അന്ന് രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കാനിരിക്കെ എല്ലാവരോടായി രാമന് പറഞ്ഞു: എന്റെ മക്കള് എങ്ങനെയായാലും എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ല. ഞാന് ഒരു കാര്യം തീരുമാനിച്ചു.
എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് നിര്ത്തി രാമനമ്മാവനെ നോക്കി.
രാമന്: നിങ്ങള് കച്ചോടം ചെയ്യുന്ന കട ഞാന് ആറ് മാസത്തിനുള്ളില് നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരുടെ പേരിലും എഴുതി തരും…
ഇതുകേട്ട് സന്തോഷത്തോടെ നോക്കുന്ന വിനയനും വിനോദും. അനിതയും അംബികയും മുഖാമുഖം നോക്കി. ഗൗരിയമ്മയ്ക്കും ഏറെ സന്തോഷമായി. വിനയന്റെ സന്തോഷം കണ്ട് അംബിക പുഞ്ചിരിച്ചു. ഈ സന്തോഷം അംബികേച്ചി കാരണമാണെന്ന് അറിയാവുന്ന രണ്ടേ രണ്ട് പേര് ഒന്ന് അനിതയും മറ്റൊന്ന് അമ്മാവനും. അന്ന് പതിവില്ലാതെ നാളുകള്ക്ക് ശേഷം അംബികയെ വിനയന് കളിച്ചു തിമര്ത്തു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ എഴുന്നേല്ക്കും നേരും അനിതയ്ക്ക് തല ചുറ്റല് അനുഭവപ്പെട്ടു. അവളെ കൊണ്ട് വിനോദ് ഡോക്ടറെ കാണാന് പോയി. അപ്പോളാണ് ആ വിശേഷം അറിയുന്നത്. അനിത ഗര്ഭിണിയാണ്. ആ വീട്ടില് പുതിയൊരു സന്തോഷം ഉടലെടുത്തു. അനിതയ്ക്ക് മൂന്ന് മാസം വിശ്രമം ഡോക്ടര് നിര്ദ്ദേശിച്ചു. അങ്ങനെ അനിതയെ അവളുടെ വീട്ടില് കൊണ്ടാക്കാന് ഗൗരിയമ്മ തീരുമാനിച്ചു. അവള് ആ വീട്ടില് നിന്ന് പോവും നേരം അമ്മാവനെ കണ്ടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അനിത: അമ്മാവാ.. അംബികേച്ചി.. പാവമാണ്.. വേദനിപ്പിക്കാതെ ചെയ്യണം..
ഇത് കേട്ടില്ലാന്ന് അയാള് നടിച്ചു അവിടെ നിന്ന് പോയി. അംബികയോടായി ആരും കേള്ക്കാതെ അനിത ഈ കാര്യം പറഞ്ഞു.
അംബിക: നീ എന്തിനാ മോളെ.. ഇതൊക്കെ അയാളോട് പറയാന് പോയത്.. നിനക്ക് ഇപ്പോള് മനസില് ഒരു ടെന്ഷനും പാടില്ല..
അനിത: ചേച്ചിയെ കുറിച്ചോര്ത്താ.. അയാള് ചേച്ചിയെ വല്ലതും ചെയ്യോന്ന്
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അംബിക: ഞാന് ഭാര്യയായിട്ട് അഞ്ച് ആറ് വര്ഷമായില്ലേ.. വിനയേട്ടന് ചെയ്യുന്നതല്ലാതെ മറ്റ് എന്ത് ചെയ്യാനാ ആ കിളവനെകൊണ്ട്..? വിനയേട്ടന്റെ ആരോഗ്യമൊന്നും അമ്മാവനില്ലല്ലോ…
അനിത: അന്ന് ബസില് വെച്ച് അമ്മാവന്റെ സാധനം ചേച്ചി പിടിച്ചില്ലേ..? അത് നല്ല വലിപ്പമുണ്ടായിരുന്നോ..?
അംബിക: എവിടെ..? വിനയേട്ടനെക്കാള് ചെറുതാ അത്.
അനിത: എല്ലാ ആണുങ്ങളും ഒരുപോലെയല്ല ചേച്ചി. വിനോദേട്ടന് എന്നെ എന്തൊക്കെ ചെയ്യൂന്ന് അറിയോ..? അതാ ഞാന് പറയുന്നത്..
അംബിക: അതൊന്നും ഓര്ത്ത് നീ പേടിക്കേണ്ട.. നീ വേഗം പോവാന് നോക്ക് വിനോദ് അവിടെ കാത്ത് നില്ക്കുന്നുണ്ടാവും.
അങ്ങനെ അന്ന് രാവിലെ തന്നെ വിനോദ് അനിതയെകൊണ്ട് അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോവാന് നേരത്ത് അങ്ങോട്ട് വന്നുകൊണ്ട് വിനയന്: അല്ല വിനോദേ.. നീ ഇനി എപ്പോളാ ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നേ..?
വിനോദ്: ഞാന് നാളെ വരാം..
വിനയന്: നമ്മുക്ക് സാധനം പര്ച്ചേഴ്സ് ചെയ്യാന് പോവണ്ടേ..
വിനോദ്: അതിപ്പൊ എന്താ ചെയ്യാ..? എന്നാല് ഞാന് വരാം..
വിനയന്: അത് വേണ്ട ഞാന് പൊയ്ക്കോളാം..
രാമന്: സാധനങ്ങള് അവര് എത്തിച്ച് തരില്ലേ
വിനയന്: അത് നഷ്ടാ അമ്മാവാ.. നമ്മള് പോയി സംസാരിച്ചാല് അവര് സ്പോട്ടില് സാധനം എത്തിക്കും. ലോഡിന് അയ്യായിരത്തിന് മുകളില് ലാഭമുണ്ട്.. പത്ത് നാന്നൂറ് കിലോമീറ്റര് യാത്ര ചെയ്താലും എന്താ..
അംബികയെ നോക്കി വിനയന്: അംബികേ ഞാന് നാളെ വരികയുള്ളൂ.. കട പണിക്കാരെ ഏല്പ്പിക്കാം… അതാ നല്ലത്. ഞങ്ങള് ആണുങ്ങള് ഇല്ലെങ്കിലും അമ്മാവനുണ്ടല്ലോ ഇവിടെ..
ഇതുകേട്ട് അംബികയെ ആര്ത്തിയോടെ നോക്കുന്ന രാമനമ്മാവന് അംബികയെയും രാമനെയും മാറി മാറി നോക്കുന്ന അനിത. ഇന്ന് അമ്മാവന് അംബികേച്ചിയെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുമെന്ന് അനിത ഉറപ്പിച്ചു. ഇനി മൂന്ന് മാസം അംബികേച്ചിയെ തനിക്ക് കാണാന് പറ്റില്ല. എന്താവും ചേച്ചിയുടെ അവസ്ഥ? അവള് ആലോചിക്കവെ അവിടേക്ക് ഒരു ടാക്സി കാര് വന്നു. അതില് വിനോദും അനിതയും യാത്ര തിരിച്ചു. അപ്പോളും അനിതയുടെ മനസ് അംബികേച്ചിയെ കുറിച്ചായിരുന്നു. രാവിലെ തന്നെ വിനയന് ബാഗില് അത്യാവശ്യം വേണ്ട ഡ്രസ്സുകളെല്ലാം പാക്ക് ചെയ്ത് വീട്ടില് നിന്നിറങ്ങി. തന്റെ ഭാര്യയെയും അമ്മയെയും രാമനമ്മാവനെ നോക്കാന് ഏല്പ്പിച്ചുകൊണ്ട്. തന്റെ മകളെ സ്കൂള് ഓട്ടോയില് കയറ്റി വിട്ട് അടുക്കളയിലെ പണിയിലേക്ക് കടന്നു.