അവൾ അവന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് മെല്ലെ അമർത്തി. അതൊരു രഹസ്യമായ ഉറപ്പായിരുന്നു.
ശോഭയുടെ ഉള്ളിലെ കാമത്തെക്കുറിച്ച് അവൾ ഒരക്ഷരം മിണ്ടിയില്ല. വെറുമൊരു വീട്ടുപണിക്കാരന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം മാത്രമാണ് അവനെ കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്ന രീതിയിലാണ് അവൾ സംസാരിച്ചത്.
“ശരി സാറാമ്മാമ്മേ… നിങ്ങൾ പറഞ്ഞാൽ പിന്നെ എനിക്ക് മറുവാക്കില്ല. ഞാൻ പൊക്കോളാം.” രാജപ്പൻ സമ്മതിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ സാറയോടുള്ള ആ അന്ധമായ അനുസരണയുണ്ടായിരുന്നു.
രാജപ്പൻ മുറ്റത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു മറയുന്നത് നോക്കി സാറ കുറച്ചുനേരം അവിടെ നിന്നു. അവൾ പതുക്കെ അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ ശോഭ കിടക്കയിൽ മറിഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഉറക്കം അവളിൽ നിന്ന് കുറെ അകലെയായിരുന്നു.
ആ രാത്രി ശോഭയ്ക്ക് ഒരു വലിയ യുദ്ധമായിരുന്നു. കട്ടിലിലെ വിരിയിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി കിടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ രാജപ്പന്റെ ആ വിയർപ്പുള്ള ശരീരത്തിന്റെ ഗന്ധം പടർന്നു. സാറ വിവരിച്ച ആ ഓരോ നിമിഷങ്ങളും അവളുടെ സിരകളിൽ തീയുണ്ടാക്കി. കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുമ്പോൾ രാജപ്പന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ തന്റെ ഉടലിനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കുന്നത് അവൾ സ്വപ്നം കണ്ടു. ജനാലയിലൂടെ വരുന്ന മഴക്കാറ്റിൽ അവൾക്ക് രാജപ്പന്റെ സാമീപ്യം അനുഭവപ്പെട്ടു. തന്റെ നൈറ്റിയുടെ ബട്ടണുകൾ അറിയാതെ തുറന്നു പോകുന്നതും, ആ തണുപ്പിൽ തന്റെ മുലക്കണ്ണുകൾ തഴമ്പിച്ച വിരലുകൾ കൊണ്ട് ആരെങ്കിലും സ്പർശിക്കുന്നത് പോലെയും അവൾക്ക് തോന്നി. അവൾ കിടക്കയിൽ കിടന്ന് പിടഞ്ഞു.
തന്റെ കൊച്ചിയിലെ ആഡംബര മുറിയിൽ, എയർ കണ്ടീഷന്റെ തണുപ്പിൽ, ഈ പച്ചമനുഷ്യന്റെ ചൂട് താൻ എങ്ങനെ ആസ്വദിക്കുമെന്ന് ആലോചിച്ച് ശോഭയുടെ രാത്രി നീണ്ടുപോയി. ഒരു വശത്ത് സാറയുടെ നിഗൂഢമായ ചിരിയും, മറുവശത്ത് രാജപ്പന്റെ വന്യമായ കരുത്തും—ശോഭ ആ രാത്രിയിൽ തന്നെ അവന് കീഴ്പ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പുലർച്ചെ കോഴികൾ കൂവിയപ്പോൾ മാത്രമാണ് ശോഭയുടെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് ചിമ്മിയത്. പക്ഷേ ആ ചെറിയ മയക്കത്തിലും അവൾ കണ്ടത്, ചുവന്ന കാറിന്റെ മുൻസീറ്റിൽ തനിക്കരികിലിരുന്ന് വിയർക്കുന്ന രാജപ്പനെയായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ. കോന്നിയിലെ മലനിരകളിൽ നിന്ന് ഒഴുകി വന്ന മൂടൽമഞ്ഞ് സാറയുടെ വീടിനെ ഒരു വെള്ള പുതപ്പിനാൽ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു. മരങ്ങളിൽ നിന്ന് മഞ്ഞുതുള്ളികൾ ഇലകളിൽ വീഴുന്ന ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാം.
സാറ നേരത്തെ തന്നെ ഉണർന്നു വരാന്തയിൽ കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ നോട്ടം മുറ്റത്തെ ആ ഇടവഴിയിലേക്കായിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മഞ്ഞിനെ വകഞ്ഞുമാറ്റി രാജപ്പൻ നടന്നു വരുന്നത് അവൾ കണ്ടു. പതിവിലും വൃത്തിയുള്ള ഒരു വെള്ള മുണ്ടും നീല ഷർട്ടുമാണ് അവൻ ധരിച്ചിരുന്നത്. ഒപ്പം അവന്റെ തുണികൾ അടങ്ങിയ ഒരു ചെറിയ സഞ്ചി കയ്യിലുണ്ട്.
രാജപ്പൻ വരാന്തയുടെ പടികൾ കയറി സാറയുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. കുളിച്ചു വന്ന അവന്റെ തലമുടിയിലെ നനവ് ആ തണുപ്പിൽ ഒരു തിളക്കം നൽകി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം സങ്കടം സാറ കണ്ടു—തന്റെ സാറാമ്മാമ്മയെ വിട്ടുപോകുന്നതിന്റെ ആ വിഷമം.
“സാറാമ്മാമ്മേ… ഞാൻ റെഡിയായി,” അവൻ വിനീതനായി പറഞ്ഞു.
സാറ പതുക്കെ അവനിലേക്ക് അടുത്തു. അവൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളർ പതുക്കെ ശരിയാക്കി കൊടുത്തു.
“നന്നായി പണിയെടുക്കണം രാജപ്പാ. ശോഭയ്ക്ക് പരാതിയൊന്നും ഉണ്ടാവരുത്. പണിയൊക്കെ തീർത്ത് വേഗം ഇങ്ങോട്ട് തന്നെ പോന്നോളണം.” അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഒരു നിഗൂഢമായ പുഞ്ചിരി നൽകി. ‘
പണിയെടുക്കണം’ എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം രാജപ്പൻ മനസ്സിലാക്കിയത് വെറുമൊരു വീട്ടുപണി എന്നാണ്, പക്ഷേ സാറയുടെ മനസ്സിൽ അതൊരു വലിയ കളിയായിരുന്നു.
അതേസമയം, അകത്തെ മുറിയിൽ ശോഭ പുറപ്പെടാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. തലേദിവസം കണ്ട ആ പഴയ ശോഭയല്ല ഇപ്പോൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്. രാജപ്പനെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ട് ഉറക്കമില്ലാതെ കഴിഞ്ഞ ആ രാത്രി അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക കാന്തികത നിറച്ചിരുന്നു. അവൾ അല്പം കൂടി ഗാഢമായ ഒരു പെർഫ്യൂം തിരഞ്ഞെടുത്തു. തന്റെ സിൽക്ക് ടോപ്പിന്റെ ബട്ടണുകൾ ശരിയായിട്ടുണ്ടെന്ന് അവൾ ഉറപ്പുവരുത്തി.