അർജുൻ ഒരു നേരം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. വാക്കിന്റെ ഭാരം ഇറക്കി. ഒടുവിൽ തലയാട്ടി.
«മനസ്സിലായി, ഗുരുക്കളേ. ഞാൻ നാരായണൻ നമ്പ്യാർ ആയിരിക്കും. അച്ഛനോടോ കുടുംബത്തോടോ ഞാൻ വഞ്ചന കാണിക്കില്ല.»
ഗുരു അവന്റെ തോളിൽ ഉറച്ച കൈ വെച്ചു.
«അവർ രണ്ട് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ ഇവിടെ എത്തും. തയ്യാറാകുക. ഈ സമയം ശ്രദ്ധയോടെ ഉപയോഗിക്കുക. വീട്ടിൽ അമ്മയോടും പെങ്ങളോടും ഇന്ന് രാത്രി പറയേണ്ടത് പറയുക. വളരെ വിശദമായി പറയേണ്ട. അവർക്ക് അറിയേണ്ടത് മാത്രം മതി. കുറഞ്ഞ വിവരമുള്ളപ്പോൾ അവർ കൂടുതൽ സുരക്ഷിതരാണ്.»
പഴയ ഗുരുവിന്റെ കണ്ണ് ഒരു നിമിഷം മൃദുവായി.
«നീ ഇനി ഒരു ശിഷ്യൻ മാത്രമല്ല, അർജുൻ. നിന്റെ മുഴുവൻ രക്തവംശത്തിന്റെയും പ്രത്യാശ നീയാണ്. നിന്നിൽ ഇപ്പോൾ ഉള്ള തീ മറ്റൊന്നാണ്. കൂടുതൽ ശക്തം. അതിനെ ശരിയായി ഉപയോഗിക്കുക.»
അർജുൻ എഴുന്നേറ്റു. ശരീരം നേരെയും ഉറപ്പിലും.
മുന്നിലുള്ള വഴി വ്യക്തമായിരുന്നു. അപകടമായിരുന്നു. രണ്ട് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ അർജുൻ മൂപ്പിൽ നായർ അപ്രത്യക്ഷനാകും. നാരായണൻ നമ്പ്യാർ ശത്രുവിന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് കയറും.
വയലിലൂടെ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് വേഗത്തിൽ ഓടി. ഇന്ന് രാത്രി പ്രിയംവദയോടും മീനാക്ഷിയോടും രാധികയോടും പറയണം. താൻ പോകുന്നുവെന്ന്. പക്ഷേ എത്ര ആഴത്തിൽ മരണത്തിന്റെ നിഴലിലേക്ക് കയറുന്നുവെന്ന് പറയേണ്ടതില്ല.
ചാവേറിന്റെ വാൾ രഹസ്യമായി മൂർച്ച കൂട്ടുകയായിരുന്നു. കാറ്റ് അടുത്തുവരികയായിരുന്നു.
ആ രാത്രി, പ്രധാന ഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം, അർജുൻ പ്രിയംവദയെയും മീനാക്ഷിയെയും രാധികയെയും ഉള്ള മുറിയിലേക്ക് വിളിച്ചു. എണ്ണവിളക്ക് താഴ്ന്നു കത്തി. മുഖത്തും ശരീരത്തിലും മൃദുവായ നിഴൽ വീണു. മൂന്ന് സ്ത്രീകളും പായയിൽ അടുത്തടുത്ത് ഇരുന്നു. ചെറിയ തോർത്ത് മാത്രം. നേർത്ത വെള്ള തുണി വിശാലമായ ഇടുപ്പിൽ അപകടമായി താഴ്ത്തിക്കെട്ടിയിരുന്നു. ഭാരമുള്ള മുലകൾ തുറന്നുകിടന്നു.
അർജുൻ ആഴത്തിൽ ശ്വാസം എടുത്തു.
«ഗുരു ഇന്ന് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു. മാമാങ്കം മൂന്ന് വർഷത്തിനുള്ളിൽ വരുന്നു. സാമൂതിരി ഇപ്പോഴേ സൈന്യത്തിലേക്ക് ആളെ എടുക്കുന്നു. അവന്റെ ആളുകൾ രണ്ട് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ ഇവിടെ എത്തും. ഗുരു എന്നെ അവരോടൊപ്പം ചേർക്കാൻ ഏർപ്പാടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അർജുൻ മൂപ്പിൽ നായരായിട്ടല്ല. ഇനി മുതൽ ഞാൻ നാരായണൻ നമ്പ്യാർ. ഈ നാട്ടിലെ ലളിതമായ ഒരു നമ്പ്യാർ കുടുംബത്തിലെ യുവാവ്. ഞാൻ സാമൂതിരിയുടെ സൈന്യത്തിൽ ചേരും. അവരോടൊപ്പം പഠിക്കും. സമയം വരുമ്പോൾ അടുത്തെത്താൻ.»
മുറി ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദമായി.
പ്രിയംവദയുടെ കണ്ണ് അഭിമാനവും ആശങ്കയും കലർന്ന് ഇരുണ്ടു. അടുത്തുവന്ന് അർജുനിന്റെ കൈ രണ്ട് കൈകൊണ്ടും പിടിച്ചു. ഭാരമുള്ള, മൃദുവായ മുലകൾ അവന്റെ കൈയുടെ പുറകിലും മുൻകൈയിലും ചൂടോടെ അമർന്നു.
«മോനേ… ഇത് വളരെ അപകടമാണ്. പക്ഷേ നാം വർഷങ്ങളായി തയ്യാറാക്കിയ വഴിയാണിത്. നീ നാരായണൻ നമ്പ്യാരായി പോകും. ഞങ്ങൾ നിന്നെ പിന്തുണയ്ക്കും. ശരീരം കൊണ്ടും ഹൃദയം കൊണ്ടും. ഞാൻ നിന്നെ അഭിമാനിക്കുന്നു. പക്ഷേ നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു.»
മീനാക്ഷി വലതുവശത്ത് അടുത്തുവന്നു. മറ്റേ കൈ പിടിച്ച് ഉറക്കെ ഞെക്കി. ഉറച്ച മുലകൾ അവന്റെ കൈപ്പുറത്തും മണിക്കട്ടയിലും അമർന്നു.
«അണ്ണാ, നിന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് അവന്റെ ഗുഹയിലേക്ക് വിടില്ല. സാമൂതിരിയുടെ കൊട്ടാരത്തിലേക്കും ഞങ്ങൾക്ക് വഴി വേണം. വേലക്കാരായോ, നർത്തകരായോ, സേവിക്കുന്നവരായോ. അകത്ത് നിന്ന് വിവരം എടുക്കാം. സ്ത്രീകൾ സൈനികർ കാണാത്തത് കാണും. കേൾക്കാത്തത് കേൾക്കും. ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടാകണം. നിന്നെ നോക്കാൻ. സഹായിക്കാൻ.»
രാധിക എഴുന്നേറ്റ് അവന്റെ നേരെ വന്നു. കാലുകൾക്കിടയിലേക്ക് അടുത്ത്. മുന്നോട്ട് ചായ്ന്നു. ഭാരമുള്ള, നിറഞ്ഞ മുലകൾ അവന്റെ മുഖത്തിന് മുകളിൽ മൃദുവായി വീണു. ചൂടും മൃദുത്വവും അവനെ പൊതിഞ്ഞു. കൈ തോളിൽ വെച്ച് നോക്കി.
«അതെ. ഞങ്ങൾ ഒരു വിധവയും രണ്ട് മക്കളുമായി കൊട്ടാരത്തിൽ ജോലി തേടുന്നവരായി നടിക്കാം. നീ സൈന്യത്തോടൊപ്പം പഠിക്കും. ഞങ്ങൾ കൊട്ടാരത്തിനകത്ത് ഉണ്ടാകും. ഞങ്ങൾ നിന്റെ കണ്ണും ചെവിയുമാകും. ഈ കുടുംബത്തിനും പ്രതികാരത്തിനും വേണ്ടി വേണ്ടത് ചെയ്യും.»