🍃 ഇതൾ 🍃- 2 Likeഅടിപൊളി  

അമ്മ കൈയിലെ തുണി മടക്കിവെച്ച് എന്നെ നോക്കി. മുഖത്ത് വലിയ ദേഷ്യമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും ആ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു അതൃപ്തി വ്യക്തമായിരുന്നു.

“നീ എന്തിനാടാ അവളോട് എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ വെറുപ്പിച്ചു സംസാരിക്കുന്നത്? നിന്നെ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടാത്തോണ്ട് രാവിലെ നീയിറങ്ങിയത് മുതൽ അവൾ ഓരോ പത്തു മിനിറ്റിലും വിളിച്ച് ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു നീ എത്തിയോ, ഇന്റർവ്യൂ കഴിഞ്ഞോ എന്നൊക്കെ.”

“അമ്മേ, ഞാൻ മോശമായിട്ടൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. എനിക്ക് വയ്യ, അതുകൊണ്ട് വരുന്നില്ല എന്നല്ലേ പറഞ്ഞുള്ളൂ. ഇല്ലാത്ത സ്നേഹം അഭിനയിച്ച് നടക്കാനൊന്നും എനിക്കറിയില്ല?”

“അഭിനയിക്കാനല്ല ഹരീ നിന്നോട് പറയുന്നത്,”

അമ്മ ശബ്ദം അല്പം താഴ്ത്തി, കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു.

“അവൾക്ക് നിന്നെ വലിയ ഇഷ്ടമാണ്.. അവളുടെ വീട്ടുകാരും അങ്ങനെ തന്നെയാണ് ഉറപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്. ശങ്കരേട്ടൻ വന്ന് ഈ കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ നീ എന്താ മറുപടി പറയാൻ പോകുന്നത്?

അവളോട് ഇങ്ങനെ മുഖംതിരിച്ചു നിന്നതുകൊണ്ട് ഈ പ്രശ്നം തീരില്ലല്ലോ.”

അമ്മ വീണ്ടും ആ പഴയ വിഷയത്തിലേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മേമയ്ക്ക് അവിടെ വെറുതെയിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

“ദേവികേ, അവൻ ഇപ്പൊ കയറി വന്നതേയുള്ളൂ,”

മേമ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“അവനൊരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം കൊടുക്കുന്നതിന് പകരം നീ ഇതിന്റെ ഇടയിലേക്ക് വീണ്ടും ആ കല്യാണക്കാര്യം വലിച്ചിടേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ? അവന് ഇഷ്ടമില്ലെന്ന് മുന്നേ പറഞ്ഞതല്ലേ.

പിന്നെയും പിന്നെയും എന്തിനാ നീ അവനെ ആ കുട്ടിയുടെ തലയിൽ കെട്ടിവെക്കാൻ നോക്കുന്നത്?”

“ദിവ്യേ, നിനക്ക് കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പറിയാത്തതുകൊണ്ടാ,”

അമ്മ മേമയെ നോക്കി നെടുവീർപ്പിട്ടു.

“നാളെ കുടുംബക്കാർക്കിടയിൽ ഉത്തരം പറയേണ്ടി വരുന്നത് ഞാനാണ്. എന്റെ

ആങ്ങളയോട് ഞാൻ എന്ത് പറയും? ഇവന്റെ മനസ്സിൽ എന്താ ഉള്ളതെന്ന് ഇവൻ നേരെ ചൊവ്വേ തുറന്നു പറയുകയുമില്ല.

യുകെ എന്ന് പറഞ്ഞ് ഇപ്പോഴും നടക്കുവാ. അതാ ഞാൻ ചോദിച്ചത്.”

“എന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് ഞാൻ പലവട്ടം പറഞ്ഞതാ അമ്മേ,”

ഞാൻ സോഫയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു.

“ഹരണികയെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല , അവളെ ഒരു ഭാര്യയായി കാണാനും എനിക്ക് കഴിയില്ല. എനിക്ക് ചേർന്ന ഒരാളല്ല അവൾ. ആളുകൾക്ക് വാക്ക് കൊടുത്തു എന്നതിന്റെ പേരിൽ എന്റെ ജീവിതം അടിയറവ് വെക്കാൻ എന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റില്ല.

ഈ ജോലി ശരിയായാൽ ഞാൻ ഇവിടുന്ന് പോകും..”

അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ എന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അമ്മ പിന്നിൽ നിന്ന് എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും മേമ അമ്മയെ തടയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.

മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ച് ഞാൻ കട്ടിലിലേക്ക് കിടന്നു. ഫാനിന്റെ നേർത്ത കാറ്റിലും ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥത നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഹരണികയുടെ ആ നിരാശ നിറഞ്ഞ ശബ്ദം മനസ്സിൽ കിടന്നു കറങ്ങി.

അവളോട് അല്പം പരുക്കനായി സംസാരിക്കേണ്ടി വന്നതിൽ ചെറിയൊരു കുറ്റബോധം തോന്നിയെങ്കിലും, ഇതിലും നല്ലത് ഇതൊക്കെ ഇവിടെത്തന്നെ അവസാനിക്കുന്നതായിരുന്നു.

അച്ഛൻ വരാൻ ഇനി രാത്രിയാകും. രാത്രിയിലെ സംസാരം എങ്ങനെയായിരിക്കും എന്നോർത്ത് മനസ്സ് വീണ്ടും ഭാരപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. ആ ചിന്തകൾക്കിടയിലേക്ക് എപ്പോഴോ എന്റെ കണ്ണുകൾ താനേ അടഞ്ഞുപോയി..

കണ്ണുതുറക്കുമ്പോൾ സമയം ആറുമണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മുടിയിഴകളിലൂടെ പതുക്കെ വിരലോടിക്കുന്ന മേമയുടെ ആ സ്നേഹസ്പർശമാണ് എന്നെ ആ നിദ്രയിൽ നിന്നുണർത്തിയത്. ശരീരത്തിലെ സകല ക്ഷീണവും അലിയിച്ചുകളയുന്നൊരു സാന്ത്വനമായിരുന്നു ആ തലോടലിന്.

എന്റെ നെറ്റിയിൽ വാത്സല്യത്തോടെ ഒരുമ്മ

തന്നുകൊണ്ട്, രാത്രി അച്ഛൻ വരുമ്പോൾ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടാക്കരുതെന്നും അനുസരണയുള്ള കുട്ടിയായി ഇരിക്കണമെന്നും മേമ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. സ്വന്തം ഇഷ്ടമില്ലാതെ ഇവിടെ ആരും എന്റെമേൽ ഒന്നും അടിച്ചേൽപ്പിക്കില്ലെന്നും, മനസ്സിൽ ശരിയെന്ന് തോന്നുന്നത് മാത്രം ചെയ്താൽ മതിയെന്നും ഉറപ്പുനൽകി, ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ മേമ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് തിടുക്കത്തിൽ പടിയിറങ്ങിപ്പോയി.