അമ്മച്ചന് ഈ നാട്ടിലെ ഒരു പുലിയായിരുന്നെന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായി. ആള്ക്കാര്ക്കൊക്കെ നല്ല ബഹുമാനമാണ്.
മീനും വാങ്ങി വീട്ടിലെത്തുമ്പോള് മേമ എന്നെയും കാത്തെന്നപോലെ നില്പ്പുണ്ട്.
ഞാന് കവര് അവരുടെ കയ്യില് കൊടുത്തു.മൂഞ്ചിപ്പോയതിന്റെ പരിഭവം പറയാനായി ഒരുങ്ങിയതും അമ്മമ്മയും അമ്മാച്ചനും ഉമ്മറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വരുന്നത് കണ്ടു.
“എന്ത് മീനാ കിട്ട്യേ..?”
അമ്മമ്മ കവറിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.
“തിമിംഗലം …!!”
അവര് കേള്ക്കാതിരിക്കാന് പതിയെ അരിശം കടിച്ചുപിടിച്ച് പറഞ്ഞശേഷം ഞാന് അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി. ഇന്നത്തെ ദിവസമേ ശരിയല്ല..!
സോഫയില് ചെന്നിരുന്ന് ടീവിയും നോക്കി കുറെ നേരമിരുന്നു. പിന്നാലെ അമ്മാച്ചനും വന്നിരുന്നെങ്കിലും അമ്മമ്മയെ കണ്ടില്ല. ചിലപ്പോ മേമയോടൊപ്പം മീന് മുറിക്കാന് കൂടിക്കാണും. അപ്പൊ ഇനി ഇപ്പോഴൊന്നും മേമയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയിട്ട് കാര്യമില്ല.
മടുപ്പോടെ സോഫയിലേക്ക് ചാഞ്ഞ് അല്പനേരം കണ്ണടച്ചിരുന്നു. സിനിമ കാണാനുള്ള മൂഡൊന്നുമില്ല…അല്ലെങ്കിലേ ഒരുപാടു തവണ കണ്ടതുമാണ്.
പത്തുപതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോള് അമ്മമ്മ തിരികെ വന്നു. മേമ അടുക്കളയിലുണ്ട്..പാത്രങ്ങളുടെ തട്ടലും മുട്ടലുമൊക്കെ കേള്ക്കുന്നുണ്ട്.
മനസ്സിലൊരു തണുപ്പ് വീണു. എങ്കിലും ആവേശം പുറത്തു കാണിക്കാതെ അല്പനേരം കൂടെ അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു. ഇന്നലെ വരെയില്ലാത്ത ഒരു പുതിയ ശീലമെന്താ എന്ന് അമ്മമ്മ ചിന്തിച്ചാലുണ്ടാവുന്ന ഭവിഷ്യത്ത് മനസ്സില് നല്ലപോലെ അടിയുറച്ചു കിടക്കുന്നുണ്ട്.
കുറച്ചു സമയം കൂടെ അക്ഷമയോടെ പിടിച്ചു നിന്നശേഷം മെല്ലെ എഴുന്നേല്ക്കാന് തുടങ്ങുകയായിരുന്നു ഞാന്. അപ്പോഴാണ് മേമ ഹാളിലേക്ക് വന്നത്.
“നിനക്ക് വേറെ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കണോ..?”
സാധാരണരീതിയിലുള്ള ഭാവത്തോടെ അവര് ആരാഞ്ഞു.
“വേണ്ട…മീന് ഉണ്ടല്ലോ..അതുമതി..!”
ഞാന് മറുപടി കൊടുത്തു.
പൊടുന്നനെ മേമയുടെ മുഖത്തൊരു നിഴല് വീണു. ഒരു നിമിഷം അമ്മമ്മയേയും അമ്മച്ചനെയും ഒന്ന് പാളി നോക്കിയശേഷം ആ കണ്ണുകള് എന്നിലേക്ക് തന്നെ തിരിഞ്ഞു.
“ദേ..വല്ല കൂണോ മറ്റോ ഉണ്ടാക്കണേല് ഇപ്പൊ പറയണം. കുളിച്ചു കഴിഞ്ഞാപ്പിന്നെ ഞാന് അടുപ്പിനടുത്തേക്ക് പോകില്ല പറഞ്ഞേക്കാം..!”
അലപം ശബ്ദമുയര്ത്തിയാണ് പറഞ്ഞതെങ്കിലും എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാനുള്ള എന്തോ ഒരു ഭാവം ആ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.
