ലവ് ബൈറ്റ് – 1 23

 

പെട്ടെന്നാണ് കയ്യിൽ ഒരു നുള്ള് കിട്ടിയത്…

 

“ആാഹ്…”

 

ഞാൻ അറിയാതെ ശബ്ദിച്ചുപോയി.

 

തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ ചേച്ചിയാണ്.

 

കണ്ണുരുട്ടി പേടിപ്പിച്ച്, എന്റെ കയ്യിൽ ആഞ്ഞൊരു നുള്ളുതന്ന്, വായടക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് സ്ഥലകാലബോധം തിരിച്ചുകിട്ടിയത്….

 

ചേച്ചിയുടെ നുള്ള് കൊണ്ടതും ഞാൻ അവളെ ഒന്ന് കണ്ണുരുട്ടി പേടിപ്പിച്ചു. അവളും വിട്ടുതന്നില്ല, അതേ നാണയത്തിൽ തിരിച്ചടിച്ചു. ‘അടങ്ങി നിക്കടാ ചെക്കാ’ എന്ന മട്ടിൽ ചുണ്ട് അനക്കാതെ ഒരു മന്ത്രം.

 

അവളുടെ ഭീഷണി വകവെക്കാതെ ഞാൻ വീണ്ടും നോട്ടം ആ അപ്സരസ്സിലേക്ക് തിരിച്ചു.

 

അവൾ കാറിന്റെ അടുത്തുനിന്ന് വരാന്തയിലേക്ക് നടക്കുകയാണ്. ഹോ! എന്തൊരു നടത്തമാണത്. കാറ്റിൽാടുന്ന അരയാലില പോലെ… ഓരോ ചുവടും അത്രമേൽ മനോഹരം. ആ നടത്തത്തിലെ ഗമയും, ആ പ്രൗഢിയും, ഒപ്പം ആ വശ്യതയും… ഞാൻ അത് കണ്ണെടുക്കാതെ, ശ്വാസം വിടാൻ പോലും മറന്ന് നോക്കിനിന്നു.

 

അവൾ പടി കയറി ഞങ്ങളുടെ തൊട്ടടുത്ത് എത്തി. വന്നപാടെ അമ്മയുടെ മുഖത്തുനോക്കി ഒരു ദാക്ഷിണ്യവുമില്ലാതെ കൈ നീട്ടി.

 

“ഫയൽ?”

 

ആ ഒറ്റവാക്കിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു എല്ലാം.

 

അമ്മ ആകെ വിയർത്തുതുടങ്ങി.

 

“അത്… അത് പിന്നെ… മേഡം… ഫയൽ…”

 

എന്ന് പറഞ്ഞ് അമ്മ കിടന്ന് പരുങ്ങുന്നത്

കണ്ടപ്പോ എനിക്ക് സഹിച്ചില്ല.

 

“ഫയൽ ഇപ്പൊ ഇവിടെ കാണാനില്ല. കുറച്ചുനേരം വെയിറ്റ് ചെയ്താൽ തിരഞ്ഞ് കണ്ടുപിടിച്ച് എടുത്തു തരാം.”

 

ഞാൻ കൂളായിട്ട് ഇടയിൽ കയറി പറഞ്ഞു.

 

ഒരു കൂസലുമില്ലാത്ത എന്റെ മറുപടി കേട്ട് അവൾക്ക് ഞെട്ടലൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. പക്ഷെ ബാക്കിയുള്ളവർ… തിമിംഗലത്തെ കണ്ട പരൽമീനുകളെപ്പോലെ അച്ഛനും അമ്മയും ചേച്ചിയുമൊക്കെ നിസ്സഹായരായി എന്നെ നോക്കുന്നു.

 

അവരുടെ നോട്ടം കണ്ടാൽ തോന്നും ഞാൻ വല്ല രാജ്യദ്രോഹക്കുറ്റവും ചെയ്ത് നിൽക്കുകയാണെന്ന്….

 

പക്ഷെ അവളുടെ നോട്ടം… അത് നേരെ എന്റെ മുഖത്തേക്കായിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിലേ ഒരു തീക്ഷ്ണത. അതുവരെ ആരെയും വകവെക്കാത്ത ആ കണ്ണുകൾ എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഷർട്ടിന്റെ കോളറൊക്കെ ഒന്ന് നേരെയാക്കി, പരമാവധി ഡീസന്റാവാൻ ശ്രമിച്ചു.

 

എന്നെ ഉരിച്ചു കളയുന്നതുപോലെ അവളുടെ നോട്ടം മുറുകി വരുന്നത് കണ്ടതും അമ്മ വെപ്രാളത്തോടെ ഇടയിൽ കയറി.

 

“അയ്യോ…മേഡം വന്നകാലിൽ നിൽക്കാതെ അകത്തേക്ക് വരൂ… ഇപ്പൊ എടുത്ത് തരാം.”

 

ഇത് കേട്ടതും അവൾ വലതുകൈ നെറ്റിയിലേക്ക് വെച്ച് ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. ‘എന്തൊരു കഷ്ടമാണിത്’ എന്നൊരു ഭാവം.

 

അമ്മയും ചേച്ചിയും ഏട്ടത്തിയുമൊക്കെ പേടിച്ചു വിറച്ച് നിൽക്കുകയാണ്. അച്ഛൻ പോലും വിയർത്തൊലിക്കുന്നു.

 

വാതില്ക്കൽ അന്തംവിട്ടു നിൽക്കുന്ന എന്നെ ഏട്ടത്തി പിടിച്ചു സൈഡിലേക്ക് മാറ്റി.

 

“വഴി മാറി നിൽക്കെടാ…”

 

അവൾക്ക് കടന്നു വരാൻ ഞാൻ വഴിയൊരുക്കി കൊടുത്തു…

 

ഇനി നമ്മളായിട്ട് ആരുടേയും വഴി മുടക്കേണ്ട..😤

 

ഇതൊക്കെ കണ്ട്, സ്വന്തം വീടെന്ന പോലെ അവൾ ചെരുപ്പും ഇട്ട് അകത്തേക്ക് കയറാൻ ആഞ്ഞു. എവിടെയോ കണ്ട് മറന്ന ഒരു ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ഞാൻ പെട്ടെന്ന് കൈ നീട്ടി അവളെ തടഞ്ഞു.

 

“നിൽക്ക്!”

 

എന്റെ ആ നീക്കം കണ്ട് ഏട്ടൻ ഒഴികെ ബാക്കി എല്ലാവരും ശ്വാസം നിലച്ചത്പോലെ എന്നെ നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ അമ്പരപ്പും ഭയവും ആവശ്യത്തിലും കൂടുതലായിരുന്നു…

 

അവളും എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. ‘എന്താ?’ എന്നൊരു ചോദ്യഭാവം ആ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

“ഊരാൻ…”

 

ഞാൻ കൂസലില്ലാതെ താഴേക്ക്, അവളുടെ കാലുകളിലേക്ക് ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.

 

അവൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായില്ല….

 

“ചെരുപ്പ്… അത് പുറത്തിട്ടിട്ട് കയറിയാൽ മതി.” ഞാൻ വലിയ ഭാവഭേദമില്ലാതെ പറഞ്ഞു…

 

എന്റെയാ വാക്ക് കേട്ടതും അമ്മ എത്തിവലിഞ്‌ തോളിനിട്ട് ഒറ്റയടി…