണത വന്നിരിക്കുന്നു. ഇളം ചുവപ്പു പടർന്ന കവിളുകൾ.

കട്ടിയില്ലാത്ത ആ പുരികങ്ങൾക്ക് താഴെ കണ്മഷിയെഴുതിയ വലിയ മിഴികൾ വിടർന്നുനിന്നു. ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കത്തിന് ഇപ്പോഴും പഴയ ആ പവിത്രതയുണ്ടായിരുന്നു എന്നോടുള്ള അടങ്ങാത്ത സ്നേഹവും, പരിഭവവും, ആരാധനയും കലർന്ന ആ ഒരൊറ്റ നോട്ടം.

അധരങ്ങളിൽ അനാവശ്യമായ ലിപ്സ്റ്റിക്കിന്റെ പൊലിമയൊന്നുമില്ലാതെ, കടിച്ചാൽ ചോര പൊടിയുന്ന സ്വാഭാവികമായ തുടുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കാതുകളിൽ അണിഞ്ഞിരുന്ന ചെറിയ ജിമിക്കികൾ അവളുടെ ഓരോ തലയാട്ടലിലും പതുക്കെ ഊഞ്ഞാലാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

എടുത്തുപറയേണ്ടത് അവളുടെ മുടിയുടെ ഭംഗിയാണ്. പണ്ടൊക്കെ അലസമായി കെട്ടിവെച്ചിരുന്ന മുടി ഇപ്പോൾ അരയ്ക്കൊപ്പം കനത്തിൽ തഴച്ചു വളർന്നിരിക്കുന്നു. ഇളം കാറ്റിൽ പാറിപ്പറക്കാത്തവിധം പകുതി മാത്രം പിന്നിലേക്ക് ക്ലിപ്പിട്ട് ബാക്കി നെഞ്ചിലേക്ക് ഒഴുക്കിയിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

കാറ്റിൽ അവളുടെ ആ കാർകൂന്തലിന്റെ നേർത്ത സുഗന്ധം എന്റെ നാസികയിലേക്ക് അടിച്ചുകയറി. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ആരും കൊതിക്കുന്ന, ഏതൊരു പുരുഷന്റെയും കണ്ണുകളെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ പോന്ന അത്രയും ലാവണ്യം അവൾക്ക് കൈവന്നിരിക്കുന്നു എന്നൊരു സത്യം മനസ്സുകൊണ്ട് അംഗീകരിക്കാൻ എനിക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും മടിക്കേണ്ടി വന്നില്ല.

എന്നാൽ, ആ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയ്ക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും എന്റെയുള്ളിൽ പഴയ ആ അന്യതാബോധം തന്നെയായിരുന്നു. അവൾ എത്ര മനോഹരിയായി മാറിയാലും, കുടുംബക്കാർ എന്റെ കഴുത്തിലേക്ക് നിർബന്ധിച്ച് ചാർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു ഭാരമായിട്ടല്ലാതെ, എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂടെക്കൂട്ടേണ്ട ഒരു പ്രണയിനിയായി അവളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ എന്റെ മനസ്സ് അപ്പോഴും