“മീന് രണ്ടെണ്ണമെടുത്ത് പൊരിച്ച് കൊടുക്ക് പെണ്ണേ…കൂണോക്കെ എന്നും കഴിക്കുന്നതല്ലേ..!”
അമ്മമ്മ ടീവിയില് നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ മേമയോടായി പറഞ്ഞു.
“മതിയെങ്കില് മതി..! അല്ലെങ്കിലും കൂണ് വേണമെങ്കി ചായ്പില് പോണം.. എടുത്തതൊക്കെ കഴിഞ്ഞു.. എനിക്കൊട്ടു വയ്യതാനും..!”
വാക്കുകളില് ആശ്വാസം നിഴലിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മേമ ഒരു ദീര്ഘനിശ്വാസത്തോടെ എന്നെ നോക്കി.
പൊടുന്നനെ ഒരു മിന്നല്പോലെ ആ മുഖഭാവം വിളിച്ചു പറയുന്നതെന്തെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അതൊരു ക്ഷണമാണ്… ചായ്പിലേക്ക് പോരുന്നോ എന്ന ക്ഷണം…! ആ കാര്യം മറ്റാര്ക്കും മനസ്സിലാകാതിരിക്കാനുള്ള ഒരു നാടകമാണ് ഇപ്പൊ അരങ്ങേറിയത്.!
എന്റെ മുണ്ടിനുള്ളില് വീണ്ടും അനക്കങ്ങളുണര്ന്നു. ആരെയും, ഭയക്കാതെ അല്പനേരം ഒന്നിച്ചു ചിലവഴിക്കാനുള്ള കൊതി പറയാതെ പറയുകയാണ് മേമ.!
എന്റെ ബുദ്ധി പെട്ടെന്ന് ഉണര്ന്നു പ്രവര്ത്തിച്ചു.
“അയ്യോ വേണം…കൂണ് എനിക്ക് ജീവനാ…അതില്ലാതെ ശരിയാവില്ല…!”
ഞാന് ഒച്ചയെടുത്തു.
എനിക്ക് സംഗതി മനസ്സിലായെന്നറിഞ്ഞതോടെ മേമയുടെ മുഖത്തൊരു പ്രകാശം മിന്നിമറഞ്ഞു.
“എന്നാ പോയി എടുത്തോണ്ട് വാ…എനിക്കെങ്ങും വയ്യ..!”
ഒരു ഉടായിപ്പ് അലസതയോടെ അവര് സോഫയിലേക്കിരുന്നു.
“മേമ ചെല്ല്…എനിക്ക് പാകമായത് കണ്ടാ അറിയില്ല..!”
ഇടങ്കണ്ണ് കൊണ്ട് അമ്മമ്മയെ പാളി നോക്കിക്കൊണ്ട് ഞാനെന്റെ വക കുടഞ്ഞിട്ടു.
അതെ സമയം തന്നെ അമ്മമ്മ എന്റെ നേരെ മുഖം തിരിച്ചു.
ഇയർ എത്ര കഴിഞ്ഞാലും ഇപ്പോഴും വായിക്കുമ്പോൾ അതെ ഫീൽ ആ….. പറ്റുകിൽ ഇതിന്റെ പാർട്ടി 2 എഴുതി കൂടെ ഇതിനു മുന്പും ഇതിനു ശേഷവും ഇതു പോലെ ഒരു കഥ വായിച്ചടില്ല
പല തരം കഥകൾ വായിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇതുപോലൊരെണ്ണം വായിച്ചിട്ടില്ല.. ഇതും കൂടെ കൂട്ടി അഞ്ചാമത്തെ പ്രാവശ്യം ആണ് വായിക്കുന്നത്.. 👍👍👍👍👍
മറ്റൊരെണ്ണമുണ്ട്
മന്ദാരക്കടവ്.
വേറെ ലെവൽ ആണ്.
ഇടക്ക് വെച്ച് നിർത്തിപ്പോയി.
എന്നാലും കിട്ടിയടുത്തോളം 👍🏼👍🏼👍🏼
ഇതെത്ര ആവർത്തി വായിച്ചിട്ടും മതിയാവുന്നില്ല. കാമവും പ്രേമവും ഒരു പോലെ സമ്മേളിക്കുന്ന ഒരു അത്യഅപൂർവ്വ കഥ. എന്തായാലും താങ്കളുടെ എഴുത്ത് അത് എത്ര പ്രശംസിച്ചാലും മതിയാവില്ല. നല്ല ഒരു എഴുത്തുകാരൻ.