മാളവിക: (പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ) “നീ എങ്ങോട്ടാടാ ഈ നോക്കുന്നത്? നിനക്ക് നാണമില്ലേ അർജുൻ?”
മാളവിക: “മതി… നിന്റെ ഈ വികൃതി വർത്തമാനം കേൾക്കാൻ എനിക്ക് സമയമില്ല. നീ വീട്ടിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ. ഞാൻ ഇവിടെ നിന്ന് ബസ്സിൽ വരാം. നീ കൂടെ വന്നാൽ എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടില്ല.”
അർജുൻ എത്ര നിർബന്ധിച്ചിട്ടും ഇത്തവണ മാളവിക സമ്മതിച്ചില്ല. അവൾ കടയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് വേഗം ബസ് സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് നടന്നു. അർജുൻ ബൈക്കിലിരുന്ന് അവൾ നടന്നു പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു.
ബസ്സിൽ നിന്നിറങ്ങി വീട്ടിലേക്കുള്ള ഇടവഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴാണ് മാളവികയുടെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചത്. സ്ക്രീനിൽ ‘വിനോദ് സാർ’ എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ മാളവികയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം വന്നു. അവൾ ചുറ്റും നോക്കി ആരും കാണുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി ഫോൺ എടുത്തു.
മാളവിക: “ഹലോ, സാർ…”
വിനോദ് സാർ: “എന്താ മാളവിക, ഒരു വല്ലാത്ത സന്തോഷം ഉണ്ടല്ലോ ശബ്ദത്തിൽ?
മാളവിക: “അത് സാർ… കല്യാണത്തിന്റെ കുറച്ചു തിരക്കുകളിലായിരുന്നു. രോഹിത്തിന്റെ വീട്ടുകാർ തന്ന സാരികൾക്ക് മാച്ച് ആകുന്ന ബ്ലൗസുകൾ തയ്ക്കാൻ കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി ടൗൺ വരെ ഒന്ന് പോയതായിരുന്നു. അർജുനും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.”
വിനോദ് സാർ: (ഒന്ന് ശബ്ദം താഴ്ത്തി) “ഓ… ബ്ലൗസ് തയ്ക്കാൻ പോയതാണോ? കല്യാണത്തിന് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമാണല്ലോ അത്. ഏത് ടൈപ്പ് മോഡലാണ് കൊടുത്തത്?
മാളവിക: “അത്… അർജുൻ ഓരോ ഡിസൈനുകൾ പറഞ്ഞു തന്നു സാർ. സാധാരണ തയ്ക്കുന്നതിനേക്കാൾ കുറച്ചുകൂടി ബോഡി ഫിറ്റിംഗ് വേണമെന്ന് അവൻ നിർബന്ധം പിടിച്ചു. ഞാനും അത് സമ്മതിച്ചു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഓർക്കുമ്പോൾ ഒരു മടി തോന്നുന്നു.”
വിനോദ് സാർ: (ലഘുവായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “അതിനെന്താ മാളവിക, നിന്റെ ആ ശരീരഭംഗിക്ക് ഫിറ്റിംഗ് ഉള്ള ബ്ലൗസുകൾ തന്നെയാണ് ചേരുന്നത്. അർജുൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. നീ എപ്പോഴും അത് ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കാൻ നോക്കാറില്ലേ? അത് തയ്ച്ചു വരുമ്പോൾ എനിക്കൊന്നു കാണിച്ചു തരണം… എനിക്ക് നിന്നെ ആ ഒരു ലുക്കിൽ കാണാൻ വലിയ ആഗ്രഹമുണ്ട്.”
മാളവിക: “സാർ… സാർ കാണണോ? എനിക്ക് നാണമാകുന്നു. എന്തായാലും തയ്ച്ചു വരട്ടെ, നമുക്ക് നോക്കാം. ഇപ്പോൾ വീട്ടിലെത്താറായി സാർ, അമ്മ ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ടാകും.”
വിനോദ് സാർ: “ശരി മാളവിക, നീ സുരക്ഷിതമായി വീട്ടിൽ കയറൂ. നമുക്ക് രാത്രി പതുക്കെ സംസാരിക്കാം. ബൈ.”
അവൾ വേഗത്തിൽ വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് നടന്നു.
മാളവിക രാത്രി മുറിയിൽ ലൈറ്റ് അണച്ച് കിടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് രാഹുലിന്റെ കോൾ വരുന്നത്. ഫോൺ എടുത്തതും അപ്പുറത്ത് നിന്ന് കേട്ട രാഹുലിന്റെ ശബ്ദം അല്പം കുഴഞ്ഞ നിലയിലായിരുന്നു.
മാളവിക: “ഹലോ, രാഹുലേട്ടാ… എന്താ ഈ സമയത്ത്? ഉറങ്ങിയില്ലേ?”
രാഹുൽ: (കുഴഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ) “മാളൂ… ഞാൻ… ഞാൻ നിന്നെ ഒന്ന് വിളിക്കണം എന്ന് തോന്നി. ഇവിടെ ഫ്രണ്ട്സിന്റെ കൂടെ ഒരു ചെറിയ പാർട്ടിയിലായിരുന്നു. കുറച്ച് ലഹരിയൊക്കെ തലയ്ക്ക് പിടിച്ചിട്ടുണ്ട് മാളൂ…”
രാഹുലിന്റെ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് വിഷമം തോന്നി. ലഹരി ഉപയോഗിച്ചാൽ രാഹുൽ നിയന്ത്രണം വിട്ടു സംസാരിക്കുമെന്ന് അവൾക്കറിയാം.
മാളവിക: “രാഹുലേട്ടാ, നിങ്ങൾ വീണ്ടും തുടങ്ങിയോ? ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ ഈ ശീലമൊക്കെ നിർത്തണം എന്ന്? ഈ അവസ്ഥയിൽ എന്തിനാ എന്നെ വിളിക്കുന്നത്?”
രാഹുൽ: “നീ ദേഷ്യപ്പെടാതെ മാളൂ… എനിക്ക് നിന്നെ കാണണം എന്ന് തോന്നുന്നു. നിന്റെ ആ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരു സമാധാനം. ടൗണിൽ പോയ കാര്യമൊക്കെ അമ്മ പറഞ്ഞു. നീ എങ്ങനെയുണ്ട്? ഇന്ന് എന്ത് വസ്ത്രമാ ഇട്ടത്? നീ എപ്പോഴും സുന്ദരിയാ…”
രാഹുൽ ഓരോന്ന് പുലമ്പാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് എന്തു പറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ലഹരിയിൽ ആടിയുലയുന്ന തന്റെ പ്രതിശ്രുത വരൻ.
മാളവിക: “ഏട്ടൻ ഇപ്പോൾ പോയി കിടന്നുറങ്ങ്. രാവിലെ ബോധം വന്നിട്ട് നമുക്ക് സംസാരിക്കാം. ഞാൻ ഫോൺ വയ്ക്കുകയാണ്.”