“നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ വിയർക്കുന്നത് രാജപ്പാ? ഇത്രയും തണുപ്പുള്ളപ്പോൾ…” ശോഭ ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി.
അവൾ മറ്റൊരു ടിഷ്യു പേപ്പർ എടുത്ത് രാജപ്പന് നേരെ നീട്ടി. “ഇതാ… നെറ്റിയിലെ ആ വിയർപ്പ് ഒന്ന് തുടയ്ക്ക്.”
രാജപ്പൻ മടിച്ചുമടിച്ച് കൈ നീട്ടി. അവൻ ടിഷ്യു വാങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ശോഭ മനപ്പൂർവ്വം കൈ പിൻവലിച്ചില്ല. അവളുടെ മൃദുവായ, വിലകൂടിയ ക്രീമുകളുടെ ഗന്ധമുള്ള വിരലുകൾ അവന്റെ തഴമ്പിച്ച പരുക്കൻ വിരലുകളിൽ കോർത്തു. ഒരു നിമിഷം കാറിനുള്ളിലെ സമയം നിശ്ചലമായി. ശോഭയുടെ തണുത്ത വിരലുകൾ അവന്റെ ചൂടുള്ള ചർമ്മത്തിൽ അമർന്നു. രാജപ്പന്റെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നത് ശോഭ വ്യക്തമായി അറിഞ്ഞു.
അവൻ ടിഷ്യു വാങ്ങി തന്റെ നെറ്റിയിൽ അമർത്തി. ശോഭയുടെ പെർഫ്യൂമിന്റെ ആ മണം ഇപ്പോൾ അവന്റെ സിരകളിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറുകയാണ്.
“രാജപ്പാ…” ശോഭ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. അവളുടെ സ്വരം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ പതുക്കെയും ആഴമുള്ളതുമായിരുന്നു. “കൊച്ചിയിലെ എന്റെ ആ ഫ്ലാറ്റിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്. എനിക്ക് അവിടെ നിന്നെപ്പോലെ വിശ്വസ്തനായ ഒരാളുടെ സഹായം ആവശ്യമുണ്ട്. സാറ പറഞ്ഞതുപോലെ നീ എന്നെ സഹായിക്കില്ലേ?”
രാജപ്പൻ പതുക്കെ തലയാട്ടി. “സാറാമ്മാമ്മ പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ എന്ത് പണിയും ചെയ്യും ശോഭമ്മേ…”
‘ശോഭമ്മേ’ എന്ന ആ വിളി ശോഭയിൽ ഒരു ചെറിയ പരിഹാസം നിറച്ചു. സാറയെ ‘സാറാമ്മാമ്മ’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന ആ വിനയത്തിന് പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ വന്യതയെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ ശോഭയുടെ ശ്വാസം കനത്തു.
“എന്നെ അങ്ങനെ വിളിക്കണമെന്നില്ല രാജപ്പാ…” അവൾ സ്റ്റിയറിംഗിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് താളം പിടിച്ചു. “നമ്മൾ കൊച്ചിയിൽ എത്തുമ്പോൾ നീ അറിയും, അവിടുത്തെ ലോകം വേറെയാണെന്ന്. അവിടെ നിനക്ക് എന്നെ വെറുമൊരു ഉടമസ്ഥയായി കാണേണ്ടി വരില്ല.”
അവൾ തന്റെ സീറ്റ് അല്പം കൂടി പുറകിലേക്ക് നീക്കി. അവളുടെ തുടകൾക്കിടയിലെ സിൽക്ക് ടോപ്പിന്റെ അറ്റം അല്പം കൂടി മുകളിലേക്ക് കയറി. രാജപ്പൻ ആ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് കണ്ണുകൾ മാറ്റാൻ പാടുപെട്ടു. കാറിന്റെ ആ അടഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, ശോഭയുടെ വശ്യതയും രാജപ്പന്റെ അടക്കിപ്പിടിച്ച കരുത്തും തമ്മിൽ ഒരു വലിയ സംഘർഷം നടക്കുകയായിരുന്നു.
യാത്ര തുടരുകയാണ്. എറണാകുളം നഗരത്തിന്റെ ഉയർന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ ദൂരെ തെളിഞ്ഞു കാണാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ശോഭയുടെ ഉള്ളിലെ ആവേശം ഓരോ കിലോമീറ്റർ കഴിയുമ്പോഴും വർദ്ധിച്ചു വന്നു. ആ ചുവന്ന കാറിനുള്ളിൽ, ആരും കാണാതെ, അവൾ തന്റെ ആദ്യത്തെ വല വിരിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകൾ പിന്നിട്ട് ശോഭയുടെ ചുവന്ന കാർ കൊച്ചിയിലെ ആഡംബര ഫ്ലാറ്റ് സമുച്ചയത്തിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്നു. ഉയരത്തിൽ ആകാശത്തോളം മുട്ടി നിൽക്കുന്ന ആ കെട്ടിടം കണ്ടപ്പോൾ രാജപ്പന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ പരിഭ്രമം തോന്നി.
യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ശോഭയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അവൻ അവളെ ‘ശോഭ ചേച്ചി’ എന്ന് വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ‘ശോഭമ്മേ ‘ എന്ന വിളിയിലെ അകലം മാറി, ‘ചേച്ചി’ എന്ന വിളിയിൽ ഒരു പുതിയ അടുപ്പം തങ്ങൾക്കിടയിൽ രൂപപ്പെടുന്നത് രാജപ്പൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
കാർ ബേസ്മെന്റിലെ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ ശോഭ വളരെ കൃത്യതയോടെ പാർക്ക് ചെയ്തു. എൻജിൻ നിലച്ചപ്പോൾ അവിടെ ഒരു വല്ലാത്ത നിശബ്ദത പടർന്നു.
രാജപ്പൻ പതുക്കെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. കോന്നിയിലെ ആ പച്ചമണ്ണിന്റെ ഗന്ധമില്ലാത്ത, സിമന്റിന്റെയും യന്ത്രങ്ങളുടെയും ഗന്ധമുള്ള ആ വലിയ ഹാളിൽ അവൻ ഒരു അപരിചിതനെപ്പോലെ നിന്നു.
ലിഫ്റ്റിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവിടെ സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡ് എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് സല്യൂട്ട് അടിച്ചു. രാജപ്പന്റെ വേഷവും അവന്റെ പരുക്കൻ ഭാവവും കണ്ടപ്പോൾ ആ ഗാർഡിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചോദ്യചിഹ്നം ഉയർന്നു.
ശോഭ അതീവ ഗൗരവത്തോടെ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇത് എന്റെ അനിയനാണ്, പത്തനംതിട്ടയിൽ നിന്നുള്ള എന്റെ ഒരു കസിൻ ബ്രദർ. കുറച്ചു ദിവസം ഇവിടെ കാണും.”