രാജപ്പൻ ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധനായിപ്പോയി. അവൻ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ ശോഭയെ നോക്കി. “ചേച്ചി… അത്… അത് എങ്ങനെയാ? ഞാൻ പണിക്കാരനല്ലേ? ഞാൻ വരാന്തയിലോ അല്ലെങ്കിൽ താഴെ എവിടെയെങ്കിലും…”
ശോഭ ഒന്ന് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “ഇത് കോന്നിയിലെ നിന്റെ തറവാടല്ല രാജപ്പാ. ഇത് കൊച്ചിയാണ്. ഇവിടെ പണിക്കാരനും ഉടമസ്ഥനും തമ്മിൽ അത്രയും ദൂരമില്ല. പിന്നെ എനിക്ക് രാത്രിയിൽ തനിയെ പേടിയാണ്. നീ ഇവിടെ എന്റെ കൺവെട്ടത്ത് ഉണ്ടാവണം.”
രാജപ്പൻ കുഴങ്ങിപ്പോയി. ‘സാറാമ്മാമ്മ’ തന്നെ പണിക്കാരനായി കണ്ട് തോട്ടത്തിലെ മുറിയിലാണ് താമസിപ്പിച്ചിരുന്നത്. പക്ഷേ ശോഭേച്ചി തന്നെ തന്റെ കിടപ്പുമുറിയിൽ തന്നെ താമസിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത് അവനെ വല്ലാതെ പരിഭ്രമിപ്പിച്ചു. ചേച്ചി കട്ടിലിൽ കിടക്കുമായിരിക്കും, ഞാൻ ഒരു പായയോ മറ്റോ വിരിച്ച് താഴെ കിടന്നോളാം, അവൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു. എങ്കിലും ഒരു പെണ്ണിന്റെ മുറിയിൽ രാത്രി മുഴുവൻ കഴിയുക എന്നത് അവനെ സംബന്ധിച്ച് അചിന്തനീയമായിരുന്നു.
ആ പകൽ മുഴുവൻ രാജപ്പൻ പണികളിൽ മുഴുകി. മാർബിൾ തറകൾ അവൻ തുടച്ചു മിനുക്കി. ശോഭയുടെ ആധുനികമായ അടുക്കളയിൽ അവൻ അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള കറികൾ വെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ശോഭ ഹാൾ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ടിവി കാണുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ടിവിയിലല്ല, മറിച്ച് മുണ്ട് മടക്കിക്കുത്തി വിയർപ്പൊഴുക്കി പണിയെടുക്കുന്ന രാജപ്പന്റെ ആ വിരിഞ്ഞ തോളുകളിലായിരുന്നു.
ഓരോ തവണ അവൻ അവളുടെ മുന്നിലൂടെ നടന്നു പോകുമ്പോഴും അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വരുന്ന ആ പരുക്കൻ പുരുഷഗന്ധം ശോഭയെ ഉന്മത്തയാക്കി. അവൻ കുനിഞ്ഞു തറ തുടയ്ക്കുമ്പോൾ അവന്റെ പുറത്തെ പേശികൾ വലിഞ്ഞു മുറുകുന്നത് അവൾ ആർത്തിയോടെ നോക്കി നിന്നു. രാജപ്പൻ വിയർപ്പ് തുടയ്ക്കാൻ തോർത്തെടുക്കുമ്പോൾ ശോഭ പതുക്കെ റിമോട്ട് ഉപയോഗിച്ച് ടിവിയുടെ ശബ്ദം കുറച്ചു.
അവൾ ഒരു തീയുണ്ടയെപ്പോലെ അവനെ തന്റെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.
“രാജപ്പാ… ഈ കോണിൽ അല്പം പൊടിയുണ്ട്,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അവൻ ആജ്ഞാനുവർത്തിയായി അവളുടെ കാലുകൾക്കടുത്ത് കുനിഞ്ഞിരുന്ന് തറ തുടച്ചു. ശോഭയുടെ പാദങ്ങൾ അവന്റെ കൈകൾക്ക് തൊട്ടടുത്തായിരുന്നു. അവളുടെ കാലിലെ ആ വെളുത്ത ചർമ്മവും നഖങ്ങളിലെ ചുവന്ന ചായവും കണ്ടപ്പോൾ രാജപ്പന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി. അവൻ വേഗം പണി തീർത്ത് അവിടെ നിന്ന് മാറാൻ ശ്രമിച്ചു.
സന്ധ്യയായി. കൊച്ചി നഗരം അനേകം വെളിച്ചങ്ങളാൽ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ശോഭ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് വൈൻ ഗ്ലാസുമായി ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. “രാജപ്പാ… പണിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞില്ലേ? ഇനി പോയി ഒന്ന് കുളിച്ചിട്ട് വാ. രാത്രിയാവാറായി.”
രാജപ്പൻ ആലോചിച്ചു—രാത്രി! ഈ ആഡംബരത്തിന്റെ നടുവിൽ, ശോഭേച്ചിയുടെ ആ വലിയ കിടപ്പുമുറിയിൽ താൻ എങ്ങനെ ആ രാത്രി ചിലവഴിക്കും?
പാത്രങ്ങളെല്ലാം കഴുകി അടുക്കള വൃത്തിയാക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രാജപ്പന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരുതരം കിതപ്പായിരുന്നു. അത് പണിയെടുത്തത് കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് വരാനിരിക്കുന്ന രാത്രിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആകുലത കൊണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ കൈകൾ തുടച്ച്, തല താഴ്ത്തി ശോഭയുടെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് കടന്നു.
മുറിക്കുള്ളിലെ വെളിച്ചം വല്ലാതെ കുറഞ്ഞിരുന്നു. നീലനിറത്തിലുള്ള ഒരു മങ്ങിയ പ്രകാശം ആ വലിയ മുറിയിലാകെ പടർന്നുനിൽക്കുന്നു. എയർ കണ്ടീഷണറിന്റെ തണുപ്പ് അവന്റെ പരുക്കൻ ചർമ്മത്തിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അവൻ ഒന്ന് വിറച്ചു. ശോഭ കട്ടിലിൽ ചാരിയിരുന്ന് ഒരു പുസ്തകം നോക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വേഷം മാറിയിരുന്നു; കനം കുറഞ്ഞ, വെളുത്ത സിൽക്ക് നൈറ്റിയിൽ അവൾ ഒരു മാലാഖയെപ്പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.
രാജപ്പൻ വാതിൽക്കൽ തന്നെ നിന്നു. അവൻ ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു. മുറിക്കുള്ളിലെ ആ തണുത്ത മാർബിൾ തറയിൽ എവിടെയെങ്കിലും കിടക്കാമെന്നായിരുന്നു അവന്റെ വിചാരം. അവൻ തന്റെ തോളിലിരുന്ന തോർത്ത് മടക്കി താഴെ വിരിക്കാനായി കുനിഞ്ഞു.