«രാത്രി ഇറങ്ങുക,» കണ്ടർ പ്രിയംവദയോട് പറഞ്ഞു. ശബ്ദം താഴ്ത്തി. «കുട്ടികളെ കൂട്ടി. ആരോടും പറയരുത്. ഒറ്റൂരിൽ എത്തിയാൽ കണ്ണപ്പൻ നിങ്ങളെ കണ്ടെത്തും.»
വിളക്ക് മിന്നി. അകത്ത് നാല് പേരും അവസാനമായി ഒരുമിച്ച് നിന്നു.
1671-ലെ മാമാങ്കം. തിരുനാവായ ഗർജിച്ചു. പുഴത്തട്ട് മുഴുവനും ആൾക്കൂട്ടം നിറഞ്ഞിരുന്നു. നിലപാട് തറയിൽ സാമൂതിരി ഇരുന്നു. ചുറ്റും കാവൽ. താഴെ ആനയും തോക്കും വാളും.
കണ്ടർ മൂപ്പിൽ നായർ പതിനെട്ട് ചാവേരുകളുമായി വലയം പൊളിച്ച് അകത്തേക്ക് കയറി. വാളും പരിചയും മാത്രം. ആദ്യ നിര വീണു. രണ്ടാം നിരയും വീണു. ഒരു കാവൽക്കാരൻ ചാവേറുകളെ കണ്ട് ഇടത് വശം അടയ്ക്കാൻ വിളിച്ചു. കണ്ടർ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. മുന്നോട്ട് മാത്രം നടന്നു.
«തറ. മറ്റൊന്നും നോക്കേണ്ട.»
പതിനെട്ട് ചാവേർമാർ കണ്ടറുടെ കൂടെ വന്നു. നിലപ്പാട് തറയുടെ
മുന്നിൽ കാവൽ നിന്നു. വാൾ ഉയർന്നു.
കണ്ടർ പിന്നിലുള്ളവരെ നോക്കി. «വീണാൽ വീഴുക. പിന്നോട്ട് പോകരുത്. മുന്നോട്ട്.»
ഒരു ചാവേർ പറഞ്ഞു. «ഞാൻ വീഴും. പക്ഷേ പിന്നോട്ട് പോകില്ല.»
ആദ്യ വെട്ട് വന്നു. ഒരാൾ നെഞ്ചിൽ പിടിച്ചു. വീണു. രണ്ടാമൻ തോളിൽ. വീണു. മൂന്നാമൻ കാലിൽ. വീണു. ഏഴ് പേർ അപ്പോഴേക്കും നിലത്തായി.
കണ്ടർ വിളിച്ചു. «ബാക്കി വരൂ. പടി കയറൂ.»
പതിനൊന്ന് പേർ അവന്റെ പുറകെ വന്നു. പടി കയറി. കാവൽക്കാർ മുന്നിൽ നിന്നു. വാൾ വാളിൽ തട്ടി. ഒരു ചാവേർ കാവലിനെ വെട്ടി. മറ്റൊരാൾ വീണു.
നിലപ്പാട് തറ അടുത്തുവന്നു. സാമൂതിരി എഴുന്നേറ്റു. കാവലിനെ നോക്കി. «ഇവനെ നിർത്ത്.»
ശബ്ദം ഉയർന്നില്ല. കാവൽക്കാർ ഉയർന്നു. ഒരാൾ കണ്ടറുടെ മുന്നിൽ വന്നു. «നിൽക്ക്.»
കണ്ടർ. «നിൽക്കില്ല.»
വാൾ വീണ്ടും ഉയർന്നു. പടിയിൽ രക്തം. ബാക്കി ചാവേർമാർ പിന്നിൽ നിന്ന് മുന്നോട്ട് തള്ളി. സാമൂതിരി ഒരു ചുവട് പിന്നോട്ട്. കാവൽ മുന്നോട്ട്.
കണ്ടർ പടി കയറി. ഒരു കുന്തം വയറ്റിലേക്ക് വന്നു. അവൻ പരിചയിട്ട് തട്ടി മാറ്റി. «മാറ്.»
