സാറ പതുക്കെ സോഫയിൽ ചാരിയിരുന്നു. അവൾ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ റബ്ബർ മരങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ രാജപ്പൻ തന്റെ പണിയായുധങ്ങൾ വൃത്തിയാക്കുന്നത് അവ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
“ശോഭേ… പുറമെ കാണുന്ന ഈ കരുത്തേക്കാൾ ഇവന് മറ്റൊരു വലിയ ഗുണമുണ്ട്,” സാറ ശബ്ദം താഴ്ത്തി, വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “ഇവൻ പറഞ്ഞാൽ അനുസരിക്കും. ഒരക്ഷരം എതിർത്തു പറയില്ല. ഞാൻ എന്ത് ആജ്ഞാപിച്ചാലും അത് അതേപടി ചെയ്യുന്ന ഒരു സ്വഭാവമാണ് ഇവന്റേത്.”
ശോഭയുടെ പുരികങ്ങൾ അല്പം ഉയർന്നു. അവൾ തന്റെ നഖങ്ങൾ പതുക്കെ കടിച്ചു. “പറഞ്ഞാൽ അനുസരിക്കുമെന്നോ? അതെന്താ നീ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?”
“അതൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ നിനക്ക് മനസ്സിലാകില്ല ശോഭേ,” സാറ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു ജനാലയ്ക്കൽ പോയി നിന്നു. “നഗരത്തിലെ ആ പിള്ളേരെപ്പോലെയല്ല ഇവൻ. അവർക്ക് അഹങ്കാരമാണ്. പക്ഷേ രാജപ്പന് ഒരുതരം സമർപ്പണമുണ്ട്. തന്റെ ഉടമസ്ഥയ്ക്ക് വേണ്ടി എന്ത് ചെയ്യാനും അവൻ തയ്യാറാണ്. ആ ഒരു ഭാവമാണ് ഇവനെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനാക്കുന്നത്.”
ശോഭ എഴുന്നേറ്റു സാറയുടെ പിന്നിൽ വന്നു നിന്നു. അവളും ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ആ കാഴ്ചയിലേക്ക് നോക്കി. രാജപ്പൻ തന്റെ ബനിയൻ ഊരി തോപ്പിലെ കിണറ്റിൽ നിന്ന് വെള്ളം കോരി തലയിലൂടെ ഒഴിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ നഗ്നമായ പുറത്തെ പേശികൾ വെള്ളത്തിൽ തിളങ്ങുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ശോഭ അറിയാതെ ഒന്ന് ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു.
“സത്യമായിട്ടും സാറേ… നീ വലിയൊരു ഭാഗ്യവതിയാണ്,” ശോഭ മന്ത്രിച്ചു. “നിനക്ക് ഇവനെ എങ്ങനെയാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നത്? എനിക്ക് ഇവന്റെ അടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഒരുതരം വിറയൽ വരുന്നു.”
സാറ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു ശോഭയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “അതിനാണ് ശോഭേ പക്വത എന്ന് പറയുന്നത്. ഇവനെപ്പോലെയുള്ള പരുക്കൻ പുരുഷന്മാരെ എങ്ങനെ മെരുക്കണം എന്ന് നമുക്ക് അറിയണം. ബഹുമാനത്തിന്റെ ഒരു മതിൽക്കെട്ട് മുന്നിൽ നിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ അവരെ നമുക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ ചലിപ്പിക്കാൻ പറ്റും. നീ ഇന്ന് ഇവിടെ നിൽക്കുന്നില്ലേ? നമുക്ക് ഇവനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ സംസാരിക്കാം.”
ശോഭ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം അല്പം വേഗത്തിലായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ സഭ്യതയ്ക്കും ആഡംബരത്തിനും ഇടയിൽ അവൾ ഒരിക്കലും കാണാത്ത ഒരു പുതിയ ലോകം സാറ തന്റെ മുന്നിൽ തുറന്നു വെച്ചിരിക്കുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. രാജപ്പന്റെ ആ പരുക്കൻ സാന്നിധ്യം ആ വീടിനുള്ളിൽ ഒരു വന്യമായ ലഹരി പടർത്തുന്നത് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങി.
പുറത്ത് മഴ കനക്കുകയായിരുന്നു. പഴയ തറവാടിന്റെ മേൽക്കൂരയിൽ വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദം ആ വലിയ ഹാളിനുള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക ഏകാന്തത സൃഷ്ടിച്ചു. സാറ ജനാലയ്ക്കൽ നിന്ന് പതുക്കെ മാറി നടന്ന് ശോഭയുടെ തൊട്ടടുത്ത് വന്നിരുന്നു. മുറിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ സാറയുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഒരു വന്യമായ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
“ശോഭേ…” സാറ ശബ്ദം താഴ്ത്തി വിളിച്ചു. അവളുടെ സ്വരം പതുക്കെയായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിൽ ഒരുതരം ലഹരി കലർന്നിരുന്നു. “നീ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെയല്ല രാജപ്പൻ. അവൻ വെറുമൊരു പണിക്കാരനല്ല.”
ശോഭ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കുഷ്യൻ മുറുകെ പിടിച്ചു. സാറയുടെ ആ മാറ്റം അവൾ ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു. “എന്താ നീ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് സാറേ? നീയും അവനും തമ്മിൽ…”
സാറ പതുക്കെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൾ ശോഭയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. “ആദ്യമൊക്കെ എനിക്കും ഒരു പേടിയായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ പരുക്കൻ പുരുഷത്വം നമ്മെ കീഴടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ നമ്മൾ അറിയാതെ അതിലേക്ക് അലിഞ്ഞുപോകും. ഒരു രാത്രി… അവൻ പണി കഴിഞ്ഞ് ഇങ്ങോട്ട് വന്നപ്പോൾ, അവന്റെ ആ വിയർപ്പിന്റെ മണം എന്നെ വല്ലാതെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു. ഞാൻ അവനെ എന്റെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് വിളിച്ചു.”
ശോഭയുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ കാലുകൾ മുറുക്കി. “നീ… നീ അവനെ നിന്റെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് വിളിച്ചെന്നോ? അവൻ എന്ത് ചെയ്തു?”