വീട്ടിൽ സ്ത്രീകൾ പതിയെ ഉണർന്നു. പ്രിയംവദ ആദ്യം. ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മക്കളെ മൃദുവായ, സങ്കീർണമായ പുഞ്ചിരിയോടെ നോക്കി. പിന്നെ അർജുൻ കിടന്നിരുന്ന ശൂന്യമായ സ്ഥലത്തേക്ക് നോക്കി. ആഴമുള്ള സംതൃപ്തിയും ശാന്തമായ ആഗ്രഹവും ഹൃദയത്തിൽ നിറഞ്ഞു.
മീനാക്ഷി അടുത്ത് ഉണർന്നു. ശരീരം മെല്ലെ നീട്ടി. ഇപ്പോഴും തരളമായിരുന്നു.
«അവൻ പരിശീലനത്തിന് പോയി,» അവൾ മെല്ലെ പറഞ്ഞു. ചുണ്ടിൽ മടിയുള്ള ചിരി.
രാധിക എഴുന്നേറ്റ് മുഖത്തുനിന്ന് മുടി മാറ്റി. «അവൻ കൂടുതൽ ശക്തനായി തിരിച്ചുവരും,» അവൾ മന്ത്രിച്ചു. «നമുക്കെല്ലാവർക്കും വേണ്ടി.»
മൂന്ന് സ്ത്രീകളും ഒരു ശാന്തമായ, അറിവുള്ള നോട്ടം പങ്കിട്ടു. അവരുടെ ബന്ധം പുണ്യവും അടിയുറച്ചതുമായ എന്തോ ആയി ആഴത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിയിരുന്നു. പ്രഭാതജോലി തുടങ്ങി — ഭക്ഷണം, ചെറിയ നെൽവയൽ. അവരുടെ ചലനങ്ങളിൽ ഒരു പുതിയ മനോഹാരിതയുണ്ടായിരുന്നു. അവർ മാത്രം മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു രഹസ്യ പ്രകാശവും.
എന്നാൽ ആ ശാന്തമായ ഉപരിതലത്തിനടിയിൽ പ്രതികാരത്തിന്റെ തീ ഇപ്പോഴും കത്തി. മാമാങ്കം അടുത്തുവരികയായിരുന്നു. അർജുനിന്റെ പരിശീലനം ദിനംപ്രതി കൂടുതൽ തീവ്രമായി. സ്ത്രീകൾ തങ്ങളുടെ രഹസ്യ ആചാരങ്ങൾ തുടർന്നു. പങ്കിട്ട ഊർജം അവനെ ശക്തിപ്പെടുത്താൻ ഉപയോഗിച്ചു. സ്നേഹവും ആഗ്രഹവും പ്രതികാരത്തിനുള്ള വിശപ്പും ഒന്നായി മാറി.
തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഒറ്റൂരിലെ വീട് സ്നേഹത്തിന്റെയും ശക്തിയുടെയും അഭയകേന്ദ്രമായി മാറി. രാത്രിയിൽ
അവർ ആവേശപൂർണമായ ഐക്യത്തോടെ ഒന്നിച്ചു. പകൽ അവർ തയ്യാറെടുത്തു — അർജുൻ യുദ്ധഭൂമിക്ക്, സ്ത്രീകൾ വരാനിരിക്കുന്ന യുദ്ധത്തിൽ തങ്ങൾ വഹിക്കേണ്ട പങ്കിന്.
വാളുകൾ ഒരു അവസാന തവണ കൂട്ടിയിടിച്ചു. കണ്ണപ്പ നമ്പ്യാർ ഗുരുക്കൾ പിന്നോട്ട് മാറി. ആയുധം താഴ്ത്തി. അർജുൻ വിയർപ്പ് നിറഞ്ഞ നെഞ്ചോടെ കളരിമുറ്റത്തിന്റെ നടുക്ക് നിന്ന് ശ്വാസം വലിച്ചു. മുകളിലെ ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ പ്രഭാതസൂര്യൻ പുള്ളിപ്പുള്ളിയായി തറയിലേക്ക് വീണു.
ഗുരു നെറുക തുടച്ചു. മുറ്റത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലുള്ള വലിയ പാറയിൽ ഇരിക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. പരിശീലനസമയത്ത് സാധാരണ കർക്കശവും ഏകാഗ്രതയുള്ളതുമായ മുഖം ഇപ്പോൾ ഗൗരവമായിരുന്നു.
«ഇരിക്ക്, മോനേ. നമുക്ക് ഒരു കാര്യം സംസാരിക്കണം.»
അർജുൻ ഇരുന്നു. മുഖത്ത് നിന്ന് വിയർപ്പ് തുടച്ചു. ഗുരുവിന്റെ ശബ്ദം മാറിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഉടൻ മനസ്സിലായി.
ഗുരു അവനോട് നേരെ ഇരുന്നു. മെലിഞ്ഞ, യുദ്ധമുദ്രകളുള്ള ശരീരം പിരിമുറുക്കത്തിലായിരുന്നു.
«ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്ക്. മാമാങ്കം നമ്മൾ കരുതുന്നതിലും വേഗം അടുത്തുവരുന്നു. ഇനി മൂന്ന് വർഷത്തിനുള്ളിൽ തിരുനാവായയിൽ വീണ്ടും മഹോത്സവം നടക്കും. സാമൂതിരി ഇപ്പോഴേ ഒരുങ്ങുന്നു. സൈന്യത്തിലേക്ക് ആളെ എടുക്കുന്നു. നിന്നെപ്പോലുള്ള ശക്തരായ യുവാക്കളെ പ്രത്യേകം. അവന്റെ ആളുകൾ ഇപ്പോൾ കടത്തനാട് വഴി പോകുന്നുണ്ട് ശമ്പളവും ഭൂമിയും മാനവും കൊടുത്ത് ആളെ ചേർക്കുന്നു.»
അർജുനിന്റെ മുഷ്ടി തനിയെ മുറുകി. സാമൂതിരിയുടെ പേര് കേട്ടപ്പോൾ പഴയ മുറിവ് ജ്വലിച്ചു.
ഗുരുവിന്റെ കണ്ണ് അവന്റെ കണ്ണിലേക്ക് പതിച്ചു.
«നിന്നെയും എന്റെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തരായ മറ്റ് മൂന്ന് ശിഷ്യന്മാരെയും അവരോടൊപ്പം അയയ്ക്കാൻ ഞാൻ ശുപാർശ ചെയ്യും. ഇത് അവസരം മാത്രമല്ല. ആവശ്യമാണ്. നിങ്ങൾ ഇവിടുത്തെ ആളുകളായി അവരുടെ സൈന്യത്തിൽ ചേരും. പക്ഷേ നീ
അർജുൻ മൂപ്പിൽ നായരായി പോകരുത്. അത് അപകടമാണ്. ഇവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്ന നിമിഷം മുതൽ നീ നാരായണൻ നമ്പ്യാർ. ഈ പ്രദേശത്തെ ഒരു ലളിതമായ, മാന്യമായ നമ്പ്യാർ കുടുംബത്തിലെ യുവാവ്. പഴയ കഥ, ബന്ധങ്ങൾ, വേണമെങ്കിൽ രേഖ — എല്ലാം ഞാൻ ഏർപ്പാടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ആരും നിന്നെ പഴയ മൂപ്പിൽ നായർ തറവാടുമായി ചേർക്കില്ല.»
അദ്ദേഹം അടുത്തേക്ക് ചായ്ന്നു. ശബ്ദം മന്ത്രമായി താഴ്ത്തി.
«ഇതാണ് ശത്രുവിന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്കുള്ള വഴി. സാമൂതിരിയുടെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം പഠിക്കുക. അവരുടെ രീതി, ദുർബലത, മാമാങ്കത്തിനുള്ള പദ്ധതി. പക്ഷേ ജാഗ്രത, അർജുൻ. ഒരു തെറ്റായ വാക്ക്. ഒരു പഴയ മുഖം നിന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ. നാം വർഷങ്ങളായി തയ്യാറാക്കിയത് എല്ലാം പോകും.»