ശോഭയുടെ ശരീരം വില്ലുപോലെ ഒന്ന് വിറച്ചു. അവൾ തന്റെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. രാജപ്പന്റെ വിയർപ്പുള്ള ശരീരവും അവന്റെ വലിയ കൈകളും തന്റെ കൊച്ചിയിലെ എയർകണ്ടീഷൻ ചെയ്ത മുറിയിൽ വെച്ച് തന്നെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കുന്നത് അവൾ സങ്കൽപ്പിച്ചു. നഗരത്തിലെ സഭ്യതയുടെ എല്ലാ വേലിക്കെട്ടുകളും തകർത്ത് ആ പണിക്കാരന്റെ വന്യതയിലേക്ക് വീഴാൻ അവൾ തയ്യാറായിക്കഴിഞ്ഞു.
“നീ വിശ്വസിക്കണം സാറേ… എനിക്ക് അവനെ ഇപ്പോൾ തന്നെ കാണാൻ തോന്നുന്നു,” ശോഭ കിതപ്പോടെ പറഞ്ഞു.
സാറയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു നിഗൂഢമായ ചിരി വിരിഞ്ഞു. രാജപ്പനെ ശോഭയ്ക്ക് കൈമാറുന്നതിലൂടെ സാറ തന്റെ അധികാരത്തിന്റെ മറ്റൊരു തലമാണ് പരീക്ഷിക്കുന്നത്. തന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള ആ ‘വന്യമൃഗത്തെ’ തന്റെ കൂട്ടുകാരിക്ക് കടം നൽകുന്ന ഒരു പുതിയ കളി.
“സമാധാനമായിട്ടിരിക്ക് ശോഭേ… ഞാൻ എല്ലാം ശരിയാക്കാം. നാളെ രാവിലെ അവൻ ഇങ്ങോട്ട് വരുമ്പോൾ നീ അവനെ നേരിട്ട് കാണണ്ട. ഞാൻ അവനോട് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ച് റെഡിയാക്കി വെക്കാം. വൈകുന്നേരം അവൻ നിന്റെ കാറിൽ കൊച്ചിയിലേക്ക് വരും. ആ യാത്രയിൽ… ആ യാത്രയിൽ തുടങ്ങാം നിന്റെ പരീക്ഷണങ്ങൾ.”
സാറയുടെ ഓരോ വാക്കുകളും ശോഭയുടെ ഉള്ളിൽ ലാവയായി പടരുകയായിരുന്നു. ഈ തറവാടിന്റെ ഇരുട്ടിൽ വെച്ച് അവർ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് രാജപ്പന്റെ വിധി എഴുതിക്കഴിഞ്ഞു.
സാറയും ശോഭയും തമ്മിലുള്ള ആ രഹസ്യധാരണയ്ക്ക് ശേഷം, പുറത്ത് ഇരുട്ട് കൂടുതൽ കനത്തു. മഴയുടെ താളം ഒരു മന്ദഗതിയിലുള്ള സംഗീതം പോലെ ആ തറവാടിനെ പൊതിഞ്ഞു. ശോഭയെ അകത്തെ മുറിയിൽ വിശ്രമിക്കാൻ ഇരുത്തിയ ശേഷം, സാറ പതുക്കെ വരാന്തയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ, മങ്ങിയ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ രാജപ്പൻ തന്റെ പണിയായുധങ്ങൾ കഴുകി വൃത്തിയാക്കി മടങ്ങാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.
അവന്റെ നഗ്നമായ പുറം വിയർപ്പിലും മഴത്തുള്ളികളിലും കുതിർന്ന് തിളങ്ങുന്നുണ്ട്. സാറ കുറച്ചുനേരം ആ തൂണിൽ ചാരിനിന്ന് ആ കാഴ്ച ആസ്വദിച്ചു. രാജപ്പന്റെ ഓരോ ചലനത്തിലും ഒരുതരം വന്യമായ താളമുണ്ടായിരുന്നു.
“രാജപ്പാ…” സാറ വളരെ മൃദുവായി വിളിച്ചു.
രാജപ്പൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട സാറാമ്മാമ്മയുടെ വിളി കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് ആ പഴയ വിനയവും ഒപ്പം കഴിഞ്ഞ രാത്രിയുടെ ഓർമ്മകൾ നൽകിയ ഒരു ചെറിയ തിളക്കവും മിന്നിമറഞ്ഞു. അവൻ തോളിലെ തോർത്തെടുത്ത് നെഞ്ചിലെ വെള്ളം പതുക്കെ തുടച്ചു.
“സാറാമ്മാമ്മേ… ഞാൻ എല്ലാം ഒതുക്കി വെച്ചു. ഇനി നാളെ വരാം.”
സാറ പതുക്കെ അവനിലേക്ക് നടന്നു. വരാന്തയുടെ അറ്റത്തെ നിഴലിൽ, ആരും കാണാത്ത ഒരിടത്ത് അവൾ അവന് മുന്നിൽ നിന്നു. അവളുടെ നൈറ്റിയിൽ നിന്നുള്ള സുഗന്ധം രാജപ്പന്റെ മൂക്കിലേക്ക് പടർന്നു.
“രാജപ്പാ… നിനക്കറിയാമല്ലോ അകത്തിരിക്കുന്നത് എന്റെ പഴയ കൂട്ടുകാരി ശോഭയാണ്. കൊച്ചിയിൽ അവൾക്ക് വലിയൊരു ഫ്ലാറ്റുണ്ട്. അവിടെ ചില പണികൾ നടക്കുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ വിശ്വസ്തനായ ഒരാളെ കിട്ടാതെ അവൾ വിഷമിക്കുകയാ.” സാറ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി സംസാരിച്ചു. അവൾ തന്റെ ശബ്ദം അല്പം കൂടി താഴ്ത്തി.
“മറ്റാരെയും എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റില്ല രാജപ്പാ. നീ പോയി ആ പണികൾ ഒന്ന് തീർത്തു കൊടുക്കണം. എനിക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന് കരുതി നീ ഇത് ചെയ്യണം.”
രാജപ്പൻ അല്പം പതറി. “അവിടെയോ… സാറാമ്മാമ്മേ, എനിക്ക് ഈ സിറ്റിയൊക്കെ പേടിയാ. പിന്നെ… നിങ്ങളെ വിട്ട് നിൽക്കാൻ എനിക്ക്…” അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ കൈയ്യിൽ തൊടാൻ ആഞ്ഞു, പക്ഷേ അകത്ത് ശോഭ ഉണ്ടെന്ന ബോധത്തിൽ കൈ പിൻവലിച്ചു.
സാറ അവന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി പതുക്കെ തലോടി.
“എനിക്കറിയാം രാജപ്പാ… നിനക്ക് എന്നെ വിട്ടുനിൽക്കാൻ പ്രയാസമാണെന്ന്. എനിക്കും അങ്ങനെ തന്നെ. പക്ഷേ, ശോഭയോട് ഞാൻ നിന്റെ കാര്യങ്ങൾ വല്ലാതെ പുകഴ്ത്തി പറഞ്ഞുപോയി. നീ വരാതിരുന്നാൽ എന്റെ വാക്കിന് വിലയുണ്ടാവില്ല. ഏതാനും ദിവസത്തെ കാര്യമല്ലേ? നീ പോയി വായോ.”