“മതി മതി…ഏതു നേരവും ഇത് തന്നെ പണി..വേഗം പോകാന് നോക്ക്..!!”
അമര്ത്തിപ്പിടിച്ച ഒരു ചിരിയോടെ അവരെന്റെ കയ്യകലത്തില് നിന്ന് മാറി നിന്നു.
എന്റെ മുഖത്തൊരു നിരാശ പടര്ന്നു.
“ഒന്നും ആയില്ല..!!”
ഞാനാ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പരിതപിച്ചു.
“അത്രയൊക്കെ ആയാ മതി..! ഈയിടെയായി കുറുമ്പ് നല്ലപോലെ കൂടുന്നുണ്ട് നിനക്ക്..!”
“ഇതിനൊന്നും റേഷന് കണക്ക് വെക്കല്ലേ മേമേ..! മോശാണ്..!”
ഞാന് ഒരിത്തിരി അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അതിനനുസരിച്ച് അവരും പിന്നോട്ടു മാറി.
“ആ മോശം ഞാനങ്ങു സഹിച്ചു. വടി എടുക്കുന്നതിലും ഭേദമല്ലേ..!”
കിടക്കയില് നിന്നും ടീഷര്ട്ട് എടുത്ത് എന്റെ ദേഹത്തേക്കിട്ട് അവര് ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് പോലെ പറഞ്ഞു.
ഒരു പുഞ്ചിരിക്കുള്ളിലും പരിധി വിട്ടുള്ള കളികളൊന്നും വേണ്ട എന്നൊരു ഭാവം ആ വാക്കുകളിലും മുഖത്തും തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.
എന്നാല് അതൊന്നും എന്നെ ബാധിക്കുന്നതായിരുന്നില്ല.രണ്ടു ദിവസം മുമ്പുള്ള ആ രാത്രിയില് സംഭവിച്ചുപോയ പെരുംനഷ്ടം എന്നെ ഒരുപാട് പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഈ സര്പ്പസൗന്ദര്യത്തിനു മുന്നില് പതറിപ്പോയിരുന്ന നാളുകള് പിന്നിലെങ്ങോ മറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. പൂവിനുള്ളില് ഒളിഞ്ഞു കിടന്ന ലാര്വയില് നിന്നും ഫലത്തിനുള്ളിലെ പുഴുവായി രൂപാന്തരം സംഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു..തേന്മധുരമിറ്റുന്ന ഈ മാമ്പഴത്തിന്റെ മാംസളതയേ രുചിക്കാന് ഒരു പുറന്തോടകലം കൂടെയേ പിന്നിടാനുള്ളൂ…!
“വേഗം മാറ്റി വാ, ഞാന് താഴെണ്ടാവും…പന്ത്രണ്ടിന് ഒരു എക്സ്പ്രസ്സ് ഉണ്ട്. അതാവുമ്പോ പെട്ടെന്ന് എത്താം..!”
മേമ മുറിയില് നിന്നും ഇറങ്ങുന്നതിനിടയില് പറഞ്ഞു.
കോണിയിറങ്ങി മറയുന്നതുവരെ നോക്കി നിന്ന ശേഷം ഞാന് വേഗം ടീഷര്ട്ട് എടുത്തിട്ടു.
അഞ്ചു മിനുട്ടിനുള്ളില് ഒരുക്കം കഴിഞ്ഞു താഴെയെത്തി. മേമ സ്കൂട്ടറില് എന്നെയും കാത്ത് ഇരിപ്പുണ്ട്.
അമ്മച്ചനും അമ്മമ്മയും ഉമ്മറത്തുണ്ട്. കാര്യങ്ങളെല്ലാം മേമ വിശദീകരിച്ചു കൊടുത്തിരുന്നതിനാല് എനിക്കൊരു വലിയ കഷ്ടപ്പാട് കുറഞ്ഞു കിട്ടി.
“നീ വരുമ്പോ കൊറച്ച് വര്ത്തായി കൊണ്ടോരണം..കേട്ടോ..!”
അമ്മാച്ചന്റെ മുഖത്ത് അത് പറയുമ്പോള് ഒരു നിലാവ് അതേപോലെ തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. ഞാന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി.
കായ വറുത്തത് എന്ന് വെടിപ്പായി പറയാന് രണ്ടുപേര്ക്കും ഇപ്പോഴും വലിയ മടിയാണ്. ‘വര്ത്തായി’ അങ്ങനെ വരൂ…ശരിയാ വായയ്ക്ക് പണി കുറയും.!
“നീ വേറൊന്നും എടുക്കുന്നില്ലേ..?”
വണ്ടി സ്റ്റാര്ട്ട് ചെയ്തുകൊണ്ട് മേമ ചോദിച്ചു.
“എന്തിന്…! ഒരലമാര നിറച്ചും ഡ്രെസ്സുണ്ടവിടെ..!”
ഞാന് മേമയുടെ പിന്നിലായി കയറിയിരുന്നു.
വണ്ടി നീങ്ങിത്തുടങ്ങി.
ആദ്യമായാണ് മേമയുടെ പിന്നില് ഇങ്ങനെയിരിക്കുന്നത്. ഒരുപാട് ആസ്വാദ്യകരമാകാവുന്ന ഒരു യാത്ര..! എന്നാല് എന്തോ എനിക്കത് വേണ്ട രീതിയില് ആസ്വദിക്കാന് പറ്റുന്നില്ല. ഇനി രണ്ടു ദിവസം കൂടെ കഴിയാതെ മേമയെ കാണാന് പറ്റില്ലല്ലോ എന്ന വിഷമം ആ നിമിഷം മുതല് എന്നെ ശരിക്കും ആകാശച്ചുഴിയിലെന്നപോലെ ഇളക്കി മറിക്കാന് തുടങ്ങി.
അടങ്ങാത്ത മോഹവും അതിനുള്ള അനുവാദവുമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും എനിക്കാ ശരീരത്തിലേക്ക് പറ്റിച്ചേര്ന്നിരിക്കാന് കഴിയുന്നില്ല.
മേമ എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. അതിനൊക്കെ ഒരു യാന്ത്രികമായ മൂളല് മാത്രമേ എന്നില് നിന്നും പുറത്തു വന്നുള്ളൂ.
“ഇവിടെ എക്സ്പ്രസ്സിനു സ്റ്റോപ്പൊന്നുമില്ല..എന്നാലും ഒന്ന് ട്രൈ ചെയ്യാം..!”
ഹൈവെ എത്തി വണ്ടി ബസ്സ്റ്റോപ്പിനടുത്ത മരത്തണലില് നിര്ത്തിക്കൊണ്ട് മേമ പറഞ്ഞു.
“…ഒരു പൊടിക്കൈ നോക്കാം.. ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഗുണമുണ്ടാവാറുണ്ട്..!”
ആ മുഖത്തൊരു കുസൃതിച്ചിരി പടര്ന്നു.
ആ പൊടിക്കൈ എന്താണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായത് ലിമിറ്റഡ് സ്റ്റോപ്പ് പോലുമല്ലാത്ത അവിടെ സര്ക്കാരിന്റെ ആ എക്സ്പ്രസ്സ് ബസ്സ് വന്നു നിര്ത്തിയപ്പോഴാണ്.
എനിക്ക് വലിയ അമ്പരപ്പൊന്നും തോന്നിയില്ല. കൈ കാണിച്ചത് മേമയാണ്..! അണ്ടി പൊങ്ങാത്തവന് പോലും ഈ മാദകത്വത്തിനു മുന്നില് ഒന്ന് ബ്രേക്ക് തിരയും.!!