മാളവിക: “ആഹ്…” (അവൾ പതുക്കെ ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് കണ്ണുകൾ അടച്ചു). “നിന്റെ കൈകൾക്ക് നല്ല പരുക്കനാണല്ലോ…”
ആ പഴയ സ്റ്റോർ റൂമിനുള്ളിലെ ചൂടും അവന്റെ പരുക്കൻ സ്പർശനവും മാളവികയെ ഒരു മായലോകത്ത് എത്തിച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും, പെട്ടെന്ന് കേട്ട ആ ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പിടച്ചിലുണ്ടാക്കി. ഒരു നിമിഷം അവൾ അവനിൽ നിന്നും അടർന്നുമാറി.
പകുതി തുറന്നു കിടക്കുന്ന ബ്ലൗസും അല്പം താഴ്ന്ന പാവാടയുമായി അവൾ പതുക്കെ സ്റ്റോർ റൂമിന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ഹൃദയം പടപടാ ഇടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പരിഭ്രമത്തോടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നോക്കി. റോഡിൽ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ? ആ ബൈക്ക് തന്റെ വീട്ടുപടിക്കലാണോ നിന്നത്?
അവൾ പതുക്കെ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു റോഡിലേക്ക് പാളി നോക്കി. ഭാഗ്യം, അത് അയൽപക്കത്തെ വീട്ടിലേക്ക് വന്ന ആരോ ആയിരുന്നു. ആശ്വാസത്തോടെ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ, അക്രിക്കാരൻ സ്റ്റോർ റൂമിന്റെ വാതിൽക്കൽ തന്നെ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ആ വന്യമായ ആവേശം ബാക്കിയായിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ തന്റെ ഈറൻ മുടി ഒരു വശത്തേക്ക് മാറ്റിയിട്ടു. ആ നീക്കത്തിൽ അവളുടെ വെളുത്ത കഴുത്തും ബ്ലൗസിനുള്ളിലെ മാംസളമായ ഭാഗവും അവന് മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായി തുറക്കപ്പെട്ടു. അവൾ പതുക്കെ അവനെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി.
മാളവിക: “നീ ബാക്കി കൂടി കെട്ടി വെക്ക്… എന്നിട്ട് പോകാം.”
അവൾ വീണ്ടും സ്റ്റോർ റൂമിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. ഇത്തവണ അവൾ ഒരു ഭിത്തിയിൽ ചാരി നിന്ന് അവനെ തന്നെ നോക്കി. അവളുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വേഗത്തിലായിരുന്നു.
സാധനങ്ങളെല്ലാം തൂക്കി നോക്കിയപ്പോൾ ഏകദേശം ഇരുന്നൂറ് രൂപയോളമായി. അവൻ തന്റെ കീശയിൽ നിന്നും മുഷിഞ്ഞ നോട്ടുകൾ എണ്ണി മാളവികയുടെ നേരെ നീട്ടി. എന്നാൽ മാളവിക ആ പൈസ വാങ്ങുന്നതിന് പകരം അവനെത്തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി നിന്നു.
അക്രിക്കാരൻ: “ഇതാ അമ്മാ… ഇരുന്നൂറ് രൂപയുണ്ട്. എടുത്തോളൂ.”
മാളവിക പതുക്കെ പടികൾ ഇറങ്ങി അവന്റെ തൊട്ടടുത്ത് വന്നു നിന്നു. ബ്ലൗസിന്റെ പകുതി തുറന്ന വിടവിലൂടെ തന്റെ ക്രീം കളർ ബ്രായുടെ വശ്യതയും മുലച്ചാലും അവന് വ്യക്തമായി കാണാൻ പാകത്തിലായിരുന്നു അവളുടെ നിൽപ്പും. അവൾ പതുക്കെ കൈനീട്ടി അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ആ പൈസ വാങ്ങി. ആ നിമിഷം അവളുടെ ഈറൻ വിരലുകൾ അവന്റെ പരുക്കൻ കൈപ്പത്തിയിൽ അമർന്നു.
അവൾ ആ നോട്ടുകൾ എണ്ണി . അത് ചെയ്യുമ്പോൾ അവ
ളുടെ നഗ്നമായ വയറും ആഴമുള്ള പൊക്കിൾച്ചുഴിയും അവന്റെ കൺമുന്നിൽ ഒന്നുകൂടി തെളിഞ്ഞു.
മാളവിക: (പതുക്കെ അവനെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മിക്കൊണ്ട്) “ഇരുന്നൂറ് രൂപയേ ഉള്ളോ? അവിടെ ഔട്ട് ഹൗസിൽ വെച്ച് ഞാൻ നിന്നെ എത്രമാത്രം സഹായിച്ചു. എനിക്ക് ഇത്തിരി കൂടി കൂടുതൽ പൈസ തരണ്ടേ?”
അവളുടെ ആ ചോദ്യത്തിലെ കുസൃതിയും ആ നോട്ടവും കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ആകെ വിയർത്തു പോയി. അവളുടെ വശ്യതയ്ക്ക് മുന്നിൽ തോറ്റുപോയ അവൻ പതുക്കെ തന്റെ കീശയിൽ നിന്ന് ഒരു ഇരുന്നൂറ് രൂപ കൂടി അധികമായി എടുത്തു.
അക്രിക്കാരൻ: “ശരി അമ്മാ… ഇതാ… നാനൂറ് രൂപ എടുത്തോളൂ.”
നാനൂറ് രൂപ അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുക്കുമ്പോൾ അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ വിരലുകളിൽ തലോടി. മാളവിക ആ നോട്ടുകൾ വാങ്ങി ആവേശത്തോടെ അവനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ അല്പം മുൻപ് അവർക്കിടയിൽ നടന്ന രഹസ്യ നിമിഷങ്ങളുടെ എല്ലാ മധുരവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് വീടിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു. തന്റെ ഇടുപ്പ് വെട്ടിച്ചുള്ള നടത്തം അവൻ കണ്ണ് ചിമ്മാതെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. ഉമ്മറത്തെത്തി വാതിൽ ചാരി നിൽക്കുമ്പോൾ, അവൻ വണ്ടിയുമായി പുറത്തേക്ക് പോകുന്നത് അവൾ ജനാലയിലൂടെ കണ്ടു.
താൻ ഒരു അധ്യാപികയാണെന്ന കാര്യം പോലും മറന്ന്, അപരിചിതനായ ഒരാളിൽ നിന്നും ഇത്തരമൊരു പരിഗണന നേടിയത് മാളവികയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ലഹരിയായി തോന്നി. അവൾ വേഗം തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു,