ഗൗരിയമ്മ: എന്താ രാമാ…? എന്തെങ്കിലും വേണോ..?
രാമന്: ഏയ് ഒന്നും വേണ്ട.. ഞാന് കുറച്ച് കഞ്ഞി വെള്ളത്തിന് വന്നതാ.. ആയിട്ടില്ലാന്ന് കുട്ട്യേള് പറഞ്ഞു..
എന്നു പറഞ്ഞു പോവുന്ന രാമന്. ഗൗരിയമ്മ: കഞ്ഞി വെള്ളം ആയാല് കൊടുത്തേക്കേണ്ടു അവന് എന്നു പറഞ്ഞു പോവുന്ന ഗൗരിയമ്മയോട് തലയാട്ടുന്ന അംബിക.
അനിത: ചേച്ചി.. ആള് നന്നായി പേടിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇനി കളിക്കാന് വരില്ല..
ഇതുകേട്ട് ചിരിച്ചു വീണ്ടും അടുക്കള പണിയില് ശ്രദ്ധിക്കുന്ന അംബിക. അതിനുശേഷം രമന്റെ ശല്യം രണ്ടുപേര്ക്കും ഇല്ലായിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് വിനയനും വിനോദും ഭക്ഷണം കഴിച്ച് പോയി. രാമന് ഒന്നും മിണ്ടാതെ തനിയെ വന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ച് പോയി. ആരോടും ഒന്നും അയാള് സംസാരിക്കുന്നില്ല. നാളെ തന്നെ സ്ഥലം വിട്ടോളും എന്ന് അതിന അംബികയോട് പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകള് അംബികക് ആശ്വാസമായി. രാത്രി കടയില് നിന്ന് വന്ന വിനയനും വിനോദും കുളിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കാന് രാമനും ഒരുമിച്ചിരുന്നു. പതിവ് പോലെ അംബികയും അനിതയും അവര്ക്ക് ഭക്ഷണം വിളമ്പി കൊടുത്തു. അവരെ കണ്ടഭാവം രാമന് നടിച്ചില്ല. ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന വിനയനോടും വിനോദിനോടുമായി ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ട് രാമന് പറഞ്ഞു.
രാമന്: മക്കളെ, വിനയാ, വിനോദേ… ഒരു കാര്യം പറയാന് കൂടെയാ ഞാന് ഇവിടെ വന്നത്. കുറച്ച് ദിവസം താമസിച്ചിട്ട് പറയാമെന്ന് കരുതിയതാ. ഇനി ഈ കാര്യം പറഞ്ഞേക്കാം…
ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ട് വിനയന്: എന്താ അമ്മാവാ കാര്യം..?
രാമന്: എങ്ങനെയാ പറയാ എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല..
ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ട് വിനോദ്: അമ്മാവന് ഞങ്ങളോട് എന്തും പറഞ്ഞുകൂടെ..
രാമന്: അതല്ല മക്കളെ.. നിങ്ങളെ കട എന്റെ മകളുടെ പേരില് എഴുതി കൊടുക്കണമെന്ന് അവളും അവളുടെ ഭര്ത്താവും വാശി പിടിക്കുന്നുണ്ട്..
ഇതുകേട്ട് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് നിര്ത്തി ഞെട്ടലോടെ മുഖാമുഖം നോക്കുന്ന വിനോദും വിനയനും. ഗൗരിയമ്മയും അംബികയും അനിതയും പരസ്പരം നോക്കി.
രാമന്: കട ഞാന് അവര്ക്ക് എഴുതികൊടുത്താല് അവര് അത് പൊളിച്ച് ബില്ഡിംഗ് ഉണ്ടാക്കാനുള്ള പ്ലാനിലാ.. എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാന് പറ്റും.. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങള്ക്കാര്ക്കും എന്നോട് ദേഷ്യം ഉണ്ടാവരുത്.. എന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞാല് പിന്നെ ഈ ബന്ധമൊന്നും ഉണ്ടാവൂന്ന് തോന്നണില്ല..
ഗൗരിയമ്മ: അതിനെന്താ രാമാ.. ആ കട അവര്ക്ക് അവകാശപ്പെട്ടതല്ലേ..
രാമന്: അത് ശരിയാണ് ചേച്ചി.. കട എനിക്ക് നിങ്ങള്ക്ക് തരാനാണ് ഇഷ്ടം. പക്ഷെ, മക്കളെ ഇഷ്ടംകൂടെ നോക്കേണ്ടേ..
അംബികയെ നോക്കി കൊണ്ട് രാമന്: കൊടുക്കേണ്ടത് കൊടുത്താ കട ചിലപ്പോള് നിങ്ങള്ക്ക് തന്നെ കിട്ടുമായിരിക്കും…
ഇതുകേട്ട് അമ്മാവന്റെ മുഖത്ത് നിന്ന് കണ്ണെടുത്ത് അംബികയെ നോക്കുന്ന അനിത. അംബിക അമ്മാവന്റെ മുഖത്ത് നിന്ന് കണ്ണെടുത്ത് തലതാഴ്ത്തി.
സംശയത്തോടെ വിനയന്: കൊടുക്കേണ്ടത് എന്ന് വെച്ചാല്
ഞെട്ടലോടെ വിനയനെ നോക്കി രാമന്: അത്.. അത് പിന്നെ പണം.. ആ സ്ഥലത്തിന് കണക്കായ പണം കൊടുത്താല് മതിയാവുമായിരിക്കും…
ഇതുകേട്ട് വിനയനും വിനോദും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നിടത്ത് നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. അംബികയെയും അനിതയെയും നോക്കി രാമന് എഴുന്നേറ്റ് കൈ കഴുകാന് പോയി. പതിവ് പോലെ ഭക്ഷണം കഴിച്ച് അടുക്കളയിലെ ജോലി കഴിഞ്ഞ് മുറിയിലെത്തി വാതിലടയ്ച്ച അംബിക കണ്ടത് ബെഡ്ഡില് മുണ്ടുമാത്രമുടുത്ത് കിടക്കുന്ന വിനയനെയാണ്.. ബെഡ്ഡില് കിടന്നു തന്റെ അടുത്ത് വന്നിരിക്കുന്ന അംബികയോട് വിനയന്: അമ്മ എന്ത് പറയുന്നെടീ…
അംബിക: അമ്മയ്ക്ക് നല്ല വിഷമമുണ്ട്.. ആ കട പോവുന്നതില്…
വിനയന്: അച്ഛന് ഉള്ള കാലം മുതലേ ഉള്ളതല്ലേ.. അത് പോവാന്ന് വെച്ചാ അതൊരു വലിയ നഷ്ടം തന്നെയാ.. നമ്മുടെ വരുമാനം അതോടെ നിലച്ചു..
അംബിക: എനി എന്താ ചെയ്യാ വിനയേട്ടാ…
വിനയന്: എന്ത് ചെയ്യാനാടീ.. ടൗണില് മറ്റൊരു മുറി വാടകയ്ക്ക് എടുക്കണം. അതിനും വേണം ലക്ഷങ്ങള്. എന്നാലും കച്ചവടം കിട്ടൂന്ന് തോന്നണില്ല. ഈ കട ഒരു ജംഗ്ഷനില് ആയതോണ്ട് നല്ല കച്ചവടാ…