രാജപ്പൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. തന്നെ വെറുമൊരു പണിക്കാരനായി കാണാതെ, ഒരു ബന്ധുവായി ശോഭ ചേച്ചി പരിചയപ്പെടുത്തിയത് അവന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു അത്ഭുതമുണ്ടാക്കി. ‘സാറാമ്മാമ്മ’ പോലും ചെയ്യാത്ത ഒരു അംഗീകാരം ശോഭയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയപ്പോൾ രാജപ്പന്റെ ഉള്ളിൽ അവളോടുള്ള ബഹുമാനം ഒരു പുതിയ തലത്തിലേക്ക് മാറി.
ലിഫ്റ്റിനുള്ളിലെ ആ ചില്ലു വാതിലുകൾ അടഞ്ഞപ്പോൾ അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രമായി. ലിഫ്റ്റ് മുകളിലേക്ക് ഉയരുമ്പോൾ രാജപ്പന്റെ വയറ്റിൽ ഒരു വിറയൽ തോന്നി. ചില്ലിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന ശോഭയുടെ രൂപം അവൻ നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത തിളക്കമുണ്ട്. താൻ ഒരു പുതിയ ലോകത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് ശോഭ അവനെ അകത്തേക്ക് ആനയിച്ചു.
“വാ രാജപ്പാ… അകത്തേക്ക് കയറൂ.”
രാജപ്പൻ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചു. അവന്റെ നഗ്നമായ പാദങ്ങൾ ആ തണുത്ത മാർബിൾ തറയിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അവൻ ഒന്ന് കോരിത്തരിച്ചു. അത്രയും ഭംഗിയുള്ള ഒരു വീട് അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ല. ഭിത്തിയിലെ വലിയ പെയിന്റിംഗുകൾ, ആകാശത്തോളം ഉയരത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ജനാലകൾ, അവയ്ക്കപ്പുറം കൊച്ചി നഗരത്തിന്റെ മനോഹരമായ കാഴ്ച.
ആ മുറിയിലെ വിലകൂടിയ സോഫകളും ക്രിസ്റ്റൽ വിളക്കുകളും കണ്ടപ്പോൾ രാജപ്പൻ തന്റെ സഞ്ചി മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.
“രാജപ്പാ, നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിച്ചു നിൽക്കുന്നത്? ഇതൊക്കെ ഇനി നിനക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതല്ലേ?” ശോഭ തന്റെ തോളിലെ ബാഗ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് കൊണ്ട് അവനിലേക്ക് അടുത്തു.
രാജപ്പന്റെ പരുക്കൻ ശരീരവും ആ വലിയ ഹാളിലെ ആഡംബരവും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം അവളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ലഹരി നിറച്ചു. നഗരത്തിലെ ഈ വെളുത്ത മാർബിൾ തറയിൽ, മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്ന ഈ കറുത്ത പുരുഷൻ നിൽക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ ശോഭയുടെ ഉള്ളിലെ കാമം ഒരു പുത്തൻ ഊർജ്ജത്തോടെ ഉണരുകയായിരുന്നു.
“നീ പോയി ആ മുറിയിൽ നിന്റെ സാധനങ്ങൾ വെയ്ക്ക്. എന്നിട്ട് നമുക്ക് പതുക്കെ സംസാരിക്കാം.”
രാജപ്പൻ അവൾ കാണിച്ചു കൊടുത്ത മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ശോഭ അവിടെത്തന്നെ നിന്ന് അവന്റെ ആ വിരിഞ്ഞ തോളുകൾ നോക്കി നിന്നു. സാറ പറഞ്ഞ ആ ‘വന്യമൃഗം’ ഇപ്പോൾ തന്റെ കൂടിനുള്ളിലാണ്. ഈ ആഡംബരത്തിന്റെ ഇടയിൽ വെച്ച് അവനെ എങ്ങനെ മെരുക്കണമെന്ന് ശോഭ മനസ്സാ ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
ആ ആഡംബര ഫ്ലാറ്റിലെ ഓരോ കാഴ്ചയും രാജപ്പനെ അമ്പരപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. കോന്നിയിലെ മണ്ണും മരങ്ങളും നിറഞ്ഞ ലോകത്ത് നിന്ന്, ചില്ലും മാർബിളും സ്വിച്ചുകളും നിറഞ്ഞ ഈ യന്ത്രലോകത്തേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ അവൻ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ പതറിപ്പോയി. ശോഭ അത് അതീവ രസത്തോടെ നിരീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
“രാജപ്പാ… നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ അന്തംവിട്ടു നിൽക്കുന്നത്? ഇങ്ങോട്ട് വാ,” ശോഭ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ റിമോട്ട് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് അവനെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു.
രാജപ്പൻ പതുക്കെ നടന്നു ഹാളിന്റെ നടുവിൽ ചെന്ന് നിന്നു. അവിടെ ഭിത്തിയിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന, തിളങ്ങുന്ന ചില്ലു ഫലകങ്ങൾ പോലെയുള്ള സ്വിച്ച് ബോർഡുകൾ കണ്ട് അവൻ അമ്പരന്നു. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പ്ലാസ്റ്റിക് സ്വിച്ചുകൾ പോലെയല്ല ഇത്. സ്പർശിച്ചാൽ മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്ന സെൻസർ സ്വിച്ചുകളായിരുന്നു അവ.
“ചേച്ചി… ഇതിൽ എവിടെയാ ഞെക്കേണ്ടത്?” രാജപ്പൻ തന്റെ തഴമ്പിച്ച വിരലുകൾ ആ സ്വിച്ച് ബോർഡിന് അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
ശോഭ പതുക്കെ അവന്റെ പുറകിലായി വന്നു നിന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ആ വശ്യമായ പെർഫ്യൂം മണം അവന്റെ മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചുകയറി. “ഇതിൽ ഞെക്കണ്ട രാജപ്പാ… ജസ്റ്റ് ഒന്ന് ടച്ച് ചെയ്താൽ മതി,” അവൾ അവന്റെ തൊട്ടുപിന്നിൽ നിന്ന് മന്ത്രിച്ചു.
രാജപ്പൻ പേടിയോടെ തന്റെ തടിച്ച വിരൽ ഒരു നീല വെളിച്ചത്തിന് നേരെ നീട്ടി. പക്ഷേ വിരൽ വിറയ്ക്കുന്നത് കൊണ്ട് അവന് കൃത്യമായി തൊടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ശോഭ പതുക്കെ അടുത്തു വന്നു. അവൾ തന്റെ കൈ ഉയർത്തി രാജപ്പന്റെ വലിയ കൈപ്പത്തിക്ക് മുകളിൽ വെച്ചു.
അവളുടെ മൃദുവായ, തണുത്ത വിരലുകൾ അവന്റെ പരുക്കൻ കൈകളിൽ അമർന്നപ്പോൾ രാജപ്പന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പാഞ്ഞുപോയി.