“നീ എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത് രാജപ്പാ?” ശോഭയുടെ ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ ഒരു മന്ത്രം പോലെ മുഴങ്ങി.
രാജപ്പൻ പരുങ്ങലോടെ എഴുന്നേറ്റു. “അത്… ചേച്ചി… ഞാൻ ഇവിടെ താഴെ കിടന്നോളാം. എനിക്ക് ഈ കട്ടിലൊന്നും ശീലമില്ല.”
ശോഭ പുസ്തകം അടച്ചുവെച്ച് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അവൾ ഒരല്പം പോലും ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ നഗ്നമായ പാദങ്ങൾ മാർബിളിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം പോലും രാജപ്പന് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. അവൾ അവന് തൊട്ടുപിന്നിൽ വന്നു നിന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ആ വശ്യമായ ഗന്ധം അവനെ പൊതിഞ്ഞു.
“താഴെയല്ല രാജപ്പാ നീ കിടക്കേണ്ടത്,” അവൾ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു കൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു. “നീ ഈ കട്ടിലിൽ എന്റെ കൂടെയാണ് കിടക്കേണ്ടത്.”
രാജപ്പൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അവന്റെ ശരീരം ഒരു നിമിഷം മരവിച്ചു. “ചേച്ചി… അത്… അത് പാപമല്ലേ? ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പണിക്കാരനല്ലേ? സാറാമ്മാമ്മ എന്നെ അയച്ചത് പണിക്കല്ലേ…”
ശോഭ പതുക്കെ അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് വന്നു നിന്നു. അവൾ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചിലെ പരുക്കൻ പേശികളിൽ പതുക്കെ തലോടി. “പകൽ നീ എന്റെ പണിക്കാരനാണ് രാജപ്പാ… പക്ഷേ രാത്രിയിൽ എനിക്ക് വേണ്ടത് കേവലം ഒരു വേലക്കാരനെയല്ല. എന്റെ ഈ ഏകാന്തതയിൽ എനിക്ക് കൂട്ടിന് വേണ്ടത് നിന്നെപ്പോലെ കരുത്തനായ ഒരു പുരുഷനെയാണ്.”
അവൾ പതുക്കെ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദാഹം നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “സാറയുടെ പറമ്പിൽ വെച്ച് നിന്നെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ മുതൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിറയലായിരുന്നു. നിന്റെ ഈ കരിങ്കല്ല് പോലുള്ള തോളുകളും, വിയർപ്പിൽ തിളങ്ങുന്ന ഈ ഉടലും… നഗരത്തിലെ ഒരു ആണിനും ഇല്ലാത്ത ഒരു വന്യത നിനക്കുണ്ട്. നിന്റെ ആ കരുത്ത് ഒന്ന് അനുഭവിക്കാൻ എന്റെ ശരീരം എത്രമാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?”
സാറ അവനെക്കുറിച്ച് തന്നോട് പറഞ്ഞ രഹസ്യങ്ങളൊന്നും അവൾ പുറത്തുവിട്ടില്ല. പകരം, സ്വന്തം താല്പര്യപ്രകാരം അവനിൽ ആകൃഷ്ടയായ ഒരു സ്ത്രീയെപ്പോലെ അവൾ അവനോട് സംസാരിച്ചു.
“ഭയപ്പെടണ്ട രാജപ്പാ…” അവൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു കട്ടിലിലേക്ക് നയിച്ചു. “ഈ മുറിക്കുള്ളിലെ നിയമങ്ങൾ വേറെയാണ്. ഇവിടെ നിന്റെ ശോഭേച്ചിക്ക് വേണ്ടത് നിന്റെ ഈ പരുക്കൻ കൈകളുടെ ചൂടാണ്.”
രാജപ്പൻ ആ വലിയ കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. അവന്റെ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ ആ വിലകൂടിയ വിരിപ്പിൽ അമർന്നു. ശോഭ അവന്റെ തൊട്ടടുത്ത് വന്നിരുന്നു. അവൾ തന്റെ തല അവന്റെ തോളിലേക്ക് പതുക്കെ ചായ്ച്ചു. ആ തണുത്ത മുറിയിൽ, കൊച്ചി നഗരത്തിന്റെ വെളിച്ചങ്ങൾക്കിപ്പുറം, ഒരു പുതിയ ഉടമ്പടി എഴുതപ്പെടുകയായിരുന്നു.
ആ ആഡംബര കിടപ്പുമുറിയിലെ നീല വെളിച്ചം വല്ലാത്തൊരു മാസ്മരികത സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു. പുറത്ത് കൊച്ചി നഗരം ഉറക്കത്തിലേക്ക് നഴുങ്ങുമ്പോഴും, ഇരുപതാം നിലയിലെ ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ വായുവിന് കനം കൂടുന്നതുപോലെ രാജപ്പന് തോന്നി. ശോഭ അവന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു നിന്നപ്പോൾ, അവളുടെ സിൽക്ക് നൈറ്റിക്കുള്ളിലെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് അവന്റെ പരുക്കൻ കൈകളിൽ പ്രകമ്പനം സൃഷ്ടിച്ചു.
രാജപ്പൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു ഇരുന്നു. അവന്റെ വിരിഞ്ഞ തോളുകൾ ഒരു യന്ത്രം പോലെ കടുത്തിരുന്നു. ശോഭ പതുക്കെ തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തേക്കാൾ വലിയൊരു ഭ്രാന്ത്—കാമത്തിന്റെ വന്യമായൊരു ആവേശം മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“രാജപ്പാ…” അവൾ വളരെ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ കഴുത്തിലെ ഞരമ്പുകളിലൂടെ മെല്ലെ ഇഴഞ്ഞു. “നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്? നിന്റെ ഈ കരുത്താണ് എനിക്ക് വേണ്ടത്.”
അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഒന്നൊന്നായി അഴിച്ചു മാറ്റി. രാജപ്പൻ തടയാൻ ശ്രമിച്ചില്ല, പക്ഷേ അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഷർട്ട് പൂർണ്ണമായും നീങ്ങിയപ്പോൾ, ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവന്റെ കരിങ്കല്ല് പോലുള്ള നെഞ്ച് തെളിഞ്ഞു വന്നു. വിയർപ്പിന്റെ നേർത്ത നനവും ആ വിരിഞ്ഞ പേശികളും കണ്ടപ്പോൾ ശോഭയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ നാവുകൊണ്ട് ചുണ്ടുകൾ നനച്ചു.