രണ്ടാം പടി. മൂന്നാം പടി. ഒരു കാവൽക്കാരൻ മുന്നിൽ വന്നു. «നിൽക്ക്.»
കണ്ടർ. «നിൽക്കില്ല.» വാൾ വീണു. കാവൽക്കാരൻ വീണു.
സാമൂതിരി അപ്പോൾ അടുത്താണ്. രാജവസ്ത്രം. അരയിൽ ചേരമാൻ വാൾ. കണ്ണ് തണുത്തത്. «ഇവനെ നിർത്ത്.»
കണ്ടർ ചാടി. ഇടയിൽ ഒരു കാവൽക്കാരൻ വീണ്ടും വീണു. അടുത്ത വെട്ട് സാമൂതിരിയുടെ കഴുത്തിലേക്കായിരുന്നു.
സാമൂതിരി പിന്നോട്ട് മാറി. «വാൾ.»
വാൾ കഴുത്ത് മുറിച്ചില്ല. ചെവിക്ക് മുകളിലൂടെ പോയി. തൂങ്ങിനിന്ന
പിച്ചള വിളക്കിന്റെ ചരട് വാൾ തടഞ്ഞു. ലോഹം മുഴങ്ങി. തീപ്പൊരി വീണു. സാമൂതിരിയുടെ തലമുടിയിൽ രക്തം വരച്ചു. തൊലി പിളർന്നു. ചോര ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. കൊല്ലാൻ മാത്രം മതിയായില്ല.
സാമൂതിരി കൈകൊണ്ട് തല തൊട്ടു. വിരലിൽ രക്തം. «രക്തം.»
കണ്ടർ വീണ്ടും വാൾ ഉയർത്തി. ഒരു വാക്ക് മാത്രം പറഞ്ഞു. «വള്ളുവനാട്.»
സാമൂതിരി അവനെ നോക്കി. «വീഴ്.»
കാവൽക്കാർ പിന്നിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു. വാൾ വീണ്ടും ഉയർന്നു. പടിയിൽ രക്തം. കണ്ടർ പിന്നോട്ട് മാറിയില്ല. «വള്ളുവനാട്.»
അപ്പോൾ പിറകിൽ നിന്ന് മൂന്ന് വാൾ ഒരുമിച്ച് വന്നു.
ആദ്യത്തേത് അരയിൽ കൊണ്ടു. കണ്ടർ മുന്നോട്ട് കുനിഞ്ഞു. «ആഹ്.» വാൾ ഉയർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. രണ്ടാമത്തേത് തോളിൽ വീണു. പരിച താഴെ വീണു. മൂന്നാമത്തേത് കാലിൽ കൊണ്ടു. കാൽ മടങ്ങി. അവൻ മുട്ടുകുത്തി. വായിൽ രക്തം. എന്നിട്ടും വാൾ കൈയിൽ നിന്നില്ല.
സാമൂതിരി രണ്ട് ചുവട് പിന്നോട്ട് മാറി. കാവൽ ചുറ്റും കൂടി.
«ഇവൻ ഇനിയും എഴുന്നേൽക്കുന്നു,» ഒരു കാവൽക്കാരൻ വിളിച്ചു.
കണ്ടർ തല ഉയർത്തി. സാമൂതിരി ഇനിയും അടുത്താണ്. ഒരു ചുവട് മാത്രം. അവൻ കൈ നിലത്ത് ഊന്നി ഇഴഞ്ഞു. വാൾ മുന്നിലേക്ക് വലിച്ചു. «വള്ളുവനാട്.»
അരയിൽ നിന്ന് ചോര പടിയിൽ ഒഴുകി. തോൾ ഇളകുന്നില്ല. കാൽ വലിക്കുന്നില്ല. എന്നിട്ടും ശരീരം മുന്നോട്ട് പോയി.
ഒരു കാവൽക്കാരൻ അവന്റെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു. മറ്റൊരാൾ കഴുത്തിൽ വാൾ വെച്ചു.