🍃 ഇതൾ 🍃- 2 Likeഅടിപൊളി  

“ഇന്റർവ്യൂവിന് വന്ന കാൻഡിഡേറ്റ് ഒന്നും അല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. എന്തോ ഒഫീഷ്യൽ കാര്യത്തിന് വന്നതാകും. മുഴുത്ത ജാഡയാണെങ്കിലും കാണാൻ നല്ല ലുക്കാല്ലേടാ?”

അഭി പതിയെ ചിരിച്ചു.

“അഹങ്കാരം കുറച്ചൊന്നുമല്ല. ലുക്ക് ഉണ്ടായിട്ട് എന്ത് കാര്യം, പെരുമാറാൻ പഠിക്കണം.”

ഞാൻ പറഞ്ഞു. അവൾ കാർ റിവേഴ്സ് എടുത്ത് ഗേറ്റ് കടന്നു പോകുന്നത് വരെ ഞാനൊന്ന് നോക്കിനിന്നു.

ആ മുഖവും കണ്ണുകളിലെ ദേഷ്യവും വീണ്ടും എന്റെ മനസ്സിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു.

അഭിയുടെ ബൈക്കിന് പിന്നിലിരുന്ന് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ

രാവിലത്തെ ആ പേടിയൊന്നും എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ തോറ്റുകൊടുക്കേണ്ടി വരില്ലെന്നൊരു ധൈര്യം ഉള്ളിൽ വന്നിരുന്നു.

വീടിന്റെ മുന്നിൽ വണ്ടി നിർത്തിയതും ഞാൻ ഇറങ്ങി.

“എടാ, നീ അകത്തേക്ക് കയറുന്നില്ലേ?”

ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“ഇല്ലളിയാ, എനിക്ക് കടയിൽ കുറച്ചു തിരക്കുണ്ട്. അച്ഛൻ രാവിലെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞതാ വേഗം ചെല്ലാൻ.. ഞാൻ വിളിക്കാടാ നിന്നെ”

“ശരിയെടാ, താങ്ക്സ് ഫോർ എവരിതിംഗ്.”

അഭി ബൈക്ക് തിരിച്ച് വേഗത്തിൽ പോയി. ഞാൻ ഗേറ്റ് തുറന്ന് ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. കോളിംഗ് ബെല്ലിൽ വിരലമർത്താൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും മുൻവാതിൽ പകുതി തുറന്നുകിടക്കുന്നത് കണ്ടു.

അകത്തേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചതും ഹാളിൽ നിന്ന് മേമയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.

“ആഹാ… എന്റെ സുന്ദരക്കുട്ടൻ വന്നോ!”

സോഫയിൽ ഇരുന്ന് ടിവി കാണുകയായിരുന്ന മേമ ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. മുഖത്ത് നിറയെ സ്നേഹവും ആകാംഷയും. രാവിലെ തൊട്ട് എന്റെ കാര്യവും ആലോചിച്ച് ഇവിടെത്തന്നെ ഇരിപ്പായിരുന്നെന്ന് ആ മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം.

“എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നുടാ ഇന്റർവ്യൂ? ചോദ്യങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ചോ? നീ നന്നായിട്ട് പറഞ്ഞോ?”

മേമ എന്റെ കയ്യിലെ ഫയൽ വാങ്ങി ടീപ്പോയിയിലേക്ക് വെച്ചുകൊണ്ട് അടുപ്പിച്ച് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു.

“മേമേയൊന്ന്… ശ്വാസം വിട്. ഞാൻ പറയാം,”

ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മേമയുടെ തോളിൽ പിടിച്ചു.

“ഇന്റർവ്യൂ അടിപൊളിയായിരുന്നു. അവർ ചോദിച്ചതിനൊക്കെ ഞാൻ കൃത്യമായി മറുപടി കൊടുത്തു. അവർക്ക് നന്നായി ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.”

” എന്റെ ദൈവമേ… സത്യമാണോടാ?”

മേമയുടെ മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ട് വിടർന്നു.

എന്റെ കവിളിൽ രണ്ടു കൈയും വെച്ച് മേമ ഒന്ന് തലോടി.

“എനിക്കറിയാമായിരുന്നു എന്റെ കുട്ടി ജയിക്കുമെന്ന്.”

“ഇനിയിപ്പോ നാളായാണോ അതോ മറ്റന്നാൾ ആണോ കെട്ടിയൊരുങ്ങി

പോകുന്നെ?”

ഡൈനിങ് റൂമിൽ നിന്ന് കൈയിലൊരു തുണിയുമായി അമ്മ അങ്ങോട്ട് വന്നു.

ഇന്നലത്തെ വഴക്കിന്റെ ആ കടുപ്പം അമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ല. എങ്കിലും എന്റെ കാര്യം അറിയാനുള്ള ഒരു വ്യഗ്രത അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലും ഉണ്ടായിരുന്നു.

“നീ വെറുതെ ഇടങ്കോലിടാതെ ദേവികേ,”

മേമ അമ്മയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

“അവൻ നന്നായിട്ട് ചെയ്തു എന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ. ബാക്കി കൂടി കേൾക്കട്ടെ.”

“അല്ല, ജോലി കിട്ടിയോ ഇല്ലയോ എന്ന് പറ. അല്ലാതെ വെറുതെ വഴിപോക്കരുടെ വാക്ക് കേട്ട് തുള്ളിച്ചാടാൻ ഇവിടെ ആർക്കും നേരമില്ല,”

അമ്മ ഡൈനിങ് ടേബിൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ സോഫയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.

“ജോലി കിട്ടുമോ ഇല്ലയോ എന്നുള്ള ഫൈനൽ റിസൾട്ട് ഈ ആഴ്ച തന്നെ മെയിലിൽ വരും അമ്മേ. സെലക്ഷൻ കിട്ടിയാൽ ഉടനെ ലണ്ടനിലേക്ക് വിടില്ല.

അഞ്ചു മാസം ഇവിടുത്തെ ഓഫീസിൽ ട്രെയിനിംഗ് ഉണ്ട്. അത് കഴിഞ്ഞിട്ടേ ഫൈനൽ പോസ്റ്റിംഗ് യുകെയിലേക്ക് തരൂ.”

“കണ്ടോ… അതാ ഞാൻ പറഞ്ഞത്,”

അമ്മ കൈയിലെ തുണി മേശപ്പുറത്തേക്ക് ഇട്ടു.

“നേരെ ചൊവ്വേ ഒരു ജോലിയുമില്ല, ശമ്പളവുമില്ല. ഇനിയും അഞ്ചു മാസം ഇവിടെ ട്രെയിനിംഗ് എന്നും പറഞ്ഞു നടക്കണം. എന്നിട്ട് അവന്മാര് യുകെയിൽ വിടുമെന്ന് എന്താ ഉറപ്പ്?

നിന്റെയൊരു മണ്ണാങ്കട്ടയിലെ യുകെ! അച്ഛൻ ഇന്നലെ പറഞ്ഞത് നീ കേട്ടതല്ലേ? സ്വന്തമായിട്ട് ഒരു വരുമാനവും ഉണ്ടാക്കാതെ വെറുതെ കിട്ടാത്ത സ്വപ്നങ്ങളുടെ പിന്നാലെ പോയി കുടുംബക്കാരുടെ മുന്നിൽ നാണം കെടാനാണോ നിന്റെ ഭാവം